Μέχρι πότε θα συντηρούμε την ανωμαλία της... εξορίας;
Δεν είναι η πρώτη φορά που θα δούμε ένα ματς ΠΑΟΚ-Αρη ή Αρη-ΠΑΟΚ με τους οπαδούς μόνο της μιας ομάδας στις κερκίδες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εθιστούμε στην ανωμαλία. Κάποτε πρέπει να αντιδράσουμε για να επανέλθουμε στην ομαλότητα.
Ανώμαλο είναι να μην επιτρέπουμε στους οπαδούς της φιλοξενούμενης να βρεθούν στις κερκίδες της γηπεδούχου. Να τους... εξορίζουμε από το γήπεδο όταν η ομάδα τους δεν είναι γηπεδούχος. Ομαλό είναι να γίνεται ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μπροστά στους οπαδούς και των δύο αντιπάλων. Ποδόσφαιρο χωρίς κόσμο στο γήπεδο δεν νοείται. Και δικαίωμα να χαρεί το ποδόσφαιρο έχει ο φίλαθλος κόσμος όλων ανεξαίρετα των ομάδων, σε όλα ανεξαίρετα τα γήπεδα.
Δυστυχώς, έχει αποδειχτεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει αναπτύξει τους μηχανισμούς που θα το επαναφέρουν στο ομαλό, το φυσιολογικό και το αυτονόητο. Δεν έχει φροντίσει να απαλλαγεί από τους κακούς οπαδούς, που με την παραβατική συμπεριφορά τους, δίνουν την αφορμή ώστε να συντηρείται και να διαιωνίζεται η ανωμαλία. Εκτός από το ίδιο το ποδόσφαιρο, που ποτέ δεν επιχείρησε αυτοκάθαρση, τεράστια ευθύνη έχει η πολιτεία. Ποτέ δεν ενθάρρυνε μέτρα ριζοσπαστικά για την εξάλειψη της βίας στα γήπεδα και βολεύεται κι αυτή με τον αστείο πειθαρχικό κώδικα που προβλέπει εξοντωτικές ποινές για τις ομάδες, ενώ οι φυσικοί αυτουργοί των κρουσμάτων βίας παραμένουν ατιμώρητοι σε ποσοστό τουλάχιστον 90%.
Οταν ο “κάφρος” δεν συλλαμβάνεται και δεν τιμωρείται, μοιραίο είναι να εμφανιστεί πάλι στο προσκήνιο, όπως μοιραίο είναι να εμφανιστούν και άλλοι “κάφροι” αφού ξέρουν ότι θα μείνουν κι αυτοί ανενόχλητοι. Κανείς δεν συμμορφώνεται επειδή η ομάδα “του” τιμωρήθηκε με πέντε και δέκα αγωνιστικές, ή ακόμη και με αφαίρεση βαθμών. Καρφί δεν του καίγεται του ταραξία. Θα του καιγόταν μόνο αν ο ίδιος πλήρωνε τις συνέπειες των πράξεών του και η τιμωρία του θα αποτελούσε παράδειγμα προς αποφυγή για τους επίδοξους μιμητές του. Αλλά αυτά στην Ελλάδα, όπου τα πάντα λειτουργούν υπό το πρίσμα των πρόσκαιρων μικροσκοπιμοτήτων και του πολιτικού κόστους, αποτελούν ψιλά γράμματα. Τιμωρούμε πάντα τις ομάδες και μόνο τις ομάδες και ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι έχουμε αυστηρό αθλητικό πειθαρχικό δίκαιο. Είμαστε για γέλια και για κλάματα μαζί.
Ξέρουμε, ωστόσο, ότι αν τολμήσουμε να ανοίξουμε τα γήπεδα για τους οπαδούς και των δύο ομάδων, οι “κάφροι” θα είναι εκεί. Γι’ αυτό απαγορεύουμε τις “οργανωμένες” και “μεμονωμένες” μετακινήσεις και… έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Κι όσο επιμένουμε να χώνουμε το κεφάλι στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο, τόσο θα συντηρούμε αυτό το άθλιο καθεστώς, που επιβάλλει τη διεξαγωγή των αγώνων με παρόντες μόνο τους οπαδούς της γηπεδούχου ομάδας. Στην Ελλάδα του 2019 πιο πιθανό φαίνεται να απαγορεύσουμε την παρουσία και των γηπεδούχων παρά το να επιτρέψουμε την παρουσία και των φιλοξενούμενων...
Από την έντυπη έκδοση της Metrosport
