Λίγη υπομονή μέχρι να… φέξει
Δεύτερη συνεχόμενη φιλική ήττα του Ηρακλή με ζημία κυρίως σημειολογική και όχι αγωνιστική. Είπαμε τα φιλικά γίνονται τις περισσότερες φορές για να γίνονται από τους προπονητές και όχι για τον κόσμο.
Κι όμως. Οι κυανόλευκοι προχθές για ένα ημίχρονο το «τσουλήσανε το τόπι», αλλά στην επανάληψη μάλλον το… χάσανε. Είναι φανερό πως ο Παπαδόπουλος μερικώς προσπαθεί να βολέψει ορισμένα αβόλευτα. Να συμμαζέψει κάποια ασυμμάζευτα. Ετσι το 4-4-2 που επιχείρησε μάλλον δεν του βγήκε αναγκάζοντας να ομολογήσει πως το συγκεκριμένο σύστημα είναι έξω από τη «φιλοσοφία» της ομάδας. Όπως και να έχει η ομάδα όπως δείχνει για να γυρίσει τον ήλιο θέλει δουλειά πολύ. Ο Νικόλας βέβαια διαβεβαίωσε πως «θα παίζει καλό ποδόσφαιρο», χωρίς όμως να διευκρινίζει πως. Καθότι άλλο πέρσι κι άλλο φέτος.
Ας είμαστε αισιόδοξοι πάντως και δεν μένει να δούμε τι θα… δούμε στο παιχνίδι με την Ξάνθη, στο οποίο κατά την άποψη μου ο κόουτς πρέπει σιγά-σιγά να κατασταλάζει με τις σκέψεις του. Μπορεί να βλέπει τους παίκτες σαν παιδιά του, όμως και δυστυχώς εδώ δεν χωράει το γνωστό «όλοι οι καλοί χωράνε». Μόνο οι ικανοί. Και πάμε στο οικονομικό. Κανείς δεν γνωρίζει τον αριθμό των διαρκείας που πουλήθηκαν. Δεν νομίζω να ξεπέρασαν τον γνωστό αριθμό, τον οποίο προτιμούν οι πάντα… απαιτητικοί κυανόλευκοι φίλαθλοι. Ελάχιστος δηλαδή μπρος τις δικές τους ευφάνταστες όσο και υψηλές προσδοκίες. Προσδοκίες που συνδυάζονται με την επιστροφή της ομάδας «απ εκεί απ όπου ουδέποτε έφυγε» όπως ισχυρίζονται. Συναισθηματικά μπορεί να ισχύει η συγκεκριμένη αντίληψη. Όμως συνέβη και κράτησε τέσσερα ολάκερα χρόνια. Τα πράγματα, σε ότι αφορά τον χώρο τουλάχιστον, ουσιαστικά δεν άλλαξαν. Μάλιστα η επιστροφή και της ΑΕΚ προσθέτει ένα επιπλέον στοιχείο της πρωτέρας καλής εποχής των ισχυρών. Όμως ο μεσαίος χώρος, εκεί όπου λογικά θα ανήκει ο Ηρακλής μέχρις ότου βρει τα πατήματά του, γέμισε από ομάδες που με θράσος πέρσι τουλάχιστον φώναξαν « εδώ είμαστε κι εμείς». Και πράγματι ήταν.
Ο Ημίθεος λοιπόν έχει μπροστά του όχι μόνο έναν απείρως δυσκολότερο δρόμο από παλιά και από πέρσι, αλλά και την επίσης δύσκολη διάθεση να πείσει. Εαυτόν και αλλήλους. Θα το πετύχει; Αν διατηρηθεί το περσινό κλίμα στην ομάδα έχει μεγάλες πιθανότητες. Παίζει ρόλο όμως και το οικονομικό. Όπως ανέφερα τα διαρκείας μάλλον δεν περπάτησαν και δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται πως «σώθηκε» ο Ηρακλής που ανέβηκε στη SuperLeague, διότι από τα εισιτήρια δεν μπορεί να περιμένει και πολλά.
Μένουν λοιπόν οι χορηγοί. Οι διαφημίσεις. Και, βέβαια, τα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Αν μάλιστα τελειώσει επιτέλους το deal με την τούρκις αιρλάινς ο Παπαθανασάκης θα ανασάνει. Το πακέτο, λένε, φθάνει μέχρι το ένα εκατομμύριο. Ελα όμως που μετατράπηκε σε σήριαλ. Βέβαια η ΠΑΕ έχει χρηματοδότη Ηρακλάρα, αλλά ο άνθρωπος, μη ξεχνάμε, παρέλαβε χρέη και ομάδα εκτός Πρωταθλήματος SuperLeague. Και τώρα που ανέβηκε, που βρέθηκε στη θέση του ο Ηρακλής, θα κινηθεί με τρόικα και μνημόνιο. Όπως και στη Football League. Μετρημένα πράγματα. Σφικτά.
