Μέχρι και ο Θεός σας πήρε χαμπάρι!
ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΠΟΥΖΑ
Κι όμως δύσκολα βγαίνει ένα γραπτό κείμενο σε μια τέτοια νίκη. Κάποιος θα περίμενε ακριβώς το αντίθετο. Ότι μια ολοκληρωτική επικράτηση απέναντι στον μόνο αντίπαλο που έχει ο ΠΑΟΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα έλυνε τη γραφίδα ή το πληκτρολόγιο εν προκειμένω.
Ότι θα γράφαμε θα γράφαμε και δεν θα σταματούσαμε με τίποτε. Θα χρειαζόταν να κοπεί το κείμενο προκειμένου να «βολευτεί» στην ύλη της εφημερίδας. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Θέλεις να σταματήσεις τον χρόνο και να απολαύσεις τον πόνο της πιο διαπλεκόμενης ομάδας του κόσμου, ίσως. Να παρατηρήσεις καρέ με καρέ τις αγχωμένες και απογοητευμένες παρουσίες.
Να ακούσεις τις δικαιολογίες και φυσικά μετά να δεις και να ξαναδείς τα φοβερά γκολ και να υποδεχθείς με ευφορία ψυχής τα λεγόμενα των δικών σου παικτών και του προπονητή που διέλυσαν μια ψεύτικη εικόνα, μια σάπια ομάδα μέσα στο κατ’ ευφημισμό σπίτι της μιας και αυτό ακόμη το χρωστάει.
Μπορείς να γίνεις είρων, να χλευάσεις να «εκδικηθείς» με τα λεγόμενα σου όχι τον απλό φίλαθλο του Ολυμπιακού που προσπαθεί να δει την αλήθεια αλλά εκείνον που οι παρωπίδες έγιναν δεύτερα βλέφαρά του και τα αυτιά του έχουν αχρηστευτεί από τις φωνές του μεγαφώνου του Καραϊσκάκη που τα τελευταία χρόνια παίζει τον ρόλο της κερκίδας. Μιας κερκίδας που στο πιο σημαντικό παιχνίδι του πρωταθλήματος δεν γέμισε.
Αυτό αν δεν σημαίνει ότι οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί απαξιώνουν την ομάδα τους και κυρίως το σύστημα που την στηρίζει τότε τι σημαίνει; Εκτός κι αν ο δημοτικός σύμβουλος Πειραιά μας πει αύριο ότι πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια.
Όσο αφορά το παιχνίδι, δεν ήταν δύσκολο να διαπιστώσεις ότι από τη μια πλευρά είχες μια ομάδα με τα θετικά και τα αρνητικά της που έδωσε ότι είχε και δεν είχε για τη νίκη. Οι παίκτες της είχαν εμποτισμένο το κίνητρο μέσα στην ψυχή τους. Ακόμη και οι ξένοι. Ακόμη κι αυτοί που ήρθαν φέτος. Όλοι έχουν αντιληφθεί τι εστί σύστημα του Ολυμπιακού, ΕΠΟ και ΚΕΔ. Και ο ΠΑΟΚ πρέπει να ευχαριστήσει τον Σπάθα και τον κάθε Σπάθα που ξεμπροστιάζει, που διαφημίζει αυτό το σύστημα και μ’ αυτόν τον τρόπο προσφέρει περίσσια ψυχική και σωματική δύναμη σε όλους όσους το αντιμάχονται.
Και χθες ο Μαρινάκης είχε οπλοπολυβόλο και ο Αναστασιάδης σφεντόνες. Παλιά λέγαμε ότι το καρπούζι μοιράστηκε στα δύο και τα σπόρια πηγαίναν στον Θρήνο ή στον ισχυρό. Όμως εδώ και αρκετά χρόνια οι διαιτητές βλέπουν μπροστά τους ένα αυγό που δεν μπορούν να το χωρίσουν και κατά συνέπεια το προσφέρουν σ΄ αυτούς που τους δίνουν το σήμα ή τους κάνουν διεθνείς.
Ο Αρετόπουλος και οι πλαϊνοί του δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα. Τα φάουλ 22-4. Κίτρινη στο 6 στον Ρατς, λίγο αργότερα στο πρώτο φάουλ του Κάτσε, στον Σκόνδρα, στον Τζανδάρη. Ήθελε να βγάλει παίκτη αλλά δεν μπόρεσε. Ήθελε να δόσει πέναλτι αλλά κανείς δεν έπεφτε μέσα στην περιοχή του Γλύκου.
Μοίρασε όσα περισσότερα φάουλ μπορούσε γύρω από την περιοχή. Έδωσε όλες τις μονομαχίες φάουλ υπέρ του Ολυμπιακού. Οι πλαϊνοί σημείωναν φάουλ ακόμη κι όταν η μπάλα βρισκόταν πιο κοντά στον διαιτητή παρά σε αυτούς. Ακύρωσαν κανονικό γκολ για το 1-3, δεν έδωσαν όχι κάρτα αλλά ούτε φάουλ σε εγκληματικό χτύπημα του Μανιάτη.
Κι όμως τελικά αυτή η σφεντόνα έμοιαζε μ΄ αυτή του Δαυίδ στην παλαιά διαθήκη που έστειλε αδιάβαστο τον υπερμεγέθη αντίπαλό του.
Τέλος δεν θα αναφέρουμε το πώς ο ΠΑΟΚ παγίδευσε τον Ολυμπιακό. Ακόμη και το γκολ της ισοφάρισης ίσως τελικά να βοήθησε τον ΠΑΟΚ αφού κοίμισε Αρετόπουλο και Ολυμπιακό. Το μόνο που θεωρούμε χρέος μας να αναφέρουμε είναι ότι όλοι οι παίκτες και ο προπονητής έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν για να πάρουν τη νίκη. Με τα λάθη τους τις αδυναμίες τους αλλά κυρίως με το «θέλω» τους και την ψυχή τους. Γι’ αυτό ούτε ένας δεν πρέπει να βρεθεί στο μέλλον να αποδοκιμάσει κάποιον που φορά τη φανέλα της ομάδος γιατί απλά θα είναι ο πραγματικός εχθρός της ομάδας.
