Λάθη μας και παραλείψεις μας για την ιστορία του Δικεφάλου
Τηρώντας λοιπόν, την χθεσινή υπόσχεση μας… Σήμερα οφείλουμε και στην ιστορία του ΠΑΟΚ αλλά στον εαυτό μας, να αναφέρουμε λάθη και παραλείψεις μας. Όσα δηλαδή, καταγράψαμε εκ των υστέρων (τούτο δεν μειώνει τις ευθύνες μας) στην συ-γκλο-νι-στι-κή έκδοση της «Μ» για τα 90 χρόνια «ΠΑΟΚ ΕΙΣΑΙ»…
Κατ’ αρχήν είναι και λάθος, είναι και παράλειψη μας η μη αναφορά στο Πρωτάθλημα του 1985. Ζώντας το στιγμή προς στιγμή… Από την περίοδο της προετοιμασίας μέχρι την φιέστα στην Τούμπα με τις 40.000 σημαίες… Ζώντας λοιπόν, εκείνη την περίοδο εκ των έσω, μέχρι σήμερα έχουμε να λέμε – και λέμε – πως η διοίκηση τότε της ΠΑΕ ΠΑΟΚ ήταν η κορυφαία σε οργάνωση, λειτουργία κι απόδοση! Ζήσαμε εκείνη την χρονιά στα γραφεία της Βασιλίσσης Σοφίας παρέα με τον φίλο μας, τον άγγελο που πέταξε κάποια στιγμή μακριά μας και χάθηκε στον ουρανό, τον χαρισματικό Σταύρο Πέτρου Καλαφάτη!
Από τον Πέτρο Καλαφάτη – από τους πιο ταπεινούς αλλά και πιο αδικημένους στον ΠΑΟΚ – και τον αλησμόνητο Χρήστο Εμμανουήλ (οι… πλάτες του δεν επέτρεψαν να χαθεί εξωαγωνιστικά ο τίτλος μετά τον αγώνα με τον Πιερικό στη Κατερίνη), στον Γιώργο Καλύβα, τον Νάσο Εγγλέζο, τον Γιώργο Κασιμάτη και τον «πυλώνα» της σχέσης κόσμου – ομάδας Τάκη Δούμτσο… Τα μέλη εκείνης της διοίκησης της ΠΑΕ ΠΑΟΚ συνέθεσαν το κορυφαίο σχήμα της.
Ιδιαίτερα όμως, η παραμονή του πρωταθλητή Προέδρου Πέτρου Καλαφάτη στην αφάνεια (αν και τούτο πολύ θα το ήθελε) δεν τιμά μήτε την ιστορία ΠΑΟΚ, μήτε εμάς καθώς προσπαθήσαμε, να βάλουμε ένα λιθαράκι στην συγγραφή της στη συ-ναρ-πα-στι-κή έκδοση της «Μ».
Και φυσικά, αξίζουν – επιμένουμε – συγχαρητήρια σε όλους όσους επιχείρησαν και κατόρθωσαν το θαυμαστό αυτό επίτευγμα. Από τον εκδότη και τον διευθυντή μέχρι ακόμη κι όσους ήταν υπεύθυνοι για την καθαριότητα στους χώρους εργασίας.
Δίχως στάλα υπερβολής είναι πηγή έμπνευσης το έργο του. Είναι φτερά για πέταγμα στο παρελθόν. Είναι πηγή αστείρευτων αναμνήσεων.
Να μην πάμε όμως, αλλού…
Μένουμε στα δικά μας. Και συνεχίζουμε…
Και λάθος μας και παράλειψη μας είναι η μη αναφορά στο Βασίλη Σεργιαννίδη. Τον παράγοντα ο οποίος άλλαξε τον τρόπο σκέψης και πράξης στα διοικητικά του ΠΑΟΚ. Κι αυτή η αλλαγή οδήγησε στη κατάκτηση του Κυπέλλου το 1972 Τους αδελφούς Μαρτινίδη οι οποίοι αποτέλεσαν «φύλακα άγγελο» της ομάδας και των αποδυτηρίων και τόσους άλλους οι οποίοι έδιναν το «είναι» τους για τον ΠΑΟΚ δίχως να το προβάλλουν.
Ακόμη και τώρα που σπάμε το κεφάλι μας, να τους θυμηθούμε – μετά τα δεύτερα ήντα …λυγίζει η ριμάδα η μνήμη - είμαστε απόλυτα σίγουροι, πως θα το σπάμε που τους ξεχάσαμε.
Εκείνο πάντως, το οποίο είναι ασυγχώρητο για εμάς – και να μας συμπαθείτε για το… Επί προσωπικού σήμερα – είναι η μη αναφορά στη σημασία, την σπουδαιότητα και τη συμβολή των «Μακεδονικών Σπορ» και των «Σπορ του Βορρά» (με κοινό παρονομαστή των Δημήτρη Μπούζα) στο μεγαλείο του ΠΑΟΚ. Ειλικρινά και πιστέψτε μας επειδή το ζήσαμε… Δίχως αυτό το μετερίζι, δίχως αυτό το χαράκωμα, δίχως αυτό το άπαρτο κάστρο… Δίχως εκείνα τα αμόνια και τα σφυριά των γνήσιων «Σπορ» του Δημήτρη Μπούζα δεν θα «φτιαχνόταν» από φωτιά κι ατσάλι ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Δεν θα ήταν ίδιος ο ΠΑΟΚ σήμερα!
ΥΓ 1 : Να μη ματιάσουμε τις μεταγραφικές εξελίξεις. Ο χρόνος θα τις κρίνει αλλά είναι καλός οιωνός η οργανωμένα έγκαιρη πραγματοποίηση τους.
ΥΓ 2 : Χρόνια τώρα κραυγάζουμε για το Μουσείο του ΠΑΟΚ. Τότε μάλιστα κι ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Τώρα, είναι συνεπίκουρες κι άλλες φωνές αλλά… Φύλλο δεν κουνιέται!
