Μια Τετάρτη διαφορετική

Αφού ο Ηρακλής δια των παικτών του επιτέλεσε το καθήκον του στη Λάρισα και αφού διατράνωσε την απόφαση του να μην επιτρέψει σε κανένα την αμφισβήτησή του, ως τον κορυφαίο διεκδικητή της πρωτιάς του ομίλου, καλείται τώρα την Τετάρτη σε μια ακόμη υποχρέωση. Αυτής του Κυπέλλου.

Ουδείς απαιτεί από τους παίκτες να αποδείξουν κάτι παραπάνω από αυτό που δεικνύουν στο Πρωτάθλημα. Ουδείς, εκ των ρεαλιστών κριτών τουλάχιστον, τους ζητεί ξάφνου να μετατραπούν σε Ζορό αφενός και υπερομάδα αφετέρου (σε υψηλά επίπεδα Super League).

Όμως ο κόσμος πολύ θα ήθελε να τους χαρεί μαχόμενους για το καλύτερο. Να τους χειροκροτήσει, να τους αγκαλιάσει για τα όσα έχουν πετύχει ως τα τώρα. Ουκ ολίγα βεβαίως. Εξάλλου αυτός ο κόσμος θα τους το θυμίσει. Διότι τα συνθήματα θα δίνουν και θα παίρνουν.

Όχι τόσο ενάντια στην ομάδα του Αστέρα, μα σε συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία ακόμη λυμαίνονται στον χώρο, παριστάνοντας πάντα τις αθώες περιστέρες. Ο κόσμος θα τους το ζητήσει, αφού θα διαμαρτυρηθεί εν πορεία «ενάντια στις μεθοδεύσεις αφαίρεσης βαθμών από την ομάδα μας, ενάντια στο καθεστώς που ανέχτηκε όλες τις βρωμιές του προηγούμενου καθεστώτος, ενάντια σε αυτούς που τόλμησαν να επιχειρήσουν να βάλουν χέρι στην ακίνητη περιουσία του ΗΡΑΚΛΗ» όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση της Θ10.

Όπως αντιλαμβάνεστε σύντροφοι το παιχνίδι διαφοροποιήθηκε ήδη σ΄ένα αγώνα μνήμης και απαίτησης. Απαίτησης γιατί η πρόσφατη κίνηση να βάλουν «χέρι», εκτός της περιουσίας του, οι γνωστοί, άγνωστοι, στους κατεκτημένους με αίμα βαθμούς, γιγάντωσε την πεποίθηση πως και αυτή η κίνηση δεν πραγματοποιήθηκε τυχαία και νομότυπα, αλλά ήταν όπως και ο υποβιβασμός, στημένη.