Λαμπρόπουλος: «Γι΄αυτό επέλεξα να πάω στην Ισλανδία, αυτό το μέρος δεν μπορώ να ξεχάσω»
Στο Metropolis 95,5 και την εκπομπή «Τρίτο Ημίχρονο» φιλοξενήθηκε ο Φώτης Λαμπρόπουλος, ο οποίος μίλησε για την απόφασή του να συνεχίσει την καριέρα του στο μπάσκετ, στο Πρωτάθλημα της Ισλανδίας.
Στην Ισλανδία και πιο συγκεκριμένα στην Νιάρντβικ θα αγωνιστεί τη νέα αγωνιστική σεζόν ο πρώην παίκτης του Πανιωνίου, Φώτης Λαμπρόπουλος.
Ο 37χρονος φόργουορντ μπήκε σε ένα κλειστό κλαμπ Ελλήνων παικτών που έχουν αγωνιστεί στο ισλανδικό Πρωτάθλημα μετά τους Κώστα Τσατσαρή, Μιχάλη Λιάπη, Θανάση Σπυρόπουλο και Αντώνη Μούμογλου.
«Από τα ζεστά, πάω τώρα στα κρύα. Στην καριέρα μου έχω περάσει πέρα από Ελλάδα, Αργεντινή, Ισπανία, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα και τώρα Ισλανδία. Βασικά δεν ήξερα για το Πρωτάθλημα. Στην Ισπανία είχαμε έναν βοηθό προπονητή που κατάγεται από εκεί και κάποιους άλλους παίκτες. Έχει καλά χρήματα για τα δεδομένα και ειδικά για τους ξένους. Έχει ταξίδια και στις Σκαδιναβικές χώρες. Ακόμα δεν έχω πάει. Σίγουρα, είναι κάτι διαφορετικό για μένα. Διάβασα ότι είμαι ο πέμπτος Έλληνας που θα αγωνιστεί στο Πρωτάθλημα της Ισλανδίας. Θα έχω προπονητή αυτόν που είχε παλιότερα εκεί ο Τσαρτσαρής. Κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της στο μπάσκετ. Οι Αργεντίνοι είναι φανατικοί με τις ομάδες τους , όμως δεν είναι στον ίδιο βαθμό με το ποδόσφαιρο. Όσον αφορά τη Βενεζουέλα δεν ήμουν στο Καράκας, αλλά στο νησί το Μαργαρίτα και ήταν πιο ήρεμα τα πράγματα εκεί. Η οικογένειά μου με ακολουθεί στις ομάδες που πηγαίνω. Μόνο πέρυσι στην Ντόχα δεν ήρθαν λόγω κορωνοϊού. Έχω ένα παιδί έξι ετών. Τώρα, δυσκολεύει το πράγμα που αρχίζουν τα σχολεία. Σε πρώτη φάση θα μείνουν Ελλάδα και μετά βλέπουμε. Σαν τη Βαρκελώνη δεν έχει. Αλλά και το Μπουένος Άϊρες είναι εξίσου ωραίο. Στην Αργεντινή υπήρχε φόβος λόγω της εγκληματικότητας και ειδικά όταν εκεί φέρνεις και την οικογένειά σου. Υπήρχαν μέρη όπως στην Αθήνα που δεν μπορείς να βγεις το βράδυ. Στο γήπεδο της Μπόκα το βράδυ δεν πηγαίνεις με τίποτα και ειδικά με καλά ρούχα γιατί αν το κάνεις θα σε κλέψουν. Υπάρχει μεγάλη φτώχεια εκεί. Στην Τενερίφη δέθηκαν πολύ στον σύλλογο όπου έκατσα πέντε χρόνια».
