Κουιντέτο με σαντούρι, μπουζούκι και άρπα...

Θα σας μεταφέρω σήμερα εδώ κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις ενός ανθρώπου που τον θεωρώ σοφό και του βγάζω το καπέλο όχι μόνο για τις γνώσεις του, αλλά και για το αισθητήριό του. ΠΑΟΚτσής δεν είναι, αλλά αυτό νομίζω βοηθά στο να έχει μια ψύχραιμη άποψη, ρεαλιστική, απαλλαγμένη από το... συναισθηματικό υπέρβαρο.  Καμιά φορά, όταν ζεις ένα δράμα, ο ξένος είναι που σου δίνει την πιο χρήσιμη συμβουλή.

Με μεγάλη χαρά θα έγραφα και το όνομά του και την ιδιότητά του, αλλά σέβομαι την επιθυμία του να μείνει στην ανωνυμία. Αλλωστε, δεν μου έγραψε για να δημοσιεύσω το σημείωμά του. Εγώ παίρνω την πρωτοβουλία να επιλέξω κάποια αποσπάσματα, γιατί θεωρώ υποχρέωσή μου να τα μοιραστώ μαζί σας και, κυρίως, να τα θέσω έμμεσα υπ’ όψιν των ανθρώπων που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του ΠΑΟΚ. Ιδού, λοιπόν:

 «Τι είδους ποδόσφαιρο θέλουμε να παίξει η ομάδα μας; Φουλ επιθετικό; Οσα βάλουμε κι όσα φάμε; Φουλ αμυντικό; Μη φάμε γκολ κι αν δεν βάλουμε γκολ καλή κι η ισοπαλία; Αμυντικό με αντεπιθέσεις για να κλέψουμε τη νίκη; Φουλ κατακτητικό για να έχουμε την κατοχή κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει; Με σέντρες και μεγάλες μπαλιές; Με τίκι - τίκι όπως η παλιά Μπαρτσελόνα; ‘Η με το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο του μεγάλου Αγιαξ;

Αυτή είναι η πρώτη απόφαση του ιδιοκτήτη μιας ομάδας όπως ο ΠΑΟΚ. Να διαλέξει το είδος του ποδοσφαίρου που θα παρουσιάζει η ομάδα του. Υστερα, πρέπει να διαλέξει τον προπονητή που γνωρίζει να διδάξει και να εφαρμόσει το επιλεχθέν είδος ποδοσφαίρου. Και, βέβαια, να του δώσει τουλάχιστον  έξι μήνες περιθώριο.

Η Ξάνθη δεν έπαιξε ποτέ επιθετικό ποδόσφαιρο με προπονητή τον Λουτσέσκου. Επαιζε σταθερά άμυνα και χτύπαγε με αντεπιθέσεις και καλά οργανωμένες τις στημένες φάσεις. Από πού κι ως πού κρίθηκε κατάλληλος για τον ΠΑΟΚ; Γιάννενα και Πανιώνιος φτιάξανε καλές ομάδες όταν τους απαγορεύτηκαν οι μεταγραφές. Για τον λόγο αυτό φιλτράρισαν τις επιλογές τους σε ποδοσφαιριστές νέους και ταλαντούχους και τους έδωσαν ΧΡΟΝΟ! Με χρόνο και ΥΠΟΜΟΝΗ δέσανε σταθερές 18άδες, όταν οι υπόλοιπες ομάδες άλλαζαν παίχτες και προπονητές σαν τα πουκάμισα. Προ παντός ο ΠΑΟΚ. Κι όταν βρήκε καλό προπονητή (Ιβιτς) δεν του έδωσε χρόνο ούτε και το ελεύθερο να επιλέγει ο ίδιος τους παίκτες που ταιριάζουν στο ποδόσφαιρο που ήθελε να παίζει. Γι αυτό η ομάδα παραμένει ανομοιογενής και ξεκούρδιστη, σαν τον παλιό μου τζουρά.

Ο ΠΑΟΚ πάσχει από βαριά πολυφωνία απόψεων. Αποψη έχουν όλοι: ο Ιβάν, ο γιός του Γιώργος, ο Μίχελ, η Γκοντζάρεβα και ο εκάστοτε προπονητής. Μοιάζουν σαν κουιντέτο συμφωνικής μουσικής, που αντί να αποτελείται από δυο βιολιά, μια βιόλα, ένα μπάσο κι ένα πιάνο, αποτελείται από μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα κλαρίνο, ένα μπουζούκι, ένα σαντούρι και μια άρπα! Φρίκη!»

Διαφωνεί κανείς;