Μια κακή παρένθεση ή, μήπως, το ταβάνι δεν είναι τόσο υψηλό;

Νέο στοίχημα προέκυψε για τον ΠΑΟΚ. Πρέπει να αποδείξει ότι η κάκιστη εικόνα του στο ματς με την Γκινγκάμπ είναι μια άσχημη παρένθεση και δεν οφείλεται στο γεγονός ότι η ομάδα παρουσίασε μεγάλες αγωνιστικές αδυναμίες μόλις βρέθηκε στον δρόμο της ένας πραγματικά αξιόλογος αντίπαλος.

Ταυτόχρονα, παίκτες και προπονητής έχουν την ευκαιρία να κάνουν την αυτοκριτική τους για να καταλάβουν ότι ξαφνικά δεν έγιναν υπερομάδα, επειδή «κατατρόπωσαν» ομάδες επιπέδου Πλατανιά, Νίκης Βόλου, Παναιτωλικού, ΟΦΗ, Ζίμπρου και Ντινάμο Μινσκ. Διότι εάν δεν έρθεις φάτσα – κάρτα με τις πραγματικές δυνατότητές σου, δεν έχεις καμία ελπίδα να βελτιωθείς.

Προσωπικά, αρνούμαι να πιστέψω ότι ο φετινός ΠΑΟΚ είναι τόσο μικρός όσο τον υποχρέωσε να δείξει η Γκινγκάμπ με την καλή απόδοσή της. Δεν πιστεύω, για να το πω αλλιώς, ότι αν ξαναγίνει το παιχνίδι στο «Ρουντουρού» θα έχει την ίδια αγωνιστική συμπεριφορά και θα παρουσιάσει την ίδια θλιβερή εικόνα. Ολο και κάποια καλά στοιχεία θα δείξει από αυτά που μας υποχρέωσαν όλους να αναγνωρίσουμε ότι ο ΠΑΟΚ είναι φέτος ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης.

Αυτές τις αρετές πρέπει να δείξει στη συνέχεια για να επανέλθει στα γνωστά στάνταρ καλής απόδοσης. Και κόντρα σε αξιόλογες ομάδες, όπως είναι ο Ατρόμητος, ο Ολυμπιακός, η Βέροια και η Φιορεντίνα, θα φανεί πολύ σύντομα αν τα πολλά τρεξίματα, η συνοχή, οι αλληλοκαλύψεις και το πάθος είναι ικανά να υπερνικήσουν τις αρετές των αντιπάλων. Αν συμβεί, θα πούμε ότι απλώς ο ΠΑΟΚ είχε μια κακή βραδιά στη Γαλλία. Αν δεν συμβεί, μάλλον θα αρχίσουμε σιγά – σιγά να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι το ταβάνι των δυνατοτήτων του φετινού ΠΑΟΚ δεν είναι και τόσο υψηλό.

Ε, όχι και μάνατζερ - προπονητής

Τον Δημήτρη Καλαιτζίδη τον εκτιμώ ως προπονητή και τον συμπαθώ ως άνθρωπο. Δεν μπορώ, όμως, να κατανοήσω την επιμονή του να φροντίζει για όλα στον Αρη, δίκην μάνατζερ, στα πρότυπα των ξένων μεγάλων ομάδων.

Ο πολυσχιδής ρόλος του μάνατζερ – προπονητή είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά στην υπανάπτυκτη ακόμη ποδοσφαιρικά Ελλαδίτσα μας και ιδιαίτερα στον φετινό Αρη, είναι πολυτέλεια την οποία, τελικά, θα πληρώσει ο ίδιος ο Καλαιτζίδης. Κάποια στιγμή θα φταίει αυτός για όλα.

Δεν έχει λυμένα όλα τα προβλήματά του ο Αρης, για να υιοθετήσει το μοντέλο προπονητή – μάνατζερ. Δεν του έλειπε αυτό. Αλλα του λείπουν. Και είναι πάρα πολλά. Τόσα πολλά που δεν μπορεί να του τα προσφέρει ένας Καλαιτζίδης, παίζοντας ρόλους ξένους με αυτά καθ’ εαυτά τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες του προπονητή. 

Με συμπάθεια και εκτίμηση το λέω και προβλέπω και πάλι: «Ευχαριστώ» στο τέλος δεν θα ακούσει. Το πιο πιθανό είναι να βρει τον μπελά του, όταν θα έρθει η στιγμή να τον πετάξουν σα στυμμένη λεμονόκουπα…