Μια λεβέντικη πρόκριση κόντρα σε θεούς, δαίμονες και Σκουλά
Ο ΠΑΟΚ, σε διπλή αναμέτρηση με τον Πανιώνιο, λίγο έλειψε να αποκλειστεί για να γράψει η ιστορία ότι ο αήττητος πρωτοπόρος του Πρωταθλήματος απέτυχε να περάσει στους τέσσερις του Κυπέλλου. Θα ήταν εκτός λογικής, αλλά παρά λίγο να συμβεί.
Δεν συνέβη, διότι ο ΠΑΟΚ βρήκε τον τρόπο να πετύχει μια ηρωική πρόκριση, μολονότι είχε απέναντί του θεούς και δαίμονες. Είχε κόντρα την τύχη, κόντρα έναν κακό διαιτητή, κόντρα και το αντιποδόσφαιρο του Πανιωνίου. Ενός Πανιωνίου, που, στο φινάλε της παράτασης, με μια γελοία αντίδραση, προσπάθησε να σπιλώσει αυτή την πρόκριση, αλλά το μόνο που πέτυχε είναι να δυσφημίσει το δικό του όνομα στο ελληνικό και όχι μόνο ποδοσφαιρικό στερέωμα.
Αυτά που έκρυβε η παράταση του χθεσινού αγώνα δεν θα μπορούσε να τα φανταστεί κανείς. Ο Καμαρά έφτασε ανενόχλητος από τον Ινγκασον σε θέση βολής, σούταρε σχεδόν ξεψυχισμένα, αλλά η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του Πασχαλάκη και όλα φάνηκε να τελειώνουν. Ο ΠΑΟΚ θα αποκλειόταν από την τρίτη αλλαγή του Μάντζιου. Τον παίκτη που έβαλε για να κερδίσει χρόνο και να λήξει το 90λεπτο της κανονικής διάρκειας. Αλλά οι παίκτες του, παρά την απογοήτευση, δεν είχαν πει ακόμη τις τελευταίες λέξεις τους.
Η γκίνια, που είχε βασανίσει τον ΠΑΟΚ στο πρώτο γκολ του Πανιωνίου, “ξαναχτύπησε” με την κεφαλιά του Μάτος στο δοκάρι, ήρθε όμως ο Ακπομ με το 3-2 να αναπτερώσει τις ελπίδες για την πρόκριση και λίγο μετά η άψογη εκτέλεση του πέναλτι από τον απίθανο χθες Βιειρίνια έστειλε παίκτες και οπαδούς να πλεύσουν σε πελάγη ευτυχίας. Θα ήταν άδικο αν δεν έπαιρνε ο ΠΑΟΚ την πρόκριση κι ας μη μπορούν να το χωνέψουν ο Μανιάτης και οι λοιποί του Πανιωνίου, που δεν σεβάστηκαν ούτε το ποδόσφαιρο, ούτε τους εαυτούς τους, παριστάνοντας τους αδικημένους για ένα πέναλτι οφθαλμοφανές που δήθεν τους καταδίκασε. Ξέχασαν, φυσικά, ότι ο Σκουλάς δεν είχε σφυρίξει δύο καταφανέστατα πέναλτι υπέρ του ΠΑΟΚ και, αντίστοιχα, δεν είχε αποβάλει δύο από αυτούς. Ξέχασαν ότι ο ευνοημένος από τον κάκιστο αυτό διαιτητή δεν ήταν ο ΠΑΟΚ αλλά η δική τους ομάδα...
Το γκολ του Μπίσεσβαρ είχε ανοίξει τον δρόμο, αλλά η θεά τύχη ισοφάρισε τον ΠΑΟΚ με ένα γκολ που ήταν προιόν τυφλής καραμπόλας. Το ματς είχε ανάψει για τα καλά και όλα άρχιζαν πάλι από την αρχή, με τη διαφορά, βέβαια, ότι ο Πανιώνιος είχε κατορθώσει να σκοράρει, αυξάνοντας τον βαθμό δυσκολίας για την επίτευξη της πρόκρισης. Ο ΠΑΟΚ ήταν υποχρεωμένος να παλέψει με την γκίνια, με έναν κακό διαιτητή και με την απειλή της πιθανότητας να δεχτεί ένα δεύτερο καταδικαστικό γκολ.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η υπεροχή του ΠΑΟΚ μετατράπηκε σε μονότερμα. Ο Πανιώνιος ταμπουρώθηκε στην άμυνα, προσπαθώντας να βρει μια ευκαιρία σε αντεπίθεση και ο ΠΑΟΚ τον έπαιξε όπως η γάτα το ποντίκι. Η μπάλα γυρνούσε γύρω – γύρω έξω από την πάντα γεμάτη περιοχή του Πανιωνίου και συνήθως γινόταν μια σέντρα που δεν “έβρισκε” παίκτη του ΠΑΟΚ, αλλά το πρόβλημα υπήρχε σε κάθε περίπτωση που η μπάλα περνούσε με πάσα εντός περιοχής. Τότε γινόταν το λάθος στην τελική ενέργεια. Αλλοτε, ενώ έπρεπε να γίνει σουτ γινόταν πάσα και άλλοτε ενώ έπρεπε να γίνει πάσα γινόταν σουτ.
Στο 73’ και το 75’ έγινε χαμός μπροστά στην εστία του Πανιωνίου, αλλά η μπάλα δεν έκανε το χατίρι στους παίκτες του ΠΑΟΚ, “φορτώνοντάς” τους με ακόμη μεγαλύτερο εκνευρισμό και περισσότερο στρες. Στο 79’ ο Ακπομ αστόχησε με την κεφαλιά σε μια καθαρή ευκαιρία, αλλά στο 82’ “χτύπησε” ο Σφιντέρσκι, απονέμοντας επιτέλους δικαιοσύνη στον αγωνιστικό χώρο. Με την πολύτιμη βοήθεια, φυσικά, του Πασχαλάκη, που νίκησε στο τετ α τετ τον Τσιλούλη, αποτρέποντας το σοκ στο φινάλε της κανονικής διάρκειας. Ηταν κι αυτό ένα πολύ κρίσιμο σημείο του αγώνα, γιατί αυτή η σωτήρια απόκρουση του Πασχαλάκη ήταν που έστειλε το παιχνίδι στην παράταση...
*Από την έντυπη έκδοση της Metrosport (28/2)
