Ισως κάποιοι να μην είναι… καμένα χαρτιά
Ετσι πρέπει να λειτουργούν τα παιχνίδια κυπέλλου για τις μεγάλες ομάδες. Όπως λειτούργησε το χθεσινό για τον ΠΑΟΚ στα Χανιά.
Κακά τα ψέματα, όταν αντίπαλος για μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ, είναι μια ομάδα από κατώτερη κατηγορία, δύο είναι, συνήθως, τα ζητούμενα: πρώτον να χρησιμοποιήσεις κάποιους παίκτες οι οποίοι δεν έχουν πολύ χρόνο συμμετοχής και, δεύτερον, να μην διακινδυνεύσεις, να φτάσεις εύκολα στη νίκη.
Αν, μάλιστα, συνδυάσεις τα δύο προαναφερθέντα και με καλή εμφάνιση των παικτών σου στους οποίους δεν δίνεις συχνά την ευκαιρία να είναι βασικοί, τότε μπορείς να αισθάνεσαι ότι λειτούργησαν όλα πάρα πολύ καλά.
Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα για τον ΠΑΟΚ χθες το βράδι στα Χανιά. Ο Τούντορ έφερε στο προσκήνιο παίκτες οι οποίοι δεν έπαιζαν πολύ το προηγούμενο διάστημα. Εβαλε τον Σάμπο, τον Ζάιρο, τον Τσίμιροτ, τον Μυστακίδη, τον Αντονις, τον Κοροβέση. Σχεδόν όλοι τον έβγαλαν ασπροπρόσωπο. Από τον Σλοβάκο που πέτυχε τρία γκολ και τον Βραζιλιάνο που έβαλε ένα και μοίρασε άλλα δύο, έως και τον ομογενή από την Αυστραλία που έδειξε ότι όντως διαθέτει πολύ καλά στοιχεία και πως ο ΠΑΟΚ μπορεί να περιμένει από αυτόν πράγματα.
Για μια μεγάλη ομάδα, είναι σημαντικό να έχει ετοιμοπόλεμους όλους τους παίκτες της. Είναι μείζονος σημασίας να μπορεί να υπολογίζει σε αυτούς ο προπονητής και κάθε φορά που τους επιλέγει να μην τον απογοητεύουν.
Μπορεί κάποιος να πει, βέβαια, ότι δεν γίνεται να είναι κριτήριο για την αξία ορισμένων παικτών του ΠΑΟΚ, μια καλή εμφάνισή τους κόντρα σε μια ομάδα από την Β’ Εθνική. Συμφωνώ. Δεν είναι καθοριστικό για την αξιολόγηση ενός προπονητή, η παρουσία ενός ποδοσφαιριστή του σε ένα παιχνίδι που δεν είναι από αυτά που… καίνε.
Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν υπάρχει κανένας προπονητής ο οποίος δεν θα συνυπολογίσει, δεν θα λάβει υπ’ όψιν του την προσπάθεια ενός παίκτη του, την μαχητικότητά του, την διάθεσή του σε ένα παιχνίδι, έστω κι αν είναι απέναντι σε αντίπαλο χαμηλής δυναμικότητας.
Θέλω να πω, δηλαδή, ότι η εικόνα του ΠΑΟΚ χθες στα Χανιά δεν μπορεί να μην ικανοποίησε τον Τούντορ. Δεν μπορεί να μην του έδωσε το δικαίωμα να σκέφτεται ότι κάποιοι από τους παίκτες του αξίζουν, μάλλον, κάποιες ευκαιρίες ακόμη.
Φτάνει, βέβαια, αυτές οι ευκαιρίες που, ίσως, αποφασίσει να δώσει ο Κροάτης, να μην είναι στο πλαίσιο της συνέχισης των πειραματισμών, αλλά μέσα από μια διαδικασία η οποία θα προϋποθέτει ότι υπάρχει, πλέον, ένας κορμός και ανάλογα με τις ανάγκες γίνονται (σε αυτό τον κορμό) οι απαραίτητες προσθαφαιρέσεις.
Εξάλλου, ύστερα από πέντε μήνες, θα πρέπει ο Τούντορ να έχει καταλάβει τι γίνεται σωστά και τι λάθος, ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να διαχειρίζεται το υλικό, αν κάποιοι είναι… καμένα χαρτιά ή όχι.
