Ο Μαρινόπουλος είναι η κορυφή του παγόβουνου

Το δράμα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων (εργαζόμενων, προμηθευτών και πάσης φύσεως πιστωτών) που σχετίζονται με την εταιρεία «Μαρινόπουλος», δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί στην αγορά, στην ελληνική οικονομία.

Τα πράγματα στην αγορά έχουν φτάσει στο μη παρέκει. Τα «κανόνια» διαδέχονται το ένα το άλλο. Την ώρα που αναμενόταν χθες το απόγευμα η απόφαση περί προστασίας ή μη της εταιρείας «Μαρινόπουλος» από τους πιστωτές της, έως ότου αποφασίσει το δικαστήριο –τον Σεπτέμβριο- για την υπαγωγή της στο άρθρο 99, γινόταν γνωστό ότι αίτηση πτώχευσης κατέθεσε και η εταιρεία πετρελαιοειδών «Mamidoil», συμφερόντων της οικογένειας Μαμιδάκη, για χρέη 340.000.000 ευρώ.

Μαρινόπουλος, κατά κύριο λόγο, και Mamidoil είναι δύο κορυφαία παραδείγματα της κατάρρευσης στην αγορά, της αδυναμίας μεγάλων εταιρειών να διαχειριστούν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να ξαναπατήσουν στα πόδια τους.

Δεν εξετάζω αν τα προβλήματά τους οφείλονται αποκλειστικά στην οικονομική κρίση ή αν την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι ίδιες οι εταιρείες, λόγω κακοδιαχείρισης τα προηγούμενα χρόνια.

Μπορεί να ισχύει το δεύτερο. Εστω και έτσι, όμως, στην παρούσα φάση το ζήτημα για εταιρείες με χιλιάδες εργαζόμενους που πέφτουν έξω και προκύπτει ο κίνδυνος αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους, δεν είναι αν φταίει περισσότερο ή λιγότερο η κρίση, ή η κακοδιαχείριση.

Το μείζον είναι ότι οι συνθήκες που επικρατούν στη χώρα, η αδυναμία των τραπεζών να διοχετεύσουν χρήμα στην αγορά, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στις παραπαίουσες εταιρείες να καταστρώσουν σχέδια εξυγίανσης, με την στήριξη της χρηματοδοτικής ενίσχυσης από τα πιστωτικά ιδρύματα, που στην προ κρίσης περίοδο ήταν αυτά που δίνανε τις ανάσες που χρειαζόταν οι εταιρείες.

Πώς, λοιπόν, θα πατήσουν στα πόδια τους οι εταιρείες; Πώς θα πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους; Πώς θα είναι συνεπείς στην καταβολή της μισθοδοσίας στους εργαζομένους τους;

Από την πρώτη στιγμή που η χώρα μας μπήκε στην κρίση, 6-7 χρόνια τώρα, κανείς δεν ασχολείται με το τι συμβαίνει στην ελεύθερη αγορά. Κανείς δεν ασχολείται με τις επιχειρήσεις, με τους ελεύθερους επαγγελματίες, με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Το μόνο που κάνουν είναι να τους φορτώνουν με φόρους (άμεσους και έμμεσους), να τους ξεζουμίζουν, να δίνουν τη χαριστική βολή και στους περισσότερους από αυτούς που έμειναν να φυλάττουν Θερμοπύλες στο επιχειρείν.

Όλα αυτά, όμως, δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα της δαιμονοποίησης της επιχειρηματικότητας, της στοχοποίησης των επιχειρηματιών, των capital controls, από μια κυβέρνηση η οποία θα ήθελε τα πάντα να είναι κρατικά, οι υπουργοί της οποίας… κλαίνε με λυγμούς κάθε φορά που υπογράφουν για μια ιδιωτικοποίηση, αλλά δεν τους καίγεται καρφί που η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων στη χώρα είναι από τον ιδιωτικό τομέα.

Οι προβλέψεις, σοβαρών και αξιόπιστων αναλυτών, όχι καταστροφολόγων όπως θέλει να τους παρουσιάζει η κυβέρνηση, λένε ότι η αγορά απειλείται με τσουνάμι, διότι μειώνεται συνεχώς, πλέον, και η καταναλωτική δυνατότητα των συνταξιούχων, που διαπιστώνουν τις τελευταίες ημέρες μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζών το… μαχαίρι που έπεσε στις συντάξεις τους.       

Ωστόσο, για την κυβέρνηση αυτά δεν είναι σοβαρά θέματα. Γι’ αυτό και ασχολείται με τον εκλογικό νόμο…