Ο κόσμος αγωνιά, «θολό» το τοπίο

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι οι φίλοι του Δικέφαλου είναι ικανοποιημένοι από τη μέχρι στιγμής «εικόνα» της μεταγραφικής δραστηριότητας του Μίχελ (γιατί όχι και από τα αποτελέσματά της). Βέβαια ο χρόνος που υπάρχει ακόμη είναι αρκετός για να ανατραπεί αυτή η διαπίστωση. Και υπάρχουν ελπίδες κάτι τέτοιο να επιτευχθεί, αν βέβαια υπάρξει και ανάλογη σοβαρότητα αλλά και αλλαγή της αναποτελεσματικής μεθοδολογίας από μέρους του.

Κι αυτό γιατί μέχρι τώρα οι αβέβαιες –σχεδόν σπασμωδικές- κινήσεις του δείχνουν ότι προχωράει με ασταθή βήματα σε τελείως αχαρτογράφητες μεταγραφικές περιοχές, με περιστασιακές επιλογές και με το δόγμα: «Ό,τι ήθελε προκύψει». Πάντοτε ωστόσο με την προοπτική να αποκτηθεί παίκτης με ένα μεγάλο όνομα, ώστε να καλυφθούν οι όποιες ανεπάρκειες και όσα στραβά θα γίνουν στη διάρκεια όλης της περιόδου. Κάτι δηλαδή που συνέβη και στις αντίστοιχες περιόδους που είχε μέχρι τώρα τη μεταγραφική ευθύνη. Ο βετεράνος Σλοβάκος διαιτητής με τα απειράριθμα ταξίδια και τις πολλές προσυμφωνίες που εντέχνως διαρρέονται αλλά και τις περισσότερες φορές ανατρέπονται και διαψεύδονται, αυτή τη φορά δείχνει αυτοπαγιδευμένος σε μια υποτιθέμενη άνεση που θεωρεί ότι έχει με το να κινείται σε στόχους που δεν έχουν προσδιοριστεί και μελετηθεί κατάλληλα.

Μπροστά του έχει αρκετό χρόνο και θα του δοθούν αρκετές ευκαιρίες για να πράξει τα αυτονόητα. Στο χέρι του είναι να αναστρέψει τη μέχρι στιγμής αρνητική και θολή εικόνα. Οι μεθοδευμένες διαρροές δεν ωφελούν. Όπως επίσης και το μεγάλο όνομα είναι μια τελείως επιφανειακή συγκάλυψη.  Οι μεγάλες και βασικές ανεπάρκειες εύκολα εντοπίζονται. Ο Μίχελ αυτή τη στιγμή πέρα από την ευθύνη της μεταγραφικής ενίσχυσης, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι βαρύνεται με τον επιχειρηθέντα αφελληνισμό, με τους στοχοποιημένους δανεισμούς και τους αποκλεισμούς των «μη αρεστών». Όσο για το πρόσφατο επεισόδιο με τον Ουάρντα, δεν μπορούμε να πάρουμε θέση, διότι δε γνωρίζουμε ακριβώς τι έχει συμβεί. Εκείνο που όμως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι ότι στον ΠΑΟΚ συμβαίνουν τακτικά παρόμοια περιστατικά μερικές φορές και χειρότερα.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο απίθανος Τούντορ τιμώρησε (και σχεδόν εκδίωξε) τον Λούκας και τον Περέιρα γιατί σε κάποια προπόνηση δεν φορούσαν τις επικαλαμίδες τους. Τότε ήταν μια ανόητη και αφελής επίδειξη ισχύος. Ελπίζουμε να μη συμβαίνει και σήμερα το ίδιο. Με την ευκαιρία, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στους υπεύθυνους του ποδοσφαιρικού τμήματος ότι στα καθήκοντά τους μέσα είναι η ακριβής γνώση των χαρακτήρων των παικτών και ιδιαίτερα των νεοαποκτηθέντων. Στοιχειώδης υποχρέωσή τους είναι να προλαβαίνουν και όχι να αναγκάζονται να καταστέλλουν.

Επαναλαμβάνοντας τα όσα αφορούν στην αγωνία των φίλων του ΠΑΟΚ που δικαιολογημένα μέχρι στιγμής βλέπουν ένα θολό τοπίο στο χώρο των μεταγραφών,  υπενθυμίζουμε στον καθ’ ύλη αρμόδιο ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί στην ουσιαστική και όχι στην επικοινωνιακή ενίσχυση της ομάδας.

Στο περιθώριο του σημερινού σημειώματος το οποίο αφορά στις μεταγραφές, θα μπορούσαμε να επισημάνουμε ότι ο Ολυμπιακός προχώρησε σε μια αξιόλογη κίνηση με την απόκτηση του Ταχτσίδη. Όπως επίσης ότι οι Παναθηναϊκοί με τα όσα εισέπραξαν από το ξεπούλημα των ασημικών τους, αλλά και από την μεταπώληση του νεαρού Δώνη, κατάφεραν να κρατήσουν το Μολέδο και τη μισή ομάδα τους, που ήταν έτοιμη να κάνει προσφυγές.

ΥΓ: Μάλλον ο Ιβάν μετά από το πλαγκτόν του Θερμαϊκού, πρέπει να καθαρίσει και το πλαγκτόν του ΠΑΟΚ.

Ο Στέλιος Μαλεζάς σε όσα παιχνίδια χρησιμοποιήθηκε απέδειξε ότι ήταν η πλέον αξιόπιστη λύση στις αερομαχίες μέσα στην περιοχή του. Παρ’ ότι στοχοποιημένος και παραγκωνισμένος, δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα όταν έβλεπε να περιθωριοποιείται άδικα, προκειμένου να καθιερωθούν κάτι «γατάκια», πραγματικοί «αδύναμοι κρίκοι» στο ψηλό παιχνίδι. γιατί έτσι το ήθελαν κάποιοι μάνατζερ.