Και με τους «κάφρους» καλά και η ομάδα να βγαίνει λάδι…

Θέλω να πιστεύω ότι έχει καλές προθέσεις ο Σταύρος Κοντονής. Ανεξάρτητα από τα πολλά λάθη του στους χειρισμούς διαφόρων θεμάτων, είμαι βέβαιος ότι φιλοδοξεί να παρουσιάσει έργο.

Αν θέλετε και από προσωπικό εγωισμό. Για να έχει να λέει ότι, τουλάχιστον στον τομέα του αθλητισμού, η κυβέρνηση έκανε σημαντικά βήματα και ότι ο ίδιος πρόσφερε προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης.

Από όσα είπε χθες, «βγάζοντας» πάθος και αποφασιστικότητα, θα σταθώ σε μια τραγική αλήθεια. Οι πρόεδροι των ομάδων σπεύσουν να προστατεύσουν τους «κάφρους» που συλλαμβάνονται για επεισόδια, ή, στην καλύτερη περίπτωση προσπαθούν να πείσουν τα δικαιοδοτικά όργανα ότι οι δράστες των επεισοδίων δεν είναι οπαδοί της δικής τους ομάδας.

Δυστυχώς, είναι αλήθεια και τα δύο. Οσο ισχυρός κι αν είναι ο ιδιοκτήτης και μεγαλομέτοχος μιας ΠΑΕ, αντί να αγωνιστεί ώστε να μείνει μακριά από το γήπεδο και την ομάδα του η «καφρίλα», τη διατηρεί και την προστατεύει, πιστεύοντας ότι έτσι θα τα έχει πάντα καλά με τους… ζόρικους, τους περίεργους, τους μπερδεμένους, τους φασαριατζήδες.

Δεν ξέρει ότι οι ίδιοι θα είναι που θα τον κυνηγήσουν ανελέητα, κατά το «δώσε θάρρος στον χωριάτη, να ανεβεί και στο κρεβάτι». Το μαθαίνουν κάποια στιγμή, αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Και τα σημερινά αφεντικά των ΠΑΕ δεν παραδειγματίζονται από τα παθήματα άλλων αφεντικών που έζησαν αυτό το δράμα στο παρελθόν.

Από την άλλη, επιμένουν να ισχυρίζονται, κάθε φορά που δίνεται αφορμή, ότι η ομάδα τους έπεσε θύμα προβοκάτσιας και ότι αυτοί που προκάλεσαν τα επεισόδια δεν είχαν καμία σχέση με την ομάδα, αλλά ήταν οπαδοί άλλης ομάδας, ή ήταν αναρχικοί, ή ήταν αντεξουσιαστές, ή ήταν ό,τι μπορεί να κατεβάσει η φαντασία τους. Γιατί το κάνουν αυτό;

Γιατί ισχύει η περιβόητη (και απαράδεκτη) αντικειμενική ευθύνη των ΠΑΕ, μια αντικειμενική ευθύνη που οδηγεί συνεχώς σε τιμωρίες σε βάρος των ομάδων και όχι σε ποινές σε βάρος των δραστών. Και εδώ ακριβώς έρχεται το οξύμωρο σχήμα.

Από τη μία πλευρά οι παράγοντες πασχίζουν να αποφύγουν την τιμωρία της ομάδας τους και από την άλλη τρέχουν να προστατεύσουν τους ταραχοποιούς. Και η ομάδα μας, δηλαδή, να τη βγάλει καθαρή και τα καημένα τα παιδιά να γλιτώσουν για να μας ευγνωμονούν και να τα έχουμε καλά μαζί τους.

Δεν μπορείς, όμως, να τα θέλεις όλα δικά σου. Και δεν γίνεται να ακολουθείς αυτή τη γλοιώδη τακτική, όταν ευαγγελίζεσαι ότι αγωνίζεσαι υπέρ της κάθαρσης και της εξυγίανσης του ποδοσφαίρου. Η υποκρισία έχει και όρια…

Δεν ξέρω αν η γενικότερη πολιτική Κοντονή μπορεί να συνετίσει τους «ξύπνιους» παράγοντες. Δεν ξέρω καν αν θα αφεθεί ο Κοντονής να συνεχίσει την προσπάθειά του. Ξέρω, όμως, ότι έχει δίκιο να λέει, ως υπουργός, «εμείς θέλουμε μαζί μας τις ομάδες για να συνεργαζόμαστε και δεν θέλουμε να είναι ή να αισθάνονται εχθροί μας». Κακά τα ψέματα. Η πολιτεία πρέπει να κάνει πολλά για να ξεβρωμίσει το ποδόσφαιρο. Αλλά τόσα οφείλει να κάνει η δικαιοσύνη. Αλλά χωρίς τη βοήθεια των παραγόντων του ποδοσφαίρου δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτε. Ποιος πρόεδρος και ποιος μεγαλομέτοχος μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του ποδοσφαίρου και όχι αποκλειστικά και μόνο υπέρ της ομάδας του και της τσέπης του; Ιδού το ερώτημα…