Μια ζωή γεμάτη ΠΑΟΚ… «καλό ταξίδι Νικόλα»
Όταν μου τηλεφώνησε για να βρεθούμε στα πλαίσια της σκηνοθετικής δουλειάς του, που αφορούσε το ντοκιμαντέρ για τα 90 χρόνια της ιστορίας του ΠΑΟΚ, γύρισα τη μνήμη μου πολύ πίσω ανατρέχοντας στο μακρινό παρελθόν, για να θυμηθώ το συμπαθητικό αγοράκι, το Παοκτσάκι που κρατούσε από το χέρι ο Χάρρυ Κλυνν σε ένα ραντεβού εκείνης της εποχής που είχε σχέση – τι άλλο – μετοχο - ιδιοκτησιακά του ΠΑΟΚ.
Αναγνωρίσιμος και καταξιωμένος σήμερα στον χώρο του, ο Νικόλας με είχε βάλει στη «λίστα» εκείνων που κατά τη γνώμη του μπορούσαν να πουν κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις για τις σημαντικές στιγμές της 90χρονης ιστορίας του Δικέφαλου. Συναντηθήκαμε στα γραφεία της εφημερίδας. Προφανής η αγωνία μου για να ξαναδώ το Νικολάκη ύστερα από τόσα χρόνια. Αιφνιδιάστηκα αλλά και συγκινήθηκα βλέποντας να στέκεται απέναντι μου ένα γκριζόμαλλο, χαμογελαστό και καλοσυνάτο παλικάρι. Μείναμε μαζί περίπου τρεις ώρες καταθέτοντας και καταγράφοντας χωρίς διακοπές όλα όσα είχα επιλέξει να πω και τα οποία αφορούσαν σημαντικά γεγονότα κατά την άποψη μου, της 90χρονης διαδρομής του δημοφιλέστατου προσφυγικού συλλόγου.
Μνήμες κι εμπειρίες, ανόθευτες και αμόλευτες. Ασπρόμαυρες αλήθειες και όχι ιδιοτελή και ανιστόρητα αναμασήματα. Μου έκανε έκπληξη - οφείλω να ομολογήσω - το ότι δεν με διέκοπτε και με άφηνε να συνεχίσω, παρεμβαίνοντας ελάχιστες φορές και αυτό για κάποιες απαραίτητες σκηνοθετικές υποδείξεις. Μου έδινε την εντύπωση ότι άκουγε σχεδόν με κατάνυξη τα «όσα έβγαιναν από μέσα μου», προτρέποντας με συγχρόνως να συνεχίσω ελεύθερα. Είναι αλήθεια ότι απέναντι του ένιωθα κάπως παράξενα. Σαν μια εξομολόγηση την οποία άκουγε ένα «ορθόδοξο» και μεγαλωμένο σύμφωνα με τον αξιακό κώδικα της προσφυγιάς του ΠΑΟΚ, άτομο. Τρεις ώρες… σχεδόν μονόλογος με αποκαλύψεις, άγνωστα περιστατικά και με το Νικόλα να δείχνει αποφασισμένος να συνεχίσουμε τη συζήτηση μέχρι τα χαράματα. Η κούραση του συνεργείου και όλων μας ήταν εμφανής.
Έτσι κλείσαμε τον κύκλο της συζήτησης. Φεύγοντας ο Νικόλας μου έσφιξε το χέρι και μου είπε: «Δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να ξαναβρεθούμε και να συνεχίσουμε. Απόλαυσα πραγματικά τα πάντα και σε ευχαριστώ για αυτό». Η είδηση του θανάτου του με συγκλόνισε. Το ίδιο και κάποιες λεπτομέρειες που ήρθαν στο φως για την περιπέτεια της υγείας του. Όπως η αποκάλυψη, ότι ο Νίκος γνώριζε ότι είχε λίγο χρόνο μπροστά του και έδειχνε αποφασισμένος να τον αφιερώσει αποκλειστικά και μόνο στην ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ για τα 90χρονα του αγαπημένου του ΠΑΟΚ. Διαβάζοντας αυτές τις λεπτομέρειες, μου ήρθε στο μυαλό ο αποχαιρετισμός της συνάντησης μας, με εκείνο το κάπως περίεργο: «δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να συνεχίσουμε αυτή την κουβέντα». Ο Νίκος ήξερε για αυτό είπε και το: «πόσο θα ήθελα». Το «τέλος» του ήταν πολύ κοντά. «Έφυγε» λοιπόν αιφνιδιαστικά και άδικα ο «αισθηματίας», ο «επαναστάτης», ο ροκάς», «η σημαία του ΠΑΟΚ στην Αθήνα» όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του άνθρωποι.
Ο πρωτότοκος γιος του Χάρρυ Κλυνν γεννήθηκε στο Σικάγο στις 9 Σεπτεμβρίου του 1966. Σπούδασε κοινωνιολογία κι επικοινωνία στο Πάντειο πανεπιστήμιο, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στη διεθνή σχολή κινηματογράφου του Λονδίνου. Πρωτοεμφανίστηκε με μικρού μήκους ταινίες και ντοκιμαντέρ και βραβεύτηκε για πολλές σημαντικές επιτυχίες του. Όπως το «Ράδιο Μόσχα» (με συμμετοχή του πατέρα του και του Ντίνου Ηλιόπουλου). Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις είχε σε δύο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ξεχωριστές «παρουσίες» με τους «αισθηματίες» και την τελευταία του δουλειά την ελεύθερη διασκευή του διηγήματος του Νικολάι Γκόγκολ (το παλτό). Εξαιρετικά σχόλια συνόδευαν οτιδήποτε είχε παρουσιάσει στον τομέα του κινηματογράφου και της μουσικής.
Ο Νικόλας ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα, που αφιέρωσε τη ζωή του σε δύο τέχνες, στο κινηματογράφο και στη μουσική. Οι κοντινοί του συμπληρώνουν ότι την αφιέρωσε πάνω από όλα στη μεγάλη του αδυναμία, τον αγαπημένο του ΠΑΟΚ. «Δεν έχω προσδοκίες για το μέλλον. Καμία. Και αυτό ίσως έχει να κάνει με το ροκ εντ ρολ. Το να ζεις τώρα γρήγορα και όσο είσαι νέος. Εγώ γέρασα, αλλά ακόμη έχω την ίδια νοοτροπία», κατέθεσε σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε. Πνεύμα δημιουργικό ανήσυχο κι επαναστατικό, χάραξε μια πλούσια διαδρομή που δυστυχώς διακόπηκε απότομα.
Η απώλεια του θεωρείται πολύ μεγάλη. Ο Θεός να απαλύνει τον πόνο της οικογένειας του, να δώσει κουράγιο στον πατέρα του, στον αγαπημένο μας φίλο Βασίλη. Εμείς μαζί με τα συλλυπητήρια στους δικούς του θα προσευχηθούμε για τη ανάπαυση της ψυχής του. Όσο για την συζήτηση που αφήσαμε στη μέση Νικόλα, να είσαι βέβαιος πως κάποια στιγμή θα έχουμε την ευκαιρία να τη συνεχίσουμε. Καλό ταξίδι Νικολάκη.
