Καλωσόρισμα …με θρίαμβο

Είχε πολλά σημαντικά και…«μηνυματικά» στοιχεία το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Θα μπορούσε κανείς αναφερόμενος αποκλειστικά και μόνο σε αυτά να συμπληρώσει ένα πληρέστατο σχόλιο δίχως να προχωρήσει σε ιδιαίτερες αναλύσεις που θα αφορούσαν το αγωνιστικό κομμάτι και τις όποιες επισημάνσεις θα ήταν λογικό να υπάρχουν, στον τρόπο με τον οποίο «διαχειρίστηκαν» το παιχνίδι οι δύο κόουτς, όπως και οι παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν.

Όχι βέβαια ότι δεν θα άξιζε να ασχοληθεί κανείς και με αυτές τις διαπιστώσεις ή και κάποιες άλλες, αλλά όταν υπάρχουν στοιχεία εξόχως σημαντικά, αλλά και «μηνυματικά», όπως προαναφέραμε, τότε θαρρώ ότι είσαι υποχρεωμένος να επικεντρωθείς πρωτίστως σε αυτά. Δίνοντας συγχρόνως – αν το κρίνεις σκόπιμο – και μια εξήγηση για τους λόγους που το κάνεις.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποστηρίξουμε ότι κυρίαρχη και απόλυτη θέση στο «χρονικό» του χθεσινού άνετου και δίκαιου τρίβαθμου που κατέκτησε η ομάδα του Τούντορ (σημειωτέον είναι και το πρώτο του φετινού πρωταθλήματος) δικαιωματικά κατέχει το γεγονός της συμμετοχής ενός πολύ μεγάλου παίκτη, άλλου επιπέδου, τεράστιου βεληνεκούς και διαπλανητικής αναγνώρισης στο εθνικό μας πρωτάθλημα με τα χρώματα του λαοφιλέστατου ΠΑΟΚ. Με ότι σημαίνει αυτό.

Όλα τα υπόλοιπα «ακολουθούν». Χωρίς όμως και αυτό επίσης να σημαίνει ότι και αυτά δεν έχουν την δική τους μικρή ή μεγάλη αξία. Το ότι όμως ο μεγάλος Μπερμπάτοφ από χθες «βαφτίστηκε» Παοκτσής τα λέει όλα, αλλά και τα σκεπάζει όλα. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι η καλή εμφάνιση της ομάδας και η σπουδαία νίκη της, μαζί με την εντυπωσιακή παρουσία του ανεπανάληπτου Παοκτσήδικου λαού ίσως να ήταν και το ιδανικότερο καλωσόρισμα στο μεγάλο αυτό παίκτη.

Ένα καλωσόρισμα που συνοδεύτηκε προφανώς και με τη «διαβεβαίωση» (ή το συμβόλαιο τιμής) ότι είναι όλοι αποφασισμένοι να πορευτούν μαζί του και υπό την καθοδήγηση του στην προσπάθεια που θα έχει αποκλειστικό στόχο τη πολυπόθητη νέα εποχή που από χρόνια οραματίζεται η τεράστια αθλητική οικογένεια του δημοφιλέστερου συλλόγου της Βόρειας Ελλάδας.

Μετά από τα παραπάνω και στη «σειρά» μπορούμε να αναφερθούμε και σε κάποια άλλα επιμέρους ενθαρρυντικά και αισιόδοξα στοιχεία. Όπως είναι η «επιστροφή» και μάλιστα με το γνωστό «στυλ» του αδίστακτου «φονιά» του Κλάους Αθανασιάδη, καθώς και η αναμόρφωση – ελπίζουμε όχι περιστασιακή – του Όλσεν. Βέβαια η άνετη νίκη και η συνολικά καλή απόδοση της ομάδας είχε και ορισμένα αρνητικά…μηνυματάκια.

Όπως το χαλάρωμα του β΄ ημιχρόνου και η απαράδεκτη ολιγωρία του πρώτου πενταλέπτου που επιδείχθηκε από την άμυνα, με τα αλλεπάλληλα κόρνερ που παραχωρούσε και τον απαράδεκτο τρόπο που αντιμετώπισε τους κινδύνους που προέκυψαν. Με δυο λόγια όμως τα πάντα χθες κύλησαν ομαλά, ευχάριστα, σε μερικές περιπτώσεις (όπως του Μπερμπάτοφ) και ιδανικά.

Ο Τούντορ…«διαχειρίστηκε» το παιχνίδι με επιτυχία και «πήρε» από τους παίκτες του – τους περισσότερους -  αυτό που ήθελε. Όσο για τη Βέροια μπορεί να υποστηριχθεί ότι αιφνιδιάστηκε από τον πολύ καλό ΠΑΟΚ, ίσως όμως και να επηρεάστηκε από τα περίεργα γεγονότα και από τις ακόμη πιο περίεργες συμπεριφορές συγκεκριμένων παραγόντων της. Διαθέτει πολύ καλούς παίκτες και θα είναι κρίμα εάν δεν καταφέρει πολύ σύντομα να δείξει αυτό που μπορεί.