Κατρακυλήσαμε γιατί δεν έχουμε εθνικό σχεδιασμό
Την ώρα που στην Ελλάδα μαίνεται ένας σκληρός, αδυσώπητος πόλεμος για το ποιος θα ελέγξει τα θεσμικά όργανα του ποδοσφαίρου μας, η χώρα μας έχει κατρακυλήσει στην βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ.
Στα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν από το ονειρεμένο 2004 και την έκτη θέση στη βαθμολογία για την χώρα μας, η Ελλάδα υποχώρησε δραματικά και βρίσκεται, πλέον, στην 15η θέση.
Δεν ξέρω αν το θυμάται κανείς, αλλά, ήμασταν με τρεις ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ και αυτό το καλοκαίρι δεν μπήκε ούτε ο πρωταθλητής απευθείας στους ομίλους. Χρειάστηκε να παίξει προκριματικά και αποκλείστηκε…
Βέβαια, ο Ελληνας φίλαθλος αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία ότι ποσώς τον ενδιαφέρει αν έχουμε ή δεν έχουμε ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ, αν δεν είναι η ομάδα που αυτός υποστηρίζει.
Πρόκειται για την γνωστή ιστορία της απόλυτης ταύτισης με την ομάδα του που έχει ο οπαδός στην Ελλάδα, ο οποίος αδιαφορεί για το αν θα προοδεύσει συνολικά το ποδόσφαιρο στη χώρα του.
Αυτή την αδιαφορία, λοιπόν, είναι που πληρώνει τώρα η Ελλάδα. Αυτή η αδιαφορία είναι που έφερε τη χώρα μας τόσο χαμηλά, καθώς, πέρασε μια δεκαετία στη διάρκεια της οποίας ο ΠΑΟΚτσής πανηγύριζε τον αποκλεισμό του ΠΑΟ, ο ΑΕΚτσής χαιρόταν την αποτυχία του ΠΑΟΚ, κι ο οπαδός του Ολυμπιακού δεν αναρωτιόταν ποτέ μήπως κάποια στιγμή το ποδόσφαιρό μας πληρώσει βαρύ τίμημα για το γεγονός ότι οι «ερυθρόλευκοι» ήταν μόνιμοι πρωταθλητές, ανταγωνισμός δεν υπήρχε στην εγχώρια διοργάνωση και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις οι υπόλοιπες ομάδες δεν προχωρούσαν.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι πώς σκεφτόταν και πώς αντιδρούσε ο οπαδός του Ολυμπιακού, του ΠΑΟ, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ. Το ζήτημα είναι ότι οι ίδιες οι ομάδες δεν σκέφτηκαν ποτέ και δεν ενδιαφέρθηκαν για να ακολουθήσουν μια πολιτική η οποία θα είχε ως στόχο την καλύτερη εκπροσώπηση του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη, ώστε να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, να μαζεύουμε περισσότερους βαθμούς, να δικαιούμαστε περισσότερες θέσεις.
Ποτέ η λίγκα δεν ασχολήθηκε για να ετοιμάσει ένα πλάνο, ποτέ η ομοσπονδία δεν φρόντισε να ετοιμάσει έναν εθνικό σχεδιασμό.
Στην Ελλάδα ο νταλκάς μας ήταν, και θα συνεχίσει να είναι, ποιος διαιτητής θα παίξει την ομάδα μας, αν έδωσε πέντε ή δέκα φάουλ στο κέντρο του γηπέδου, αν έδωσε ένα οφσάιντ σε μια φάση που ήταν απολύτως οριακή κι εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε σίγουρο συμπέρασμα ακόμη και μετά από πέντε ριπλέι που είδαμε στην τηλεόραση.
Στην Ελλάδα θα εξακολουθήσουμε να αποθεώνουμε ή να ισοπεδώνουμε διαιτητές ανάλογα με το αν είναι ή όχι αποδεκτοί από την ομάδα μας, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε ή να πετροβολάμε διοικήσεις στην ΕΠΟ ανάλογα με το αν συμμαχεί μαζί τους ή είναι απέναντί τους ο ιδιοκτήτης της ομάδας μας.
Και με το φτωχό μας το μυαλό θα πιστεύουμε ότι έτσι συμμετέχουμε στον μεγάλο αγώνα για την κάθαρση στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ενώ στην πραγματικότητα δεν θα κάνουμε απολύτως τίποτε για να ξαναχτίσουμε εκείνη την πανίσχυρη βάση που εκτόξευσε τη χώρα μας στην Ευρώπη πριν μια δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να την γκρεμίσουμε…
