Μεγαλείο ψυχής από τον Κλάους, πολύτιμη νίκη, ίδιες οι αδυναμίες
Ολα τα λεφτά του χθεσινού αγώνα στη Μυτιλήνη, η στιγμή που ο Στέφανος Αθανασιάδης “πέφτει” στην αγκαλιά του Ιγκόρ Τούντορ για να πανηγυρίσει μαζί του το γκολ που πέτυχε. Ηταν μια κίνηση που “προδίδει” το μεγαλείο του χαρισματικού σκόρερ του ΠΑΟΚ, ο οποίος, αντίθετα με ό,τι θέλουν να πιστεύουν ορισμένοι, είναι και ώριμος και έξυπνος, αλλά ταυτόχρονα και αυτό που, πολύ απλά, λέμε “ψυχούλα”.
Ωριμος, γιατί, παρά τα βασανιστήρια που υπέστη από τον προπονητή του, προσπαθεί πάντα να δώσει τον καλύτερο εαυτό του στα λίγα λεπτά που συμμετέχει στους αγώνες. Εξυπνος, γιατί ξέρει ότι πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για όλους τους συμπαίκτες του ως αρχηγός της ομάδας, είτε αγωνίζεται, είτε όχι. Και “ψυχούλα” γιατί δεν κρατάει κακία στον προπονητή του για τον επίμονο και παράδοξο παραγκωνισμό του.
Κρατά ψηλά το ηθικό του, δεν χάνει το χιούμορ του, το διασκεδάζει με τις “μπαλαρίνες” και τους “άντρες” και όταν σκοράρει, παίζοντας βασικός, πάει και πανηγυρίζει μαζί με τον προπονητή του για να στείλει και στον ίδιο και σε όλους τους υπόλοιπους το μήνυμα ότι δεν τρέχει τίποτε ανάμεσά τους, τουλάχιστον από την πλευρά του...
Δεν ξέρω αν χρειάζεται να βάλει ο Κλάους καμιά... 500αριά γκολ με τον ΠΑΟΚ για να αναθεωρήσουν αυτοί οι “ορισμένοι” την άποψή τους και να αρχίσουν να τον συμπαθούν ξεχνώντας τα περί τατουάζ και τις υπόλοιπες χαζομάρες, ωστόσο ο Τούντορ οφείλει να καταλάβει με ποιον ακριβώς παίκτη και χαρακτήρα έχει να κάνει, ώστε να βρει επιτέλους τρόπους να τον αξιοποιήσει προς όφελος της ομάδας.
Χθες, για παράδειγμα, τα πήγε καλά. Με Κλάους και Μακ μπροστά, με Τζιόλη και Κάτσε στα χαφ, με Πέλκα πιο προωθημένο και με τον Ροντρίγκες δεξιά και όχι αριστερά, η διάταξη του ΠΑΟΚ ήταν ορθολογική. Θα ήταν ακόμη καλύτερη η εικόνα αν μπορούσε να ανταποκριθεί στον δικό του ρόλο από αριστερά ο Λέοβατς, αλλά ο Κροάτης πρόσθεσε μια ακόμη μετριότατη εμφάνιση στο παθητικό του. Εξ ου και η αντικατάστασή του από τον Μυστακίδη, με συνέπεια στο τελευταίο ημίωρο να παίξει αριστερά ο Ροντρίγκες και δεξιά, κακώς, ο Μυστακίδης, ένας παίκτης που μόνο στον άξονα μπορεί να προσφέρει.
Η ομάδα ξεκίνησε με ζωντάνια, προηγήθηκε, αλλά μετά “κάθισε” και ισοφαρίστηκε με το παρατραβηγμένο πέναλτι σε εντελώς ανύποπτη στιγμή. Στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν νωχελική, χωρίς ενέργεια, με “χτυπητές”, όπως πάντα, αδυναμίες στην ανάπτυξη και με προβλήματα στην άμυνα σχεδόν σε κάθε “στημένο”. Ωστόσο, ενώ πελαγοδορομούσε, χάρη στο ωραίο μπάσιμο και το σωστό γύρισμα του Μακ, ο Κλάους ήταν εκεί που έπρεπε και με το δεύτερο γκολ “σφράγισε” μια ανακουφιστική νίκη, που έγινε και ευρύτερη στο φινάλε, με τη διείσδυση του Ροντρίγκες, την ανατροπή του και τον Μυστακίδη που πήρε το ριμπάουντ αξιοποιώντας το πλεονέκτημα.
Οι τρεις βαθμοί είναι βέβαια πολύτιμο κέρδος, αλλά τα αγωνιστικά προβλήματα δεν λύθηκαν. Φάνηκαν και χθες. Πρέπει να γίνει πολύ σκληρή δουλειά για να ξεπεραστούν ώστε να αλλάξει η εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα και να καλλιεργήσει αισιοδοξία για την επίτευξη των στόχων της.
ΥΓ. Απαράδεκτος ο Δελφάκης. Επαιξε 100-0 σε βάρος του ΠΑΟΚ. Το πέναλτι αυτό το δίνεις μόνο όταν ΘΕΛΕΙΣ να το δώσεις. Εψαχνε την αφορμή και τη βρήκε. Αλλά για τη διαιτησία δεν θα φωνάξουμε εμείς. Ας μεριμνήσει ο επίσημος ΠΑΟΚ, ο οποίος συνηθίζει να εκφράζει την εμπιστοσύνη του στην ελληνική διαιτησία...
