Με -3 και πεταμένους 4 βαθμούς, ο ΠΑΟΚ κινδυνεύει να γίνει κομπάρσος
Κάθε μέρα δεν είναι Πασχαλιά. Δεν μπορείς στο ποδόσφαιρο να κερδίζεις πάντα χωρίς να παίζεις μπάλα. Ευκαιριακά συμβαίνει, αλλά είναι η εξαίρεση. Ο νόμος είναι άλλος: Το θετικό αποτέλεσμα έρχεται συνήθως με καλό ποδόσφαιρο. Όταν αποδεικνύεις στα 90 λεπτά του αγώνα την ανωτερότητά σου και όταν αυτή την ανωτερότητα τη μετατρέπεις σε γκολ.
Στην Τσεχία, με αντίπαλο τη Σλόβαν Λίμπερετς, είχαμε για τον ΠΑΟΚ την εφαρμογή της εξαίρεσης. Χθες, στη Βέροια, είχαμε την εφαρμογή του κανόνα. Ο ΠΑΟΚ δεν κέρδισε και πέταξε ακόμη δύο υπερπολύτιμους βαθμούς, πληρώνοντας ακριβά την κακή στο πρώτο και τη μέτρια στο δεύτερο ημίχρονο απόδοσή του.
Αυτό που είδε ο κόσμος, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, δεν έμοιαζε με ποδόσφαιρο. Κι αν για τη φοβισμένη Βέροια, που την ενδιέφερε πάση θυσία να αποφύγει την ήττα, υπάρχει ένα ελαφρυντικό, για τον ΠΑΟΚ δεν στέκεται καμία δικαιολογία. Ούτε καν το γεγονός ότι με το ροτέισον του Βλάνταν Ιβιτς εμφανίστηκε στον αγωνιστικό χώρο μια ενδεκάδα με πολλές αλλαγές και με παίκτες, που, έως τώρα, δεν έπαιξαν πολύ μαζί.
Αν κάθε φορά που ο προπονητής μιας φιλόδοξης ομάδας επιχειρεί να αλλάξει τρεις – τέσσερις παίκτες σε σχέση με τον προηγούμενο αγώνα και αυτή η ομάδα αποσυναρμολογείται, αυτό σημαίνει είτε ότι το ρόστερ δεν είναι πλήρες, ή ότι κάτι δεν κάνει σωστά στη διάρκεια της εβδομάδας ο προπονητής.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί με τη χθεσινή εικόνα να λέει ο ΠΑΟΚ ότι στόχος του είναι η κατάκτηση του Πρωταθλήματος. Με τέτοιες εμφανίσεις πολύ απλά δεν μπορεί να κατακτήσεις τίτλο, ανεξάρτητα με τις δυνατότητες των ανταγωνιστών σου. Διότι πρέπει να ελπίζει ο ΠΑΟΚ, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι και οι τρεις ανταγωνιστές του θα είναι ακόμη χειρότεροι.
Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός ούτε στο παιχνίδι με τη Σλόβαν Λίμπερετς, ούτε στο παιχνίδι με τη Βέροια κι ας ήταν κατά πολύ διαφορετικές οι ενδεκάδες που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιβιτς. Αυτό δείχνει ότι κάπου η ομάδα αρχίζει να μην πατάει καλά, με κυριότερη αδυναμία το εύκολο και αβίαστο λάθος σε όλες τις γραμμές και με δεδομένο το πρόβλημα στην οργάνωση του παιχνιδιού, ένα πρόβλημα που μοιραία οδηγεί στη δημιουργία λίγων ευκαιριών. Κι όλα αυτά ισχύουν, φυσικά, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα του κάθε αγώνα. Μπορεί να έρχεται η νίκη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδυναμίες που πρέπει να ξεπεραστούν. Αν περιμένει κανείς να προβληματιστεί μόνο μετά από ήττες, σίγουρο είναι ότι πολύ σύντομα θα χάσει το τρένο.
Βέβαια, στο χθεσινό παιχνίδι, υπήρξαν πάλι δυο – τρεις καλές ευκαιρίες, αλλά χάθηκαν κι αυτές, ενώ σε μία περίπτωση, στο γκολ που δεν «μέτρησε» στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου, ο ΠΑΟΚ υπέστη κλοπή εν ψυχρώ επειδή ο βοηθός ανακάλυψε με τη φαντασία του ένα οφ σάιντ που δεν υπήρχε ποτέ. Ο Περέιρα καλύπτεται τουλάχιστον κατά δύο μέτρα και όμως η σημαία σηκώνεται. Αν αυτό δεν είναι ανικανότητα του βοηθού, ας μας εξηγήσει κάποιος πώς αλλιώς πρέπει να το χαρακτηρίσουμε και τι να υποθέσουμε…
Μετά το πρώτο ανιαρό 20λεπτο του δευτέρου ημιχρόνου και χάρη στη συμμετοχή του Μπίσεσβαρ, ο ΠΑΟΚ έγινε πιο ζωντανός και πιο επικίνδυνος, χάνοντας ευκαιρίες με τον Τζάλμα και τον Λέοβατς, αλλά… μέχρι εκεί. Ο ΠΑΟΚ έμεινε στο μηδέν, βαθμολογώντας με ακρίβεια την απόδοσή του κι ας έκανε ό,τι μπορούσε ο Ιβιτς για να «βρει» το γκολ. Και ο Αθανασιάδης μέσα και ο Κουλούρης μέσα και ο Μπίσεσβαρ μέσα και ο Τζάλμα μέσα, αλλά το γκολ δεν ήρθε γιατί δεν υπήρχε καθαρό μυαλό στην τελική ενέργεια και γιατί, ως συνήθως, δεν βρέθηκε ο τρόπος να πάει η μπάλα στους φορ.
«Πρέπει να δουλέψουμε πιο πολύ», είπε ο Ιβιτς αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα κι αυτό νομίζω ότι είναι σκόπιμο να κρατήσουμε όλοι μας. Καλές είναι οι τυμπανοκρουσίες μετά τις επιτυχίες, ωστόσο κανένα πρόβλημα δεν πρέπει να μένει στην αφάνεια, γιατί τα αγωνιστικά προβλήματα οδηγούν στις αποτυχίες. Με μείον τρεις βαθμούς τιμωρία από πέρσι και με τέσσερις βαθμούς χαμένους άδοξα, ο ΠΑΟΚ κινδυνεύει να γίνει από τώρα κομπάρσος στο Πρωτάθλημα, αμφισβητώντας και ακυρώνοντας μόνος τον τίτλο του διεκδικητή του τίτλου…
