Κομβικής σημασίας η ανάπτυξη
Σκέφτηκα να επιχειρήσω ένα πείραμα με το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ με τη Φιορεντίνα. Γράφω το πρώτο κείμενο, τρεις ώρες πριν αρχίσει το ματς, αραδιάζοντας κάποιες λογικές σκέψεις που μπορεί να κάνει κανείς, ώστε να το συγκρίνουμε σήμερα με το δεύτερο, το οποίο αναλύει τα πραγματικά γεγονότα που καθόρισαν την εξέλιξη της αναμέτρησης.
Η Ντιναμό Τιφλίδας ήταν πολύ αδύναμη αντίπαλος, ώστε να ληφθεί υπ’ όψιν η αγωνιστική συμπεριφορά του ΠΑΟΚ στη ρεβάνς της Τούμπας, η οποία άλλωστε καθαρά διαδικαστικό χαρακτήρα είχε μετά τη νίκη με 3-0 στη Γεωργία. Πιο αξιόπιστο και έγκυρο δείγμα γραφής είναι η εμφάνιση στον εντός έδρας αγώνα με τον Αγιαξ.
Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου εκείνου του αγώνα μπορεί να νικήσει τη Φιορεντίνα. Με δύο προυποθέσεις. Να δημιουργήσει ευκαιρίες, να τις αξιοποιήσει και να αποφύγει λάθη που θα κοστίζουν την παραβίαση της εστίας του.
Με δεδομένη την εμπειρία και την ποιότητα των «βιόλα», σημαντικό ρόλο θα παίξουν οι αντίστοιχα έμπειροι και ποιοτικοί παίκτες του ΠΑΟΚ. Ο Βαρέλα, ο Τζαβέλλας, ο Μάτος, ο Λέοβατς, ο Κάμπος, ο Κρέσπο, ο Κάνιας, ο Μπίσεβαρ, ο Ροντρίγκες, ο Αθανασιάδης. Σχεδόν όλοι δηλαδή...
Εάν ο ΠΑΟΚ «πατήσει» καλά στο κέντρο θα έχει τύχη. Συνεπώς, πρέπει να προσφέρει πολλά στον δημιουργικό τομέα ο Τσίμιροτ και κυρίως ο Πέλκας, που μαθαίνω ότι θα παίξει από την αρχή αντί του Μπίσεσβαρ, ο οποίος προορίζεται για αλλαγή, ανάλογα με την πορεία του αγώνα. Οι πλάγιοι επιθετικοί και ο Κλάους πρέπει να αξιοποιηθούν κατάλληλα. Αν καταφέρουν οι παίκτες του ΠΑΟΚ να κρατήσουν την μπάλα στα πόδια τους θα έχουν κάνει ένα πρώτο βήμα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να τους δώσει τη νίκη.
Πρέπει να βγουν οργανωμένες επιθέσεις, με σωστή ανάπτυξη, πρέπει να βρεθούν παίκτες σε θέση βολής και, φυσικά, πρέπει να σκοράρουν. Διαφορετικά, η Φιορεντίνα θα γίνει κυρίαρχος του παιχνιδιού και ο ΠΑΟΚ θα ψάχνει για την επικίνδυνη αντεπίθεση. Ακόμη και έτσι όμως μπορεί να έρθει η νίκη, όπως θα μπορούσε να έχει έρθει και στο παιχνίδι με τον Αγιαξ αν δεν χάνονταν οι κραυγαλέες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου. Και η καλή αντεπίθεση θέμα ανάπτυξης είναι. Αρκεί, βέβαια, να μην επαναληφθούν πίσω οι γκάφες που έγιναν στα παιχνίδια με τον Αγιαξ και τον Παναιτωλικό...
Λογικά, θα πετύχει στον στόχο της η ομάδα που θα επιβάλει στο παιχνίδι τους όρους που τη βολεύουν. Τις περισσότερες φορές, στα αμφίρροπα ματς, η ομάδα αυτή είναι εκείνη που κερδίζει τη μάχη του κέντρου και είναι πιο αποτελεσματική ή πιο τυχερή στις κρίσιμες λεπτομέρειες.
Αδύναμος μπροστά και... λαθέρ
Με βάση τη συνολική αγώνα του αγώνα, δυστυχώς για τον ΠΑΟΚ, η θεωρητική προσέγγιση αποδεικνύεται ταυτόσημη με όσα έγιναν στην πράξη.
Τα προβλήματα του ΠΑΟΚ ήταν δύο. Ακριβώς αυτά που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν: Η αδυναμία στην καλή οργάνωση επιθέσεων και τα πολλά λάθη, όχι μόνο στην άμυνα, αλλά και στις πάσες, λάθη που έδιναν το δικαίωμα στη Φιορεντίνα να δημιουργεί επικίνδυνες καταστάσεις.
Ακόμη, οι παίκτες του ΠΑΟΚ πίεζαν πολύ πίσω, με αποτέλεσμα όταν παίρνουν την μπάλα να μην μπορούν να συνδυαστούν εύκολα για να πλησιάσουν την εστία του Ταταρουσάνου. Οι αντίπαλοι μάρκαραν ψηλά και έτσι αξιοποιούσαν με μεγαλύτερη άνεση τα «δώρα» που δεχόντουσαν.
Mε δυο – τρεις πάσες, οι «βιόλα» έβγαζαν φάση με τελική προσπάθεια. Ευτυχώς για τον ΠΑΟΚ, ο Γλύκος ήταν εκεί και στις τρεις «καυτές» περιπτώσεις που χρειάστηκε. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ, πιο αργοί και με λιγότερη φαντασία, ταλαιπωρούσαν την μπάλα και τους εαυτούς τους, όχι μόνο με τα πολλά αβίαστα σφάλματα, αλλά και με την αδυναμία να ολοκληρώσουν τις επιθετικές ενέργειές τους. Με δύο σουτ του Πέλκα σε όλο το ματς κι εκείνα χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις, είναι αδύνατο να κερδηθεί ένα παιχνίδι.
To οποίο, βέβαια, λίγο έλειψε να κερδηθεί. Αν ο Ροντρίγκες «έπιανε» καλύτερα το σουτ στη μοναδική καλή ευκαιρία του ΠΑΟΚ σε όλο το ματς, στο 85’ θα γινόταν το 1-0. Αλλά με τα «αν» δεν βγαίνει ποτέ άκρη...
