Μακάρι να τους αφυπνίσει όλους αυτή η ατιμωτική σφαλιάρα...
Τραγωδία; Καταστροφή; Οχι. Μείον τέσσερα εκατομμύρια από τις εισπράξεις της χρονιάς και ατίμωση του ονόματος του ΠΑΟΚ είναι οι συνέπειες της χθεσινής ήττας από την Εστερσουντ και του αποκλεισμού από το Γιουρόπα Λιγκ. Λίγο είναι, θα μου πείτε; Οχι. Αλλά δεν συμβαίνει και πρώτη φορά. Το έχουμε ξαναδεί το έργο.
Θεωρώ ότι αυτό το χθεσινό «ναυάγιο» μόνο όφελος μπορεί να φέρει. Θα υποχρεώσει, θέλω να πιστεύω, τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ να προσγειωθούν στην πραγματικότητα για να καταλάβουν πόσο μικρή είναι η ομάδα σε σχέση με τους στόχους τους δικούς τους και τα όνειρα του κόσμου. Πόσο «λίγη» είναι η ομάδα σε σχέση με την ισχύ του ιδιοκτήτη της. Και ότι για να γίνει πραγματικά μεγάλη ομάδα, πρέπει να γεμίσει το ρόστερ της με πραγματικά μεγάλους παίκτες. Αλλος τρόπος δεν υπάρχει. Κι αυτός ο τρόπος μπορεί να κοστίζει πολλά, αλλά αποδίδει και... ανταποδίδει.
Από τη μια, λες ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, οπότε δικαιολογείς την υπερβολικά συντηρητική τακτική των παικτών του ΠΑΟΚ και δεν παρεξηγείς τον Λουτσέσκου, που έδειξε να υπολογίζει την Εστερσουντ σα να ήταν κάποια υπερομάδα. Από την άλλη, αναρωτιέσαι μήπως δεν ήταν αυτές οι εντολές του Ρουμάνου και απλά οι παίκτες του ΠΑΟΚ κάθισαν να τους παίξουν οι Σουηδοί μονότερμα, επειδή δεν μπορούσαν να κρατήσουν και να κυκλοφορήσουν την μπάλα, για να γίνουν αυτοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού.
Ο,τι και να συνέβη δεν είναι θλιβερό. Σε καμιά περίπτωση δεν δικαιούται ένας ΠΑΟΚ να φοβάται τόσο πολύ μια Εστερσουντ. Σε καμιά περίπτωση δεν δικαιούνται οι παίκτες ενός ΠΑΟΚ να έχουν παθητικό ρόλο απέναντι στους παίκτες μιας Εστερσουντ. Κόντρα στον Λεβαδειακό, νομίζαμε ότι ο ΠΑΟΚ έπαιζε με την Μπάγερν. Κόντρα στην Εστερσουντ, νομίζαμε ότι έπαιζε με τη Ρεάλ. Απαράδεκτο. Απαράδεκτη η νοοτροπία των παικτών, απαράδεκτη η στρατηγική του προπονητή και μόνο οι πέτρες δεν έχουν καταλάβει ακόμη από αυτή την ομάδα λείπει η ποιότητα. Η ποι-ό-τη-τα!
Θα «μετρούσα» ιδιαίτερα δύο ελαφρυντικά, για τον ντροπιαστικό αποκλεισμό. Τον πλαστικό χορτοτάπητα και τη βροχή, σε συνδυασμό με το κρύο, αλλά νομίζω ότι δεν καταδέχονται να τα επικαλεστούν ούτε οι ίδιοι οι παίκτες και ο Λουτσέσκου. Στη Λιβαδειά, ο χορτοτάπητας ήταν φυσικός, είχε ζέστη και δεν έβρεχε. Η εικόνα της ομάδας, όμως, ήταν το ίδιο άθλια. Από τη στιγμή, λοιπόν, που οι δύο πιο πρόσφατες εμφανίσεις του ΠΑΟΚ δεν είχαν σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ τους, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι αυτονόητο: Οσοι είναι στην ομάδα πρέπει να... ξεσκιστούν στη δουλειά, αλλά σ’ αυτή την ομάδα πρέπει να έρθουν και άλλοι (καλοί και πολλοί) παίκτες, αν θέλουμε να δούμε έναν ΠΑΟΚ που μέσα σε έναν – δυο μήνες δεν θα έχει βγει νοκ – άουτ από όλους τους φετινούς στόχους του.
Μακάρι η χθεσινή γερή σφαλιάρα να τους αφυπνίσει όλους. Από τον Ιβάν Σαββίδη, μέχρι και τον τελευταίο υπάλληλο της ΠΑΕ και τους φροντιστές της ομάδας. Εμείς φωνάζουμε εδώ και τρεις μήνες για την αδράνεια, τις καθυστερήσεις, τους λανθασμένους χειρισμούς, την έλλειψη σχεδιασμού και τη λανθασμένη αξιολόγηση του ρόστερ. Τώρα έρχεται μεγαλοπρεπώς η πικρή δικαίωση. Τι να την κάνεις, όμως, τη δικαίωση; Ο μεγάλος ΠΑΟΚ είναι το ζητούμενο..
