Κάποιοι οφείλουν μια συγνώμη… στον Φακούντο Περέιρα

Αρχικά θα έλεγα πως τα βιαστικά συμπεράσματα από το πρώτο φιλικό παιχνίδι και μάλιστα με έναν αντίπαλο «μειωμένης αντίστασης» και… ανύπαρκτης εμπειρίας, δεν μπορούν να θεωρηθούν σοβαρά. Πέρα από το γεγονός ότι το «δείγμα»… είναι ασήμαντο – σχεδόν απειροελάχιστο – και ως εκ τούτου δεν παρέχει ούτε υποψία ασφαλούς πιθανολόγησης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος όποιος επιχειρήσει την οποιαδήποτε προσέγγιση αυτή τη στιγμή, να χαρακτηριστεί και επιπόλαιος.

Με συνέπεια να μπει στη γνωστή κατηγορία των πρώιμων υμνολόγων της καλοκαιρινής περιόδου, οι οποίοι το έχουν το «χούι» των ονειρώξεων και διαθέτουν βέβαια και την άνεση να μετακινούνται από τα δοξαστικά στα αποκαθηλωτικά σχόλια τους, όταν οι προβλέψεις τους δεν επαληθεύονται. Θεωρώ πως είναι καιρός πλέον για όλους αυτούς, ακόμη και για αρκετούς από το σινάφι το δικό μας, οι «μεγεθύνσεις» και οι «διογκώσεις» ανούσιων λεπτομερειών, να μετατρέπονται σε πρόδρομα σχήματα εντυπωσιακών εξελίξεων, να μπουν στην άκρη για φέτος. Ο κόσμος κουράστηκε να ακούει και να διαβάζει πανομοιότυπα (σχεδόν με καρμπόν) ρεπορτάζ για προπονητές που αλλάζουν τα πάντα με το καλημέρα, για νεαποκτηθέντες που από το πρώτο φιλικό δείχνουν ότι θα κάνουν την διαφορά, για εισαγόμενους τεχνοκράτες με βαρύγδουπα ονόματα και καριέρες που υπόσχονται τα πάντα και γενικότερα για μια περιρέουσα ατμόσφαιρα που διασφαλίζει ότι η νέα χρονιά θα είναι διαφορετική από τις άλλες. Είναι ο πέμπτος χρόνος διακυβέρνησης από τον Ιβάν Σαββίδη και αν γυρίσει κανείς πίσω στα τέσσερα προηγούμενα χρόνια και δει στο αρχείο του, θα διαπιστώσει μια κουραστική «επανάληψη». Βιαστικές και υπεραισιόδοξες προφητείες δηλαδή, που αυτοακυρώνονται και καταβαραθρώνονται. Με όλα αυτά δεν θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει αισιοδοξία κι ελπίδα για τη νέα αγωνιστική περίοδο. Ναι, να υπάρχει αλλά να διατηρείται σε επίπεδα λογικής και διακριτικής σοβαρότητας. Το ξεσάλωμα δεν ωφέλησε ποτέ όπως τουλάχιστον αποδείχθηκε ως τώρα. Θυμηθείτε απλά πως έφυγαν κυνηγημένοι οι θεωρούμενοι κατά το παρελθόν ξενόφερτοι Μεσσίες και πως ξοδεύτηκαν ένα τσουβάλι λεφτά για δευτεροκλασάτους και μέτριους παίκτες. Τέσσερα χρόνια καλοκαιρινές ονειρώξεις και υπεραισιοδοξία, τέσσερα χρόνια τα αποτελέσματα απογοητευτικά. Ευχή, είναι η νέα χρονιά να φέρει επιτέλους κάτι προς το διαφορετικό.

Αν θα πρέπει κάτι να τονιστεί από τη φετινή προετοιμασία, είναι η εντυπωσιακή «επιστροφή» ενός αξιολογότατου παίκτη, του Αργεντίνου Φακούντο Περέιρα. Ενός αθλητή πραγματικό υπόδειγμα, που ποτέ δεν είχε δώσει την παραμικρή αφορμή στο διάστημα της παραμονής του στον ΠΑΟΚ. Όλοι θα θυμούνται ασφαλώς, πως ο συμπαθέστατος… Φανούρης, ένας πολυτιμότατος επιθετικός βρέθηκε «εκτός ΠΑΟΚ». Θύμα ενός ανόητου, εμμονικού και καταστροφικού κόουτς, ο οποίος επιχειρώντας να αναδειχθεί και να επικαλύψει την ασημαντότητα του, τον «καθάρισε» μαζί με το συμπαίκτη του, επίσης σπουδαίο επιθετικό, Λούκας Πέρεθ. Καταδικάζοντας τον μεν Αργεντίνο στην «εξορία» και εξωθώντας τον Ισπανό συμπαίκτη του να αποχωρήσει μια ώρα αρχύτερα από τον ΠΑΟΚ. Το γελοίο της υπόθεσης δεν είναι ότι αυτός ο απίστευτος τύπος, επιστρατεύοντας σαν αφορμή ο αθεόφοβος την αιτία ότι δεν φορούσαν οι δύο παίκτες τις επικαλαμίδες τους σε μια προπόνηση, αλλά το ότι υπήρξαν σε αυτή του την παρανοϊκή απόφαση υποστηρικτές που μάλιστα…επιβράβευσαν (και μάλιστα δήλωσαν έκπληκτοι για το θάρρος του) την ποδοσφαιρική ανοησία του. Οι άσχετοι δεν είχαν αντιληφθεί τι ήθελε και τι επιχείρησε να αποδείξει ο συμπλεγματικός αυτός κόουτς. Κάτι που το επανέλαβε βέβαια και με τον Μπερμπάτοφ, τον οποίο περιθωριοποίησε κομπλεξικά από την πρώτη στιγμή, με συνέπεια ο ΠΑΟΚ να μην εισπράξει απολύτως τίποτα από την παρουσία του μεγάλου αυτού παίκτη. Αυτοί οι άσχετοι λοιπόν σήμερα θα πρέπει να βρίσκονται σε ένα ηθικό δίλλημα. Να αναγνωρίσουν την ηθική αυτουργία τους ή να ζητήσουν συγνώμη για το ότι συνέπραξαν κι αυτοί σε εκείνο το άθλιο «πραξικόπημα»; Το λεβέντικο θα ήταν να κάνουν το δεύτερο. Δυσκολευόμαστε όμως να πιστέψουμε ότι θα το αποτολμήσουν. Αν και στις κωλοτούμπες έχουν πάρει αρκετές φορές «διακρίσεις» και «μετάλλια».