Μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», όπως θα έλεγε και ο αξέχαστος, Ντίνος Ηλιόπουλος.

Ο κορυφαίος θεσμός του ποδοσφαίρου, η ΕΠΟ, είναι υπό επιτροπεία. Ελέγχεται από την ΦΙΦΑ και την ΟΥΕΦΑ, με συνεχείς παρεμβάσεις –μέσω τροπολογιών, κυρίως- από την πολιτική ηγεσία του αθλητισμού.

Εκλογές είναι άγνωστο αν θα γίνουν, η τροποποίηση του καταστατικού είναι, επίσης, άγνωστο αν θα περάσει από το Ειρηνοδικείο, ή αν θα χρειαστεί άλλη μία πολιτική παρέμβαση για να οδηγηθούμε στις εκλογές.

Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, σε επίπεδο Superleague, 7 Ιουλίου σήμερα και δεν ξέρουμε το σύνολο των ομάδων που θα συμμετάσχουν στο επόμενο πρωτάθλημα, αφού Ηρακλής, Λεβαδειακός και Αρης διεκδικούν μία θέση, μέσω προσφυγών τους στα δικαιοδοτικά όργανα.

Εκτός αυτού, στις 7 Ιουλίου σήμερα, σαράντα μέρες, δηλαδή, πριν από την έναρξη του επόμενου πρωταθλήματος, δεν ξέρουμε αν θα εξακολουθεί να ισχύει η κεντρική διαχείριση, ή αν θα τιναχτεί στον αέρα λόγω της κόντρας που υπάρχει ανάμεσα στις ομάδες και τον τηλεοπτικό σταθμό που έχει τα δικαιώματά τους για την διετία 2017-2019, πλην ΠΑΟΚ.

Ξέρουμε σίγουρα, πάντως, ότι τα συμφωνημένα χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά ακόμη κι αν βρεθεί ένας τρόπος να υπάρξουν, υπ’ αυτές τις συνθήκες που διεξάγεται το πρωτάθλημα της Superleague, αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει το σύστημα.

Στην Football League η κατάσταση είναι απείρως χειρότερη. Φημολογείται ότι για την πλειοψηφία των ομάδων είναι πρακτικά αδύνατο να αδειοδοτηθούν, πολλές εξ’ αυτών είναι λίγο πριν από το λουκέτο, ενώ οργιάζουν και οι φήμες –συνεχώς τα τελευταία χρόνια- για όργιο στημένων αγώνων, για τεράστια διαφθορά.

Με αυτά τα δεδομένα, πώς μπορεί να ελπίζει κάποιος από αυτούς που οργανώνουν αυτά τα πρωταθλήματα, κάποιος από αυτούς που ηγείται ομάδας που συμμετέχει σε αυτά τα πρωταθλήματα, ότι ο κόσμος θα ενδιαφερθεί, ότι θα βρει έναν, έστω, λόγο για να πάει στο γήπεδο.

Είναι απορίας άξιο πώς, ύστερα από όλη αυτή την ζημιά που έχει γίνει, ύστερα απ’ όλη αυτή την απομάκρυνση του κόσμου, την απώλεια εισιτηρίων, εσόδων, πτώσης εμπορικής αξίας, κανείς δεν συγκινείται, κανείς δεν αλλάζει πορεία, κανείς δεν νοιάζεται να χαράξει μια άλλη στρατηγική.

Δεν εξηγείται αυτό το πράγμα. Ή, μάλλον, εξηγείται, αν υιοθετήσουμε την άποψη ότι υπάρχει ένα σύστημα τόσο βολεμένο, τόσο ισχυρό, τόσο πολυπλόκαμο, που αδιαφορεί για το προϊόν και ενδιαφέρεται μόνο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των φίλων του, που εξακολουθούν να αποδίδουν όσο απαξιωμένο κι αν είναι το ποδόσφαιρο…