Κεντούσε δαντέλες ο ΠΑΟΚ…

Η «πυροβολαρχία» του Βλάνταν Ίβιτς «όργωσε» την Κέρκυρα. Κι εξέδωσαν – μετά πολλών επαίνων - ένα ακόμη πιστοποιητικό βελτίωσης. Το come back από τα Τάρταρα, όπου τον είχαν κατακρημνίσει παίκτες και προπονητές του, εξελίσσεται – με τις πλάτες των ίδιων – σε αναρρίχηση για τις παρυφές της κορυφής.

Με λίγα λόγια; Αυτός ο ΠΑΟΚ ήταν χάρμα ιδέσθαι. Και μην σπεύσουν άσπονδοι φίλοι του, να επικαλεστούν την δυναμικότητα της Κέρκυρας. Πέρασαν κι άλλες ισχυρές ομάδες από το νησί των Φαιάκων. Κι είδαμε τα χαΐρια τους...

Επιτρέψτε όμως, να μη μείνουμε στο θυμιάτισμα αυτής της χθεσινής εικόνας του ΠΑΟΚ. Και να επιμένουμε σε δυο γεγονότα.

Κατ’ αρχήν στην αφλογιστία του Στέφανου Αθανασιάδη. Ο «κάπτεν κι εκ των κορυφαίων της ιστορίας του ΠΑΟΚ, σκόρερ συμπληρώνει μακρά περίοδο δυστοκίας. Θέλετε αστοχίας; Αδυναμίας; Ατυχίας; Ό, τι και να θέλετε ο άνθρωπος γκολ  της τελευταίας πενταετίας για τον ΠΑΟΚ δεν το βλέπει μήτε με την εσχάτη των ποινών.

Την στιγμή της εκτέλεσης της εσχάτης των ποινών στο 32^ο λεπτό του χθεσινού αγώνα, ήταν ηλίου φαεινότερα τα βαρίδια του άγχους στα πόδια του… Και ποιά πόδια; Τα πόδια των 100+ γκολ για τον ΠΑΟΚ. Εάν κι εφ’ όσον παιζόταν εκεί την στιγμή στοίχημα, θα ποντάραμε στην απώλεια του πέναλτι από τον Στέφανο Αθανασιάδη με τη καταρρακωμένη ψυχολογία. Φαινόταν…

Με άλλα λόγια; Ο άνθρωπος θέλει στήριξη. Ποιος, πότε, πώς; Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ οφείλει, να γνωρίζει. Είναι περιουσιακό της στοιχείο. Δοκιμασμένης υψηλότατης ποιότητας. Οφείλει πάντως, κι ο ίδιος να βοηθήσει τον εαυτόν του. Να μην προσεύχεται μόνον. Συν Αθηνά και χείρα κίνει Πότε, που, πως; Ο ίδιος γνωρίζει…

Και στη συνέχεια θέλουμε να επιμείνουμε σε ένα μύθο. Την ντεμέκ τύχη του ΠΑΟΚ με το αυτογκόλ της Κέρκυρας. Τύχη είναι να μην ψάχνεις και να βρεις το γκολ. Όταν το ψάχνεις από τα …αποδυτήρια, δεν είναι τύχη με όποιον τρόπο το βρίσκεις. Εντάξει;