Με αναβολές και μεγαλοστομίες δεν σώζεται το ποδόσφαιρο

Κυριολεκτικά για… γέλια είναι η τελευταία ανακοίνωση του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, με την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει την απόφασή του να αναβάλλει την έναρξη του πρωταθλήματος της Superleague.

Αναμασά τις διαπιστώσεις που χρόνια τώρα κάνουν όσοι ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν περίμεναν, ασφαλώς, έναν πολιτικό για να τους ανοίξει τα μάτια, ή να τους πει ποιος και τι φταίει που έφτασε σε αυτό το σημείο το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Αλλα πράγματα περιμένει ο Ελληνας φίλαθλος από την επικεφαλής της πολιτικής ηγεσίας του Αθλητισμού. Προτάσεις περιμένει, θεσμικές παρεμβάσεις περιμένει, την ενεργοποίηση ελεγκτικών μηχανισμών περιμένει. Μα, πάνω απ’ όλα, χειροπιαστά αποτελέσματα των ενεργειών ενός υπουργού περιμένει.

Αντ’ αυτού, 1,5 χρόνο τώρα δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να παρακολουθούμε τις… κορόνες, τις απειλές, τις μεγαλοστομίες του κ. Κοντονή, τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του που έχουν φέρει σε πολύ χειρότερη θέση από εκείνη στην οποία βρισκόταν πριν ασχοληθεί μαζί του το ελληνικό ποδόσφαιρο, στο οποίο τίποτε δεν αλλάζει, τίποτε δεν πάει προς το καλύτερο, τίποτε δεν προμηνύει ότι συντελείται προσπάθεια κάθαρσης.

Μιλάει συνεχώς για την βία που προκαλεί η διαφθορά στο ποδόσφαιρο ο κ. Κοντονής, την στιγμή που στα γήπεδα δεν λειτουργούν οι κάμερες, τα ονομαστικά εισιτήρια ακόμη τα συζητάμε χωρίς να τα έχουμε δει, οι δίκες πρωταγωνιστών επεισοδίων στα γήπεδα εκκρεμούν για περισσότερα από πέντε χρόνια.

Μιλάει για το μίσος που καλλιεργούν «οργανωμένοι οπαδοί, συλλογικά έντυπα και ιστοσελίδες, στοχοποιώντας ανθρώπους και δημιουργώντας κλίμα πολέμου με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ίδιο το ποδόσφαιρο», την στιγμή που ο ίδιος κάνει καθημερινά το ίδιο ακριβώς πράγμα, χύνοντας τόνους δηλητηρίου, χωρίς να ασχολείται καθόλου με την αντιμετώπιση των φαινομένων που καταγγέλει και τα οποία, πράγματι, είναι μεταξύ των σοβαρότερων προβλημάτων που αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η περίοδος που ζούμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει προηγούμενο. Υποτίθεται πως για πρώτη φορά επιχειρείται η πλήρης ανατροπή μιας νοοτροπίας η οποία το οδήγησε στην απόλυτη απαξίωση, στην πραγματικότητα, όμως, δεν γίνεται ούτε ένα βήμα μπροστά, δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να επιτρέπει αισιοδοξία.

Αντιθέτως, ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως παίζεται ένα παιχνίδι εντυπώσεων, παρόμοιο με αυτό που παρακολουθούμε να παίζεται και στην κεντρική πολιτική σκηνή, αφού στην καθημερινότητα του πολίτη, όπως και του φιλάθλου, τα πράγματα αντί να βελτιώνονται παραμένουν στάσιμα –ενδεχομένως χειροτερεύουν κιόλας- αλλά αυτοί που θα έπρεπε να φροντίζουν για την πρόοδο φροντίζουν μόνο για την… κατασκευή εχθρών για να μην ασχολείται ο κόσμος με τις δικές τους ευθύνες.

Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι αυτού του είδους οι επιλογές, αυτού του τύπου η διαχείριση, συνήθως, οδηγεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, τα οποία είναι τις περισσότερες φορές δραματικά.

Κι επειδή μιλάμε για το ελληνικό ποδόσφαιρο, για έναν τόσο βαριά ασθενή, το πιθανότερο είναι ότι όσα κάνει ο κ. Κοντονής δεν θα το βοηθήσουν να γιατρέψει τις πληγές του και να επανέλθει απολύτως υγιές, αλλά θα το στείλει… αδιάβαστο.