Καλές οι δηλώσεις, από πράξεις τι κάνουμε;

Eίναι συνήθης τακτική των πολιτικών να αποποιούνται τις ευθύνες τους στις ήττες, αλλά να επιζητούν μερίδιο στη «νίκη». Η σοφή ρήση, που αποδίδεται στον Ουίνστον Τσόρτσιλ, πολύ συχνά, βρίσκει εφαρμογή και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Αρη και την ήττα του από τη Δόξα Δράμας, που κατά κοινή ομολογία ήρθε… κατά λάθος.

Εχετε παρατηρήσει πόσοι έχουν «καπηλευτεί» την ήττα αυτή; Είτε για να μεταβιβάσουν την ευθύνη στους παίκτες, είτε για να προβάλλουν τις αντιρρήσεις τους, είτε (για τους δικούς τους λόγους) για να «φωτογραφίσουν» στον κόσμο την ευθύνη του προηγούμενου προπονητή. Τι νόημα έχει όλη αυτή η κατάσταση, δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς.

Στο μυαλό όλων αυτών που καθημερινά δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν από το να τοποθετούνται δημόσια, είναι πρέπον να «αδειάσουν» τον Καλαϊτζίδη ή τους παίκτες του υπάρχοντος ρόστερ. Το γεγονός ότι ο Αρης πρέπει να εμπιστευτεί τους παίκτες αυτούς για τουλάχιστον δύο μήνες ακόμη, δεν απασχολεί κανέναν! Ολοι ενδιαφέρονται μόνο για την προβολή του δικού τους ονόματος ή αν προτιμάτε για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Από την άλλη, το γεγονός πως αυτοί που αναλώνονται σε καθημερινές δηλώσεις, δεν έχουν ακόμη παρουσιάσει τίποτα, αρκούνται στην εύκολη κριτική, αλλά και στην εκμετάλλευση του (αμφιλεγόμενου) βιογραφικού τους, είναι καλό να γνωρίζουν πως αν η ομάδα συνεχίσει να μη «στρίβει» αγωνιστικά, δεν πρόκειται να μείνουν στο απυρόβλητο…