«Κουφάρι» κατάντησαν… τον Σ.Δ. Θεσσαλονίκης

Ο αδιαμφισβήτητα κορυφαίος σύνδεσμος διαιτητών της χώρας, τραγικό θύμα των παρασκηνιακών μεθοδεύσεων της μαφίας, της παράγκας και της εθελοδειλίας των παραγόντων και των φορέων της πόλης, κατάντησε το πτυελοδοχείο της ΚΕΔ.

Για όσους έζησαν κάποιες άλλες εποχές –όχι πολύ μακρινές- μερικές αναμνήσεις γίνονται πολύ στενάχωρες όταν οδηγούν σε συγκρίσεις με όσα συμβαίνουν σήμερα. Δεν είναι λίγες οι παρεμβάσεις αυτής της στήλης στον ιδιαίτερα ευαίσθητο (και αφόρητα δύσοσμο σήμερα) χώρο της διαιτησίας.

Με αφορμή τα όσα «εγκληματικά» διαπράττονται, πολλές φορές βρεθήκαμε απέναντι σε αυτήν την γενικευμένη διαφθορά με δυνατή και καταγγελτική φωνή αντιδρώντας σθεναρά στα κατά συρροήν εγκλήματα τον αποφοίτων της περιβόητης σχολής διαιτητών της παράγκας.

Στη διάρκεια της μάχης που δίναμε, διαπιστώσαμε καταστάσεις απόλυτης εξάρτησης, ανάμεσα σε εγκαθέτους και χειραγωγούμενους ρέφερι οι οποίοι εξαργύρωναν τις «υπηρεσίες» τους με αξιολογήσεις, διεθνοποιήσεις και ό,τι μπορεί να περάσει από το διεστραμμένο μυαλό των καταστροφέων του ελληνικού ποδοσφαίρου.

«Χαμετυπείο» πραγματικό ο χώρος άνοιγε «φιλόξενα» την αγκαλιά του σε όλα τα λαμόγια που φιλούσαν χέρι προκειμένου να σφυρίξουν όπως τους διατάξουν και να «εκτελέσουν συμβόλαια» κατ΄ εντολήν της περιβόητης εγκληματικής οργάνωσης.

Σε αυτόν τον ξεπεσμό διαρκείας πολλές φορές επιχειρήσαμε να βρούμε τη «θέση» και τον «ρόλο» του συνδέσμου της πόλης μας. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Κάπου χαμένος, παραγκωνισμένος και χαμοπατημένος από το σύστημα ο κορυφαίος και κραταιός σύνδεσμος του παρελθόντος έχει εξαφανιστεί στην κυριολεξία.

Οι Αθηνοπειραιώτες οι οποίοι κάποτε δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους ικανό να γυαλίσουν και τα παπούτσια των διαιτητών αλλά και των παραγόντων της διαιτησίας της Θεσσαλονίκης (όπως ο αείμνηστος Γιάννης Φράγκος και ο Δημήτρης Τζελεπάκης) βρήκαν κάποια στιγμή, ελεύθερο το πεδίο και σιγά σιγά «αποδόμησαν» (σχεδόν εξαφάνισαν) τον ιστορικότερο σύνδεσμο της Ελλάδας.

Και αυτό για να προωθήσουν τους αντίστοιχους δικούς τους συνδέσμους που ήταν της πλάκας. Το έκαναν για να βγάλουν στην «στράτα» τα λαμόγια που έχουν σήμερα αηδιάσει ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα και έχουν υποχρεώσει ευρωπαίους παράγοντες του χώρου, όπως ο Σκωτσέζος αρχιδιαιτητής, Χιου Ντάλας, να εκφραστεί με τα χειρότερα λόγια σε βάρος τους.

Δεν ξέρω αν φταίνε και κατά πόσο φταίνε, οι διαιτητές του συνδέσμου μας και οι διοικούντες τον σύνδεσμο της Θεσσαλονίκης για τον παροπλισμό και την πλήρη απαξίωσή του. Για την περιφρονητική ρατσιστική τακτική με τον αποκλεισμό της εντοπιότητας. Να μην διαιτητεύουν δηλαδή οι Θεσσαλονικείς αγώνες της ομάδας της πόλης του, όπως το κάνουν ανεμπόδιστα και κατά κόρον οι αντίστοιχοι Αθηναίοι και Πειραιώτες. Δεν έχουν το κουράγιο να αντιδράσουν; Η σκέφτονται πως αν το επιχειρήσουν θα εξαφανιστούν και οι τελευταίοι εκπρόσωποί τους (δείγματα) μέσα στους διορισμούς;

Είναι και αυτό μία εξήγηση. Βέβαια δεν συνάδει με την αξιοπρέπεια. Πέραν όλων αυτών όμως υπάρχει και μία σοβαρή δικαιολογία από μέρους τους, με το ερωτηματικό προς τους φορείς της πόλης, στους συλλόγους της πόλης και τους παράγοντες της πόλης, τι έκαναν για να τους προστατέψουν από την καταδίκη της περιθωριοποίησής τους και τις ρατσιστικής τους μεταχείρισης.

Σήμερα η εικόνα που παρουσιάζει ο ιστορικός σύνδεσμος της Θεσσαλονίκης, δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα κουφάρι. Πονάει η ψυχή όλων όσων έχουν ζήσει το μεγαλείο του, τους αγώνες του και την καθιέρωσή του στην κορυφή των συνδέσμων της χώρας. Υπάρχει φόβος ότι δύσκολα θα έχουμε κάποια μεταβολή σε αυτόν τον εκφυλισμό. Οσο και αν το προσπαθούν οι τελευταίοι «Μοϊκανοί» (Φιλλιπιάδης, Τσελεπάκης, Βατσικούρας κ.α.) και δυο τρεις εκπρόσωποι της νέας γενιάς (μεταξύ τους ο κ. Νταβέλλας).