Μεταρρυθμίσεις και τεχνοκράτες

Ενας παλαιός Αμερικανός πολιτικός είχε πει κάποτε ότι οι μεταρρυθμίσεις αρχίζουν εκεί που τελειώνουν τα λεφτά.

Ας βάλουμε στη μικρογραφία ενός κράτους τη λειτουργία μιας ΠΑΕ. Ο επικεφαλής της οποίας δε θέλει τίποτα διαφορετικό από έναν πρωθυπουργό: Ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ευημερία, πρόοδο, πλούτο, επιτυχία.

Οι μεταρρυθμίσεις σε μια ΠΑΕ εφαρμόζονται από τεχνοκράτες. Ενας από αυτούς είναι και ο Ιάκωβος Αγγελίδης. Η έννοια τεχνοκράτης στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έχει τόσο κύρος, όσο ο γιάπης στη Σομαλία. Η διαφορά είναι ότι στην Ελλάδα, μπορείς να βρεις δουλειά έστω μέσω αγγελίας. Στη Σομαλία δεν υπάρχουν αγγελίες. Για προέδρους σίγουρα όχι.

Το ότι στήθηκε, ενώπιον δημοσιογράφων να απαντήσει για το σύνολο των θεμάτων που απασχολούν τον ΠΑΟΚ, χωρίς να έχει ευθύνη σχεδόν σε κανένα, ήταν θαρραλέο αλλά ουδεμία υπηρεσία προσέφερε. Το συναίσθημα των συναδέλφων και όλων όσοι παρακολούθησαν τη συνέντευξη ζωντανά, ήταν περίπου το ίδιο: Ένα κενό.

Η επωδός του χτισίματος ενός ΠΑΟΚ πάνω σε βάσεις οι οποίες θα θεμελιωθούν στην ικανότητα και το ταλέντο των πιτσιρικάδων που θα «ανδρωθούν» από τον Αναστασιάδη είναι πάντοτε μια θαυμάσια έκθεση ιδεών αλλά στο τέλος το ενδεικτικό ποτέ δε γράφει άριστα. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία γι αυτό. Αλλά από τη στιγμή που ανέλαβε την ομάδα ένας τεχνοκράτης  ο οποίος είναι στο στάδιο της ενημέρωσης, η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση ήταν άνευ αντικειμένου.

Το στίγμα μιας ΠΑΕ και δη ενός συλλόγου σαν τον ΠΑΟΚ με τις ιδιαιτερότητες, την πίεση και όλα όσα τον συνοδεύουν το δίνει ο ηγέτης. Κι όχι ο τεχνοκράτης πρόεδρος. Δυστυχώς, στις έως τώρα δημόσιες τοποθετήσεις του Ιβάν Σαββίδη, δημιουργήθηκαν περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις. Τις οποίες προφανώς, δε θα μπορούσε να δώσει ο Αγγελίδης ο οποίος καλά καλά δεν πρόλαβε να γνωριστεί με τους συνεργάτες του.

Στον ΠΑΟΚ δεν λείπουν οι μικροί, ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές, αλλά οι εμβληματικές προσωπικότητες που θα τον ανεβάσουν επίπεδο. Όχι κατ’ ανάγκη αγωνιστικό αυτό έπεται. Αλλά στο branding. Η εποχή που στο ρόστερ υπήρχαν Γκαρσία, Κονσεϊσάο, Μουσλίμοβιτς, Κοντρέρας δεν είναι μακρινή. Και τότε, υπήρχαν πιτσιρικάδες στην ομάδα που εμπνέονταν από εκείνες τις μπαρουτοκαπνισμένες πριμαντόνες. Μέχρι κι ο φοβερός Τζο Μπιζέρα είχε κάτι να σου πει…

Αυτό που έμεινε από τα λόγια του Αγγελίδη για το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας ουσιαστικά ήταν μια επιθυμία του ίδιου για το πώς θα φανταζόταν την ιδανική ομάδα, που λειτουργεί σε ιδανικές συνθήκες, με ιδανικούς συνεργάτες και τον ιδανικότερο όλων μεγαλομέτοχο. Φαντάζομαι ότι αν η ίδια συνέντευξη δινόταν σε ένα μήνα τότε θα είχε κάτι περισσότερο να δώσει. Αφού προηγουμένως, έμπαινε στη διαδικασία προσαρμογής του σε μια νοοτροπία που προφανώς δεν είχε γνωρίσει. Κι αφού εισέπραττε από τον Σαββίδη ένα ξεκάθαρο πλάνο για το αγωνιστικό τμήμα χωρίς μισόλογα και πονήματα. Και τότε, θα ήταν και πιο προετοιμασμένος, σαφώς με καλύτερα ελληνικά και που θα απέφευγε να χαρακτηρίσει μια ομάδα σαν τον ΠΑΟΚ, ποδοσφαιρικό οργανισμό λες και επρόκειτο για τον ΕΟΤ.