Κάποτε πρέπει να μιλήσουμε και για όσα δεν… πουλάνε

Δεν θα ισχυριζόμουν ποτέ πως το θέμα της διαιτησίας δεν είναι σοβαρό, ή, ότι δεν είναι λογικό οι 12 ομάδες να επιθυμούν μια συμφωνία για ένα νέο τρόπο κατανομής των εσόδων από τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Ωστόσο, όπως και σε προηγούμενο άρθρο επισήμανα, στο θέμα της κατανομής των εσόδων ας φροντίσουν να τα βρούνε μεταξύ τους, όσο για την διαιτησία σίγουρα δεν είναι το κορυφαίο θέμα που χρειάζεται να αντιμετωπίσει το ποδόσφαιρό μας.

Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, υπάρχουν απείρως σημαντικότερες παράμετροι τις οποίες θα έπρεπε να δούνε και να συμφωνήσουν οι ομάδες της λίγκας, ώστε να μας πείσουν κι εμάς που δεν πειθόμαστε από επικοινωνιακούς χειρισμούς, ότι κάτι πάνε να αλλάξουν, ότι αναγνωρίζουν τα προβλήματα και έχουν την βούληση να τα λύσουν.

Δεν ακούω, λοιπόν, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, από κανέναν να μιλάει για τα ολοένα και πιο έντονα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές ομάδες, με συνέπεια να έχουμε περιπτώσεις αποχώρησης από κάποιες εξ αυτών μεσούσης της περιόδου, ή εγκατάλειψης κάθε προσπάθειας από τα μέσα κιόλας της σεζόν από κάποιες άλλες με αποτέλεσμα να γνωρίζουμε από τον πρώτο γύρο ποιες θα πέσουν.

Δεν ακούω κανέναν να μιλάει για τα προληπτικά μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται, για τους ελέγχους που πρέπει να γίνονται ώστε να μην έχουμε… κανόνια στο πρώτο τη τάξει ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη χώρα.

Δεν ακούω από κανέναν να μιλάει σοβαρά για την αναδιάρθρωση, για ένα πλάνο (διετίας θα είναι, τριετίας…) με συγκεκριμένες στοχεύσεις ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα.

Δεν ακούω από κανέναν να καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις για τον αριθμό των ομάδων που αντέχει η Superleague ώστε να διασφαλίζεται η οικονομική και αγωνιστική ισχύς των συμμετεχόντων, άρα και ο ανταγωνισμός.

Δεν ακούω κανέναν να μιλάει για την αναγκαία συμφωνία… σιωπής όλων εκείνων που καθημερινά με σχόλια, δηλώσεις, διαρροές, κύκλους, ρίχνουν λάδι στη φωτιά και τορπιλίζουν κάθε προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ικανού να προσελκύσει στα γήπεδα ανθρώπους που αγαπάνε το ποδόσφαιρο και όχι… στρατών.

Δεν ακούω κανέναν να μιλάει για την δημιουργία συνθηκών διασκέδασης στα γήπεδα ποδοσφαίρου.

Δεν ακούω, επίσης, κανέναν να καταθέτει προτάσεις για την αναβάθμιση του πρωταθλήματος της Football League. Ενός πρωταθλήματος που –θεωρητικά- λειτουργεί ως ο προθάλαμος –σε διάφορα επίπεδα- για την Superleague, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια πλήρως απαξιωμένη διοργάνωση, με τρομακτικά οικονομικά προβλήματα για το 80-90% των ομάδων, με τεράστια προβλήματα διαφθοράς και με τους ποδοσφαιριστές να υποχρεώνονται πολλές φορές, όπως λένε οι… κακές γλώσσες, να λειτουργούν εντελώς αντιδεοντολογικά (είναι ο πιο… κομψός όρος που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω) γιατί διαφορετικά δεν βλέπουν ποτέ το χρώμα του χρήματος.

Καλά είναι, λοιπόν, να μιλάμε για την ΕΠΟ, καλά είναι να μιλάμε για επαγγελματική διαιτησία, εξάλλου, είναι και θέματα που… πουλάνε αυτά, αλλά, αν δεν λύσουμε τα προαναφερθέντα μόνο βήματα προς τα πίσω θα –συνεχίσουμε να- κάνουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο…