Ηταν φιλικό αλλά και πάλι…

Ο Στράτος Παζούλης αρθρογραφεί για τον Ηρακλή που έδειξε τα διαπιστευτήριά του και απέναντι στην Ξάνθη.

Ξέρετε από τη φύση μου είμαι καχύποπτος. Το DNA μου; Μπορεί. Ισως το μικρόβιο του επαγγελματία δημοσιογράφου ή η παιδεία αν θέλετε. Εντάξει είμαι ομφάλια δεμένος με μια ομάδα ( ποιόν άλλον, τον Ηρακλή), αλλά ουδέποτε δεν αντιμετώπισα εύπιστα τις δυνατότητες της ως ποδοσφαιρική , ακόμη κι όταν «πετούσε» στους αγωνιστικούς χώρους. Διότι πάντα πίστευα στις αυθεντικές αξίες , εξαιτίας των οποίων γράφτηκε η απαράμιλλη ιστορία του Ημιθέου στα εκατό τόσα χρόνια της ιστορίας του. Στο ποδόσφαιρο αυτές οι αξίες είναι επίπλαστες, επιχρυσωμένες, περαστικές και επισφαλείς ως προοδευτικά αποτελέσματα. Τέλος πάντων. Φέτος αν προσέξατε αν και συντρέχουν λόγοι εξαιρετικοί τα μυαλά μου δεν πήραν αέρα κι ούτε πρόκειται να πάρουν. Η χθεσινή όμως νίκη παρότι φιλική κάπου αρχίζει να ενοχλεί τις πεποιθήσεις μου.

Διότι ναι μεν η Ξάνθη δεν είναι αφενός στα καλύτερα της και αφετέρου αρκετοί από τις παίκτες της ήθελαν να πείσουν τον προπονητή τους ότι αξίζουν να αγωνίζονται. Κι όμως . Με δυο γκολ από του συνήθεις υπόπτους Περόνε (18’) και Λουκίνα (76’), ο Ηρακλής πέρασε άνετα από την Ξάνθη χωρίς να δεχθεί και έδειξε ότι φέτος δεν καταλαβαίνει ούτε από έδρες, ούτε από ομάδες, ούτε από …διακοπές. Καλύτεροι στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, αλλά και ορεξάτοι οι παίκτες του Νίκου Παπαδόπουλου δημιούργησαν φάσεις και άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα αγωνιστικής απραξίας που έχει μεσολαβήσει από το τελευταίο επίσημο παιχνίδι τους στο Πρωτάθλημα. Ναι ρε σύντροφοι από χθες άρχισα κι εγώ να δημιουργώ υπόβαθρα πίστης και όχι εικόνες ονειρικές για το ποιόν της φετινής ομάδας. Λέτε να ήρθε η ώρα;