Μεγάλος ΠΑΟΚ χωρίς σπουδαίους μέσους δεν υπήρξε ποτέ. Επομένως...
Πριν πάω σε μια σύντομη αναδρομή, προτάσσω το συμπέρασμα, που αποτελεί και προτροπή προς τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ: Πάρτε ποιοτικούς χαφ αν θέλετε να κάνετε σπουδαία ομάδα. Για κάθε θέση και κάθε ρόλο είναι απαραίτητοι οι μεγάλοι παίκτες, όπως είναι απαραίτητη και η καλή «χημεία» στο ρόστερ, όμως τον σπουδαιότερο ρόλο σε μια ομάδα δεν τον παίζουν ούτε οι αμυντικοί, ούτε καν οι γκολτζήδες επιθετικοί, αλλά οι χαφ.
Προσέξτε: Η αξεπέραστη ομάδα της δεκαετίας του ’70 είχε... και τι δεν είχε από χαφ. Κούδας, Σαράφης, Τερζανίδης, με εντελώς διαφορετικά προσόντα ο ένας από τον άλλο, σε μια μαγική «χημεία», που διέλυε κάθε αντίπαλο. Κούδας και Σαράφης σκόραραν, άλλωστε, όπως και ο Αποστολίδης, που ποτέ δεν ήταν ο κλασικός φορ και ούτε υπήρχε ανάγκη να είναι. Υπήρχαν, όμως, δύο υπερμοντέρνοι, για την εποχή τους, πλάγιοι μπακ, ο Γούναρης και ο Ιωσηφίδης, με συνεχείς προωθήσεις και επίσης υπήρχαν δύο αέρινοι εξτρέμ, που μπορούσαν και να διεμβολίσουν την αντίπαλη άμυνα και να σκοράρουν. Ο Παρίδης και ο Ασλανίδης. Κι όταν, λίγο αργότερα, η ομάδα του Σάννον εξελίχθηκε σε ομάδα του Λόραντ, τις θέσεις τους πήραν άλλοι δύο σπουδαίοι διεμβολιστές και σκόρερς, ο Κερμανίδης και ο Γκουερίνο, χωρίς να ξεχνάμε και τον Ορφανό, ο οποίος μπορούσε επίσης να σκοράρει, όπως και να ντριπλάρει ολόκληρη ομάδα. Αυτός ο ΠΑΟΚ πήρε δύο Κύπελλα και ένα Πρωτάθλημα σε πέντε χρόνια. Δεν ήταν τυχαίο.
Η καλή ομάδα του Βάλτερ Σκότσικ, που πήρε το δεύτερο Πρωτάθλημα, διέθετε τον μεγάλο Γιώργο Σκαρτάδο, που έκανε τα πάντα και τα έκανε καλά. Εκοβε, δημιουργούσε, σκόραρε. Μαζί του ο Βασιλάκος, ένα καθαρόαιμο 10άρι, που επίσης σκόραρε. Πιο πίσω ο Δαμανάκης, ως αμυντικό χαφ, αλλά με την ικανότητα να «τρυπάει» την αντίπαλη άμυνα και να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του. Εκείνη, όμως, η ομάδα, είχε και τρεις επιθετικούς γκολτζήδες, που ήταν ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Δημόπουλος, Κωστίκος, Πάπριτσα! Οταν, όμως, δεν μπορούσαν μόνοι τους, είχαν μεγάλη βοήθεια, με πολλές έξυπνες πάσες, από τους χαφ.
Η καλή ομάδα του Ντούσαν Μπάγεβιτς, είχε χαφ όπως οι Τετράτζε, Εγκωμίτης, Καφές, Καμπς, πλάγιους που ταυτόχρονα ήταν σκόρερς, όπως οι Οκκάς, Γεωργιάδης, αλλά και πλάγιους μπακ –χαφ με μεγάλη προσφορά επιθετικά, όπως ο Βασίλης Μπορομπόκης και ο Βενετίδης. Αυτή η ομάδα δεν χρειαζόταν και δεν είχε κλασικό φορ.
Η καλή ομάδα του Αγγελου Αναστασιάδη είχε χαφ τους Ζαγοράκη, Νάγκμπε, Μαραγκό, Φρατζέσκο, Τουρσουνίδη και μπροστά Βρύζα και Ζουμπούλη. Υπέφερε από μπακ – χαφ, αλλά το κέντρο ήταν όλα τα λεφτά. Ούτε αυτή η ομάδα χρειαζόταν τον κλασικό φορ. Ο Φρατζέσκος έπαιζε και γι’ αυτόν...
Η καλή ομάδα του Φερνάντο Σάντος είχε πίσω Κοντρέρας, είχε στα χαφ Γκαρσία, είχε Ιβιτς, είχε και Φωτάκη, Σορλέν. Ο Βιτόλο δεν μπορούσε να δημιουργήσει, μπορούσαν, όμως, όλοι οι άλλοι. Για να σκοράρουν ο Μουσλίμοβιτς, ο Αθανασιάδης, ο Μπακαγιόκο και, βέβαια, ο Βιειρίνια, με την πολύτιμη συνδρομή επιθετικά του Λίνο.
Η σύγκριση με τη σημερινή ομάδα οδηγεί σε εύκολο συμπέρασμα. Οι χαφ του ΠΑΟΚ ούτε δημιουργούν, ούτε σκοράρουν. Υπάρχουν καλοί πλάγιοι αμυντικοί και επιθετικοί, υπάρχουν καλοί φορ, δεν υπάρχουν, όμως, ποιοτικοί ως τον επιθετικό τομέα, μέσοι. Θέλω να ελπίζω ότι ο Πέλκας θα έχει εξέλιξη, σύμφωνα με τα προσόντα του, αλλά και να την έχει, ένας κούκος δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη...
ΥΓ. Στη φωτογραφία, Φραζτέσκος, Ζαγοράκης, Τουρσουνίδης, πανηγυρίζουν τη θριαμβευτική πρόκριση επί της Αρσεναλ στο Χάιμπουρι
