Με τέτοια εικόνα, το να λένε ότι θα πάρουν τον τίτλο είναι ανέκδοτο...
Τραυματίστηκε στο ζέσταμα ο Τσόσιτς και δεν έπαιξε. Αποβλήθηκε νωρίς – νωρίς ο Αραούχο και η ΑΕΚ έμεινε με 10 παίκτες. Στο 30’ τραυματίστηκε ο Ανέστης και συνέχισε πονώντας. Τρία ανέλπιστα «δώρα» πήρε ο ΠΑΟΚ στο ντέρμπι για να γίνει πιο εύκολη η ζωή των παικτών του, αλλά δυστυχώς «φρόντισαν» να τα πετάξουν στα σκουπίδια. Από εδώ το είχαν, από εκεί το είχαν, «κατόρθωσαν» να βρεθούν πίσω στο σκορ και να «τρέχουν» μάταια μέχρι τη λήξη, μην τυχόν πετύχουν την ανατροπή.
Σημειώστε ότι η ΑΕΚ ήταν κουρασμένη από το ματς της Πέμπτης με τη Μίλαν, ενώ ο ΠΑΟΚ ολόφρεσκος και ξεκούραστος και, βέβαια, η ΑΕΚ έπαιξε περισσότερα λεπτά με 10 παίκτες. Αν με αυτό το δεδομένο και σε συνδυασμό με την εμφάνιση που έκαναν (και) χθες θέλουν να λένε οι παίκτες του ΠΑΟΚ ότι θα πάρουν το Πρωτάθλημα, καλύτερα να μας πουν κάποιο άλλο, πιο πετυχημένο, ανέκδοτο...
Απαράδεκτος ο Σαμπράνο. Εδινε συνεχώς δικαίωμα, ενώ είχε δει μια πρώτη κίτρινη κάρτα και ήταν φως φανάρι ότι ο Αρετόπουλος δεν θα του χαρίσει τη δεύτερη. Στέρησε από τον ΠΑΟΚ το αριθμητικό πλεονέκτημα, με μια ανόητη ενέργεια στο κέντρο του γηπέδου και σε μια φάση χωρίς κανέναν κίνδυνο για την εστία του Ρέι.
Τσίμιροτ, Σάχοφ και Ελ Καντουρί, ως συνήθως, δεν υπήρχαν στον δημιουργικό τομέα. Ούτε με 11, ούτε με 10 παίκτες πήρε τίποτε ο ΠΑΟΚ από αυτούς, με συνέπεια να μη δημιουργήσει ούτε μια καλή ευκαιρία στο πρώτο ημίχρονο. Λίγο πιο ζωντανός ήταν ο Πέλκας, αλλά χάθηκε κι αυτός στο χάος της επιθετικής ανυπαρξίας. Οπως, μοιραία, χάθηκαν ο Βιειρίνια, που πάλευε μόνος του και ο Πρίγιοβιτς που... παρακαλούσε να πάρει μια πάσα της προκοπής.
Πάντως, το γεγονός ότι και ο ΠΑΟΚ έμεινε με 10 απάλλαξε τους παίκτες του από την πιθανότητα να διασυρθούν χάνοντας με αριθμητικό πλεονέκτημα. Με την αποβολή του Σαμπράνο είχαν να λένε (στους εαυτούς τους) ότι αν χάσουν θα χάσουν 10 από 10. Κι αυτό, προσωπικά, περίμενα να τους βοηθήσει στο δεύτερο ημίχρονο. Αλλά μείναμε όλοι με την ελπίδα...
Ο Λουτσέσκου έβγαλε στην ανάπαυλα το συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτε από τον Σάχοφ (λες και δεν το ήξερε...) και «έριξε» στο ματς τον Κάμπος, για να παίξει πλάγια και να κινηθεί στον άξονα ο Πέλκας. «Ξέχασε», βέβαια, ότι για να γίνει ο ΠΑΟΚ επικίνδυνος θα πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο και, για να παίξει ποδόσφαιρο, χρήσιμος θα ήταν ο Μπίσεσβαρ, που τον έχει «σαπίσει» αφήνοντάς τον μονίμως στον πάγκο.
Δεν άλλαξε τίποτε. Ο ΠΑΟΚ παρέμεινε μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς «καθαρό» μυαλό, χωρίς πλάνο, χωρίς φαντασία, χωρίς ταχύτητα, χωρίς συνδυασμούς, χωρίς ευκαιρίες, αλλά με πολλά νεύρα από τους παίκτες του, που «ερωτοτροπούσαν» με τις κάρτες του Αρετόπουλου και είδαν.... μπόλικες. Οσο κυλούσε το ματς στο μοτίβο που βόλευε μια χαρά την ΑΕΚ, τίποτε δεν έδειχνε ότι ο ΠΑΟΚ τουλάχιστον θα αποφύγει την ήττα. Επίσης, τίποτε δεν έδειχνε ότι οι παίκτες του θα βρουν τρόπο να σκοράρουν.
Στο 68’ ο Λουτσέσκου αναγκάστηκε να περάσει στο παιχνίδι τον Μπίσεσβαρ, αλλά έβγαλε τον Πέλκα, από τον οποίο κάτι μπορούσε να περιμένει ο ΠΑΟΚ. Μέχρι τότε, ο ΠΑΟΚ είχε όλο κι όλο... τρεις τελικές, με μία μόνο προς την εστία. Τις έκανε αμέσως τέσσερις ο Μπίσεσβαρ με ένα εξαιρετικό σουτ που έφυγε μόλις άουτ. Τουλάχιστον, υπήρχαν πλέον τέσσερις παίκτες να προσπαθούν να ανατρέψουν την κατάσταση. Ο πολύ δραστήριος Κάμπος, ο Μπίσεσβαρ, ο Βιειρίνια και ο Μάτος. Μόνο που παρά τις συνεχείς σέντρες και τις εκτελέσεις «στημένων», κανείς παίκτης του ΠΑΟΚ δεν κατόρθωσε να απειλήσει με κεφαλιά. Ολες τις μάχες στον αέρα τις κέρδισαν οι αμυντικοί της ΑΕΚ.
Ο ΠΑΟΚ «τα έπαιξε» όλα για όλα στο τελευταίο δεκάλεπτο και θα μπορούσε να αρπάξει τον βαθμό αν έβρισκε ο Πρίγιοβιτς την μπάλα στη σέντρα του Ελ Καντουρί, ή αν η μπάλα τους έκανε το χατίρι να πάει στα δίχτυα του Ανέστη, που έμεινε «άγαλμα» να την παρακολουθεί. Αλλά, πώς να κερδίσεις αυτό που διεκδικείς μόνο με μια καλή ευκαιρία ή με την εύνοια της τύχης; Και πώς να φτάσεις στον στόχο σου, όταν ο Μπίσεσβαρ, με μια άλλη ανόητη ενέργεια, φεύγει κι αυτός για τα αποδυτήρια στις καθυστερήσεις; Ηταν στραβό το κλήμα και το έτρωγε και ο γάιδαρος μέχρι το τέλος. Το μόνο που κατάφεραν να μας δείξουν χθες οι παίκτες του ΠΑΟΚ ήταν νεύρα. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι άλλο είναι το πάθος και άλλο είναι τα νεύρα που αποβαίνουν σε βάρος της ομάδας.
Για τον Λουτσέσκου, το πρόβλημα είναι η λανθασμένη προσέγγιση των αγώνων στην Αθήνα. Η τόσο κατάλαβε, ή έτσι θέλει να λέει. Λες και ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος στη Λιβαδειά ή τη Λάρισα. Δεν θέλω να αδικήσω τον Ρουμάνο και ούτε πιστεύω ότι ο προπονητής έχει τον πρώτο λόγο είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία. Οι παίκτες τον έχουν. Αλλά αν δεν συνέλθει πρώτα ο Λουτσέσκου, δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθουν οι παίκτες του. Με το να κρύβονται όλοι μαζί πίσω από χαζές εξηγήσεις, δεν θα κάνουν ποτέ αυτοκριτική, δεν θα ξεπεράσουν ποτέ τις αδυναμίες τους.
Για την ώρα, συγχαρητήρια σε όλους, γιατί έκαναν ήρωες τον Χιμένεθ και τους παίκτες του, αντί να τους «τσακίσουν» και να γίνουν το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος...
