Ο λάθος δρόμος για την ΕΠΟ
Ο κ. Δημήτρης Ελευθεριάδης, πρόεδρος της ΕΠΣ Πιερίας και υποψήφιος πρόεδρος της ΕΠΟ με την υποστήριξη του κ. Γκριτζίκη, άρα θεωρητικά και του συστήματος, χθες φιλοξενήθηκε στο Metropolis 95,5 και στην εκπομπή του Γιώργου Μπούζου.
Ακούγοντας κάποιον τον κ. Ελευθεριάδη εύκολα μπορούσε να πιστέψει ότι η υποψηφιότητα του προσεγγίζει ιδεολογικά τις εκλογές. «Στόχος μου είναι η νέα διοίκηση της ΕΠΟ να αναγεννήσει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο» δήλωσε σε μία αποστροφή του λόγου του ο κ. Ελευθεριάδης σε μία προσπάθεια να πείσει για τις προθέσεις του. Λογικό ακούγεται ο υποψήφιος πρόεδρος της ΕΠΟ να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να δείξει ότι η παράταξη του είναι ανεξάρτητη και ότι δεν υποστηρίζεται από τον Ολυμπιακό. Ακόμη όμως και οι ανυποψίαστοι δύσκολα θα πιστέψουν ότι η παράταξη την οποία εκπροσωπεί είναι ακηδεμόνευτη.
Οσο ακηδεμόνευτες είναι οι παρατάξεις σε κάθε εκλογική διαδικασία των συνδικαλιστικών σωματείων, άλλο τόσο είναι και οι δύο παρατάξεις στις εκλογές της ΕΠΟ.
Η διαφορά είναι ότι στην υποψηφιότητα του κ. Γραμμένου είναι ξεκάθαρο ότι υποστηρίζεται από τους κ.κ. Σαββίδη, Αλαφούζο και Μελισσανίδη οι οποίοι έχουν ως θέση την εξυγίανση, ενώ στην περίπτωση του κ. Ελευθεριάδη απλώς ο Ολυμπιακός δεν πήρε ντουντούκα για να δηλώσει την υποστήριξη του. Ομως το γεγονός και μόνο ότι ο πρόεδρος της ΕΠΣ Κατερίνης είναι υποστηριζόμενος από τον ποινικά διωκόμενο κ. Γκιρτζίκη συντηρεί τους συνειρμούς.
Η ποδοσφαιρική κοινωνία της Ελλάδας γνωρίζει τον «πόλεμο» που γίνεται στο παρασκήνιο προκειμένου οι δύο παρατάξεις που διεκδικούν τη διοίκηση της ΕΠΟ να πάρουν με το μέρος του όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους.
Θα μπορούσαν όμως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά εάν η αντιπολίτευση είχε διαλέξει έναν δύσκολο μεν, αλλά περισσότερο αποτελεσματικό δρόμο. Σε μία εποχή που οι ποδοσφαιρική κοινωνία έχει αγανακτήσει με την κατρακύλα του ποδοσφαίρου, θα ήταν χρήσιμο να προσεγγισθούν αντί των ΕΠΣ και των προέδρων που ίσως να βγάζουν την ψήφο τους σε πλειστηριασμό, οι ποδοσφαιράνθρωποι τού κάθε νομού.
Σ’ αυτούς θα έμπαινε το δίλημμα «θέλετε ένα αρρωστημένο ποδόσφαιρο ή ένα υγειές το οποίο θα αναπτύσσεται κάθε χρόνο;». Κι αν πείθονταν οι τοπικές αθλητικές κοινωνίες ήταν εύκολο να ασκήσουν πιέσεις στις διοικήσεις των ΕΠΣ για να ψηφίζουν την παράταξη που θα βοηθήσει την ανάπτυξη τού ποδοσφαίρου.
Ετσι, ίσως να προέκυπτε διοίκηση κοινής αποδοχής στην ΕΠΟ και η επόμενη ημέρα να ήταν διαφορετική. Α, και δεν θα απαιτούνταν να βγουν οι ψήφοι σε… δημοπρασία.
FOCUS
Η διαφορά της κάθε μορφής εξουσίας και των «εργαλείων» τους είναι ότι καταστρώνουν μεσομακροπρόθεσμα σχέδια την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι δεν έχουν κάνει την ατζέντα της επόμενης ημέρας. Και η εξέλιξη στην ΚΕΔ είναι ένα καλό παράδειγμα.
