Μ΄ ένα σαρωτικό πρώτο μέρος γκρέμισε το… «παράρτημα»
Αν θελήσεις να κάνεις κάποια σύγκριση για την απόδοση που είχαν οι τέσσερις διεκδικητές της πρωτιάς στην τελευταία αγωνιστική, είσαι υποχρεωμένος, θέλεις δεν θέλεις, να καταλήξεις στο συμπέρασμα, ότι ο χθεσινός ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου, ήταν η ομάδα που «ξεχώρισε» και που «έδειξε» ότι έχει όλα τα φόντα να διεκδικήσει τον τίτλο του φαβορί, αν βέβαια σταθεροποιήσει την απόδοση της και διορθώσει τις αδυναμίες που παρουσιάζει.
Ναι, ο Δικέφαλος του πρώτου μέρους ήταν μια κλάση πιο πάνω από τον ανάπηρο Ολυμπιακό ο οποίος έβαλε μπρος και πάλι τη «φάμπρικα» της διαιτησίας, καλωσορίζοντας τον Σερραίο Φωτιάδη στο «κλαμπ» της παράγκας. Επίσης σαφέστατα είχε καλύτερη εικόνα από τον Παναθηναϊκό που ευνοήθηκε από τα παιδαριώδη λάθη του τερματοφύλακα και της άμυνας του ΠΑΣ, στην εύκολη νίκη του. Το ίδιο και από την ΑΕΚ όπως εμφανίστηκε απέναντι στη Βέροια. Η απόδοση του σε αυτό το διάστημα εντυπωσίασε πραγματικά, προδιαγράφοντας μάλιστα σε κάποιες στιγμές ότι ερχόταν μια πανωλεθρία των αφιονισμένων αντιπάλων του. Υπό την προϋπόθεση όμως, να υπήρχε συνέχεια στο σόου του πρώτου μέρους. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη και αντί για αυτό, είχαμε επανάληψη του φαινομένου της πρώτης αγωνιστικής, με την ομάδα να παρουσιάζει μια ράθυμη συμπεριφορά, δίνοντας την ευκαιρία στον αντίπαλό της (Παναιτωλικό) να ξεγλιστρήσει με το φτωχό 2-1. Το ίδιο συνέβη και χθες. Υπερβολική αυτοπεποίθηση; Λάθος εκτίμηση; Κούραση; Ότι και να βρίσκεται πίσω από αυτή τη διαφοροποίηση στην απόδοση, θα πρέπει να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα σοβαρότητα.
Πέρα από αυτή την πολύ σημαντική επισήμανση όμως, για τα «φρεναρίσματα» και τα «χαλαρώματα» υπάρχουν οι πολύ καλές στιγμές της ομάδας, οι οποίες βέβαια στο σύνολο τους διαπιστώθηκαν με την εκπληκτική απόδοση του πρώτου ημιχρόνου. Στα θετικά έχουμε και την βελτιωμένη εικόνα των ποδοσφαιριστών που ήταν ντεφορμέ, με χαρακτηριστική περίπτωση του Τζάλμα Κάμπος. Η «έμπνευση» Κουλούρη «του βγήκε» του Βλάνταν. Ο μικρός τον δικαίωσε και μάλιστα σε απόλυτο βαθμό. Όχι μόνο για τα γκολ που πέτυχε αλλά και για την συνολική παρουσία του στο παιχνίδι. Είναι μαχητής, μυρίζεται τις ευκαιρίες και έχει επίκαιρες τοποθετήσεις σε όλες τις φάσεις εντός της αντίπαλης περιοχής. Ίσως «δεν του βγήκε» η αντίστοιχη έμπνευση της χρησιμοποίησης του Σάκχοφ τον οποίο κράτησε σε ολόκληρο τον αγώνα, παρά το γεγονός ότι κάπου είχε τελειώσει η βενζίνη του. Ο Γλύκος ήταν παρών όπου κι όταν χρειάστηκε. Το ίδιο και ο Μάτος. Καλός ο Τζαβέλλας, όπως και ο Βαρέλα παρά το πέναλτι που είδε μόνο ο Αρετόπουλος μέσα από την ερυθρόλευκη κλειδαρότρυπα της παράγκας. Ο Κρέσπο δεν πρέπει να ταλαιπωρείται σε αυτή τη θέση. Η χρησιμοποίηση του δεν βοηθάει την «εκμετάλλευση» του εκρηκτικού Ροντρίγκες, αποδυναμώνοντας ως εκ τούτου ολόκληρη την αριστερή πτέρυγα. Σταθερός όπως πάντα ο Κάνιας, κινητικός ο Μπίσεσβαρ με μισοτελειωμένες όμως προσπάθειες. Ο Ροντρίγκες δεν βοηθήθηκε όσο θα έπρεπε. Η φάση με το δοκάρι και η σέντρα που έβγαλε στον Κουλούρη για το δεύτερο γκολ, ήταν όλα τα λεφτά. Ο μικρός χρόνος συμμετοχής των αλλαγών που έγιναν (Κίτσιου, Μυστακίδης, Περέιρα) δεν μας δίνει το δικαίωμα για σχολιασμό.
Και πάμε στον Αρετόπουλο. Το πώς έδειξε την κόκκινη κάρτα στον Μπέρτο; Απλούστατα αυτό το χαμένο ποδοσφαιρικό παρτάλι, ο Ξανθιώτης γυρολόγος και παθιασμένος Ολυμπιακός, από το πρώτο λεπτό της συνάντησης, διακατεχόμενος από ένα αβυσσαλέο μίσος για τον ΠΑΟΚ, μπήκε στο παιχνίδι σαν μαινόμενος ταύρος. Ήδη μέσα στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο θα έπρεπε να του είχαν δοθεί για αντιαθλητικό παιχνίδι 5 έως 6 κίτρινες κάρτες. Αντ' αυτού όμως δέχθηκε μόνο μια. Στη φάση με τη δολοφονική σκαριά του στον Κρέσπο, ο Τρικαλινός ρέφερι ήταν μπροστά στα δύο μέτρα αλλά δεν έδωσε απολύτως τίποτα. Μάλιστα έδωσε φάουλ σε βάρος του ΠΑΟΚ γιατί ο Μπίσεσβαρ έπιασε τη μπάλα με τα χέρια, βλέποντας τον συμπαίκτη του να σπαράζει από το χτύπημα που δέχθηκε. Σίγουρα όμως επηρεάστηκε πολύ σοβαρά όταν κάποιος από τους συνεργάτες του (ο 4ος Τίκας) τον ενημέρωσε και μάλιστα με σταθερότητα για το ποδοσφαιρικό κακούργημα του Ξανθιώτη και τον έφερε προ ενός διλήμματος. Να καταπιεί την δεύτερη κίτρινη για να ικανοποιήσει τον Μποροβήλο και να πάρει τα εύσημα από την παράγκα ή να προχωρήσει στο να εφαρμόσει τον κανονισμό με την παραίνεση του βοηθού του; Προφανώς εκεί λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Σκέφτηκε ο Τρικαλινός, αν με ξεμπροστιάσει αύριο ο Τίκας και αποκαλυφθεί ακριβώς τι μου είπε, τι θα γίνει; Πως θα μπορέσω να δικαιολογηθώ; Έτσι προχώρησε αναγκαστικά στο να βγάλει την κίτρινη και να δεχθεί τις ανόητες αλλά πολύ ακραίες διαμαρτυρίες των γηπεδούχων. Ο Αρετόπουλος βέβαια άφησε μέσα στο παιχνίδι τον Γιαννούλη, ο οποίος από τα αντιαθλητικά του τάκλιν και τα κλαδέματα πάνω στον Τζάλμα Κάμπος και τους παίκτες του ΠΑΟΚ συμπλήρωσε 3 έως 4 κόκκινες. Ο επίσημος ΠΑΟΚ, ίσως και μερικοί αφελείς ΠΑΟΚτσήδες, μπορούν να του συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμη και το γεγονός ότι κατακιτρίνισε σχεδόν όλη την ομάδα του για απίστευτα παραπτώματα (ακόμη και βλεφαρίσματα), λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν τους ότι είναι ο διαιτητής που συνέδεσε το όνομα του με το σπάσιμο μιας αρνητικής παράδοσης. Όλα είναι πιθανά.
Επιστρέφοντας στον αγώνα επαναλαμβάνουμε ότι ο ΠΑΟΚ του πρώτου μέρους ήταν ομαδάρα. Και ο ΠΑΟΚ του δευτέρου ημιχρόνου; Αυτό το αφήνουμε να το κρίνει ο Ίβιτς. Ωστόσο η απόδοση ενός 45λεπτου στάθηκε αρκετή για να κατεδαφίσει και να ισοπεδώσει το πιο πιστό ερυθρόλευκο παράρτημα. Το ότι το 5-0 έμεινε στο 2-1 είναι κι αυτό κάτι που θα πρέπει άμεσα να απασχολήσει κόουτς και παίκτες.
ΥΓ: Προχθές στο Καυταντζόγλειο είχαμε πρεμιέρα με το πρώτο «επεισόδιο» από το γνωστό σίριαλ, τι πρέπει να γίνει για να κερδίσει ο ανάπηρος Ολυμπιακός ότι τα βρίσκει σκούρα. Αυτή τη φορά θύμα του ήταν ο Ηρακλής. Η εμφάνιση της ομάδας του Μπέντο χαρακτηρίζεται και κρίνεται από κωμική έως τραγική. Η συνταγή όμως σταθερή: Πέναλτι και αποβολή.
