Μέχρι πότε θα μένουν στα λόγια οι αλλαγές;
Τρεις εβδομάδες μας χωρίζουν από την ημερομηνία έναρξης του πρωταθλήματος. Ενός πρωταθλήματος το οποίο, μετά από όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες με τις αντιπαραθέσεις και τις ατελείωτες συζητήσεις αλλά και τον όρο που τίθεται από διάφορες πλευρές περί ξεκάθαρων αλλαγών προκειμένου να ξεκινήσει, το περιμένουμε όλοι με αγωνία για να δούμε τι διαφορετικό θα μας παρουσιάσει.
Όπως όλοι καταλαβαίνουν, οι αλλαγές που αναμένουμε δεν έχουν να κάνουν με το ποδοσφαιρικό κομμάτι. Εχουν να κάνουν με την αξιοπιστία, κατά κύριο λόγο, αλλά και τη βία και την διαφθορά.
Η αξιοπιστία έχει συνδεθεί σε απόλυτο βαθμό με την διαιτησία. Δεν λέω και με τις αποφάσεις των δικαιοδοτικών οργάνων, διότι, σε ό,τι με αφορά, δεν μπορώ ενώ ζητούσα –όπως και όλοι σχεδόν- την ύπαρξη τακτικών δικαστών, να αμφισβητώ τώρα τις αποφάσεις και αυτών.
Διαιτησία, λοιπόν. Κομμάτι το οποίο αφορά αποκλειστικά την λίγκα και την ΕΠΟ. Αφορά και την ΟΥΕΦΑ, που παρότρυνε την ΕΠΟ να υιοθετήσει το ισπανικό μοντέλο. Μέχρι εδώ καλά. Γιατί, αν κρίνω όσα ακολούθησαν, με την κοινή, υποτίθεται, πρόταση που επρόκειτο να λάβει η ομάδα των «12», από την οποία, όμως, απουσίαζαν 3-4, ένας αποχώρησε και κάποιοι επιφυλάχθηκαν, προσωπικά δεν μπορώ να αισθάνομαι καθόλου σίγουρος ότι θα υπάρξει ένα αρραγές μέτωπο, το οποίο θα φτάσει έως και του σημείου να επιβάλλει την δική του πρόταση στους «4» μεγάλους.
Θέλω να πω ότι, όσο κι αν προς τα έξω περνάει μια αλλαγή δεδομένων, μια ανατροπή ισορροπιών, μια καλή διάθεση απ’ όλους για να συμφωνήσουν στα βασικά, ανάμεσα στα οποία κυρίαρχο, ασφαλώς, είναι το θέμα της διαιτησίας, παρασκηνιακά εξακολουθούν να γίνονται ενέργειες ώστε να επιβληθούν πρόσωπα τα οποία θα εξυπηρετούν καλύτερα τον σχεδιασμό της μιας ή της άλλης πλευράς.
Εκτιμώ ιδιαίτερα τον Δημήτρη Σαραϊδάρη. Πιστεύω ότι είναι ένας από τους ανθρώπους στο χώρο της διαιτησίας που θα μπορούσαν να δουλέψουν για να έρθει μια άλλη νοοτροπία, να επιβάλλει τεχνοκρατική λειτουργία, να φέρει τη γνώση και τις εμπειρίες που αποκόμισε από τη διεθνή του καριέρα.
Αν πραγματικά ήθελαν οι ομάδες της λίγκας να κάνουν μια σοβαρή πρόταση-επιλογή, θα έπρεπε ήδη να έχουν ανακοινώσει ότι αυτή είναι ο Σαραϊδάρης. Το όνομά του ακούγεται μεν, αλλά με έναν τρόπο που δίνει την εντύπωση –μακάρι να κάνω λάθος- ότι έπεσε στο τραπέζι απλά για να… καεί.
Εκτός από τη διαιτησία, όμως, είναι και η βία, είναι και η διαφθορά. Εδώ υπάρχει και η ανάμειξη του υφυπουργού Αθλητισμού, η οποία δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ολη την προηγούμενη σεζόν τον ακούσαμε να κάνει δηλώσεις, ξανά δηλώσεις, να θεωρεί ότι είναι παιχνιδάκι για να αντιμετωπίσει τις παθογένειες και στο τέλος να μην κάνει απολύτως τίποτε.
Με εξαίρεση τους τακτικούς δικαστές, σε όλα τα άλλα ο κ. Κοντονής ασχολήθηκε μόνο σε επίπεδο εντυπώσεων. Θα ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα με όλες τις ομάδες να είναι υποχρεωμένες το γήπεδό τους να διαθέτει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, να διαθέτει τουρνικέ, να υπάρχουν ονομαστικά εισιτήρια, να είναι ξεκάθαρο τι γίνεται με τις ομάδες που έχουν χρέη, με αυτές που οδηγούνται στην πτώχευση για να απαλλαγούν από τα χρέη και οι ίδιοι άνθρωποι ξαναστήνουν καινούργιες εταιρείες χωρίς να τρέχει τίποτε, με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που δεν θα επιτρέπουν να ξεφύγουν τα ανοίγματα μιας εταιρείας και να κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους οι εργαζόμενοι;
Πραγματικά, περιμένω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δω ποιες και σε ποιο επίπεδο θα είναι οι αλλαγές που θα υπάρξουν εν όψει της έναρξης των νέων πρωταθλημάτων, γιατί δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι υπάρχει –πραγματική- βούληση για να αντιμετωπιστούν όλα τα παραπάνω.
