K. Κεφαλογιάννης: «Οι χρήσιμοι ηλίθιοι του συστήματος»

Σύσσωμος ο αθλητικός Τύπος καταδίκασε την ενέγεια εις βάρος του δημοσιογράφου του Oμίλου Metromedia και σήμερα ο Κώστας Κεφαλογιάννης καταθέτει τη δική του ΄'αποψη στο sdna.gr

Αναλυτικά ολόκληρο το άρθρο του Κώστα Κεφαλογιάννη στο sdna.gr:

«Ο ΠΣΑΤ, η Nova, κάμποσοι δημοσιογράφοι στα social media, έσπευσαν να καταδικάσουν άμεσα και απερίφραστα την επίθεση στον Δημήτρη Κανελλάκη (άγνωστοι του έκαψαν το αυτοκίνητο το βράδυ της Παρασκευής 8/4). Έπραξαν δηλαδή το αυτονόητο.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν αρκεί. Κυρίως επειδή έχει πάψει εδώ και καιρό να θεωρείται τέτοιο. Αυτονόητο δηλαδή. 

Για την ακρίβεια, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Για πολύ κόσμο εκεί έξω, η διαφωνία συνιστά αυτονοήτως, επαρκή λόγο για χυδαίες λεκτικές επιθέσεις (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ή ακόμα και για εμπρησμούς και ξυλοδαρμούς (στη χειρότερη). Ειδικά όταν το θύμα ανήκει στον τιμημένο κλάδο της δημοσιογραφίας. Κι έτσι, ενώ ο ΠΣΑΤ η Nova και κάμποσοι δημοσιογράφοι στα social media έσπευσαν να καταδικάσουν την επίθεση στον Δημήτρη Κανελλάκη, ανησυχητικά πολλοί άλλοι κρυφογέλασαν και δίχως να έχουν ιδέα για την αφορμή του εμπρησμού σκέφτηκαν (και το είπαν ή το έγραψαν κιόλας): «Έλα μωρέ, δημοσιογράφος δεν είναι; Δεν ξέρω τι έκανε αλλά μάλλον του άξιζε»! Προς όλους αυτούς λοιπόν, έχω δυσάρεστα νέα: Είστε ηλίθιοι! Δεν φιλοδοξώ να σας πείσω φυσικά - αν ο ηλίθιος μπορούσε να πειστεί για την ηλιθιότητα του, δεν θα ήταν ηλίθιος, θα ήταν ένας άνθρωπος που απλώς έκανε λάθος. Υπάρχουν και τέτοιοι, δυστυχώς αποτελούν μια μειονότητα δίχως ηχηρή φωνή. Όχι, στην παρούσα φάση οι φιλοδοξίες μου εξαντλούνται στο εξής απλό: Να το πω κατάμουτρα σε όσους με διαβάζουν αυτή τη στιγμή και σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο: Παιδιά, είστε ηλίθιοι! Αν νομίζετε ότι αξίζει σε κάποιον να του καίνε το αυτοκίνητο ή να τον περιμένουν κάτω από το σπίτι του φουσκωτοί και να του κατεβάζουν τη μούρη, επειδή τα χώνει δίκαια ή άδικα σε προέδρους και παράγοντες της ομαδάρας σας, είστε ηλίθιοι!

Αν νομίζετε ότι η αντίθετη άποψη, η σκληρή κριτική ακόμα και η άδικη κριτική, σημαίνει αποκλειστικά και μόνο ότι αυτός που κρίνει είναι τσάτσος, γιουσουφάκι ή οτιδήποτε παρεμφερές, είστε ηλίθιοι! Αν για εσάς, όποιος κράζει την εγκληματική οργάνωση είναι αντι - Ολυμπιακός, τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο αντι - Παναθηναϊκός, τον Δημήτρη Μελισσανίδη εγκάθετος του Μαρινάκη, τον ΣΥΡΙΖΑ διαπλεκόμενος και διεφθαρμένος, κ.ο.κ., είστε ηλίθιοι!

Αν δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε τους δημοσιογράφους από τους «δημοσιογράφους» και είτε χρησιμοποιείται ως μοναδικό κριτήριο το πόσο σας χαϊδεύουν τα αυτιά τα γραφόμενα τους (αυτοί είναι οι «καλοί»), είτε τους τσουβαλιάζετε όλους στην κατηγορία «αλήτες – ρουφιάνοι», τότε δεν ξέρω αν σας το είπα, αλλά είστε ηλίθιοι! Και σας έχω και χειρότερο: Αν δεν καταλαβαίνετε πώς οι επιθέσεις ακόμα και στον απόπατο του επαγγέλματος μας, σε εκείνους που πράγματι δημοσιογραφούν χυδαία και ανήθικα, είναι απολύτως καταδικαστέες, πάλι ηλίθιοι είστε. Διότι ταυτόχρονα αρνείστε να καταλάβετε ότι κάθε επίθεση ανοίγει την πόρτα στην επόμενη, μέχρι που σύντομα θα φτάσει και στη δική σας.

Τον «αλήτη – ρουφιάνο», ειδικά τον «αλήτη – ρουφιάνο» του οποίου η επαγγελματική υπόσταση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εσένα, δεν τον δέρνεις. Τον απαξιώνεις. Σταματάς να τον ακούς, να τον βλέπεις, να τον διαβάζεις, μέχρι που να αναγκαστεί να γίνει σερβιτόρος και να μην ταλαιπωρεί κανέναν άλλο, πέραν από τους πελάτες στων οποίων τους καφέδες κατά πάσα πιθανότητα θα φτύνει. Απλό δεν είναι;

Προφανώς όχι και τόσο. Γιατί τελικά το ζητούμενο σε ετούτη την ταλαίπωρη χώρα, δεν υπήρξε ποτέ το να διαφωνήσουμε εποικοδομητικά, να καταθέσουμε απόψεις και επιχειρήματα, να αλληλεπιδράσουμε ψάχνοντας κάποιο νόημα σε όσα μας συμβαίνουν και να απομονώσουμε τα –υπαρκτά – φερέφωνα διαφόρων συμφερόντων. Το ζητούμενο ήταν και παραμένει να βρίσουμε, να τσακωθούμε, να επιβεβαιώσουμε ότι μονάχα εμείς έχουμε δίκιο, να αυτοπροσδιοριστούμε μισώντας, να διχαστούμε λίγο ακόμα. Πώς να απομονώσουμε οποιονδήποτε λοιπόν; Πώς να διαχωρίσουμε την ήρα απ' το στάρι;

Βρίσκουμε χαρά στην ισοπέδωση. Δίχως να αντιλαμβανόμαστε πώς μέσα στα συντρίμμια, εφόσον όλοι μοιάζουμε τα ίδια σκατά, οι επιτήδειοι, παράγοντες, επιχειρηματίες, κόμματα, κυβερνήσεις μπορούν ευκολότερα να στοχοποιήσουν τις αντίθετες φωνές. Κι όταν πια οι αντίθετες φωνές συναντηθούν αναπόφευκτα με λοστάρια, σιδερογροθιές και εμπρηστικούς μηχανισμούς, έρχονται ορισμένοι να δώσουν άλλοθι στη χυδαιότητα με ένα ξερό «καλά του κάνανε».

Το «καλά του κάνανε» δεν είναι άποψη. Το «καλά του κάνανε» είναι μάστιγα. Μια από τις μάστιγες της εποχής μας. Το χρησιμοποιούν τόσοι πολλοί και σε τόσες πολλές περιπτώσεις που ο προπηλακισμός ενός δημοσιογράφου ακούγεται ήσσονος σημασίας. Ωστόσο, όσο κι αν η περίσταση αλλάζει, οι φορείς της συγκεκριμένης μάστιγας παραμένουν ίδιοι.

Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι του συστήματος και είναι οι βασικοί παραλήπτες του συγκεκριμένου σημειώματος. Τους ευχαριστώ πολύ που με διάβασαν και αν ποτέ πέσω θύμα κάποιου «ενοχλημένου» (ελπίζω και εύχομαι να μη συμβεί), το δικό τους «καλά του κάνανε» θα το φορέσω ως παράσημο...»