Υποκρισία κι ιδιοτέλεια μπλοκάρουν την κάθαρση!!!

Οσοι διαβάζουν τις απόψεις που καταθέτω από αυτή εδώ τη γωνία, γνωρίζουν τη γνώμη μου για τον υφυπουργό Αθλητισμού, Σταύρο Κοντονή.

Του έχω ασκήσει κριτική για πολλά πράγματα, έχω ξεκαθαρίσει πως για μένα είναι προφανές ότι πολιτεύεται με όρους επικοινωνιακούς και λίγα πράγματα κάνει επί της ουσίας.

Απόδειξη είναι ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει σε σχέση με όσα βρήκε, οι βαριές τιμωρίες κανένα αποτέλεσμα δεν έφεραν, απέτυχε να βάλει στο ίδιο τραπέζι όλες τις ομάδες για να αποφασίσουν από κοινού τι πρέπει να αλλάξει, συνεχώς βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την ΟΥΕΦΑ και την ΦΙΦΑ που απειλούν το ελληνικό ποδόσφαιρο με περιθωριοποίηση.

Στα… μεγάλα λόγια είναι μακράν ο καλύτερος υφυπουργός Αθλητισμού που είχαμε ποτέ ο Κοντονής, αλλά το τι πραγματικά είναι ο καθένας δεν προκύπτει από τα λόγια του, προκύπτει από τις πράξεις του, με συνέπεια να υπάρχει γι’ αυτόν τεράστια επιφύλαξη σχετικά με το τι μπορεί να πετύχει.

Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα θέμα στο οποίο είμαι 100% μαζί του. Μιλώ για το παράπονο που εξέφρασε προχθές, στην συνέντευξη Τύπου, για τα σχόλια και τις αντιδράσεις που υπάρχουν για τις αποφάσεις των πειθαρχικών επιτροπών.

Κι είμαι 100% μαζί του διότι στο συγκεκριμένο θέμα βλέπει ο καθένας την απίστευτη υποκρισία όλων των εμπλεκόμενων σε υποθέσεις που επισύρουν ποινές, ορισμένες κιόλας βαριές.

Θυμάμαι πολλά χρόνια πίσω, το καθολικό αίτημα που υπήρχε για την παρουσία τακτικών δικαστών στις πειθαρχικές επιτροπές της ΕΠΟ και της λίγκας. Ολοι συμφωνούσαν ότι αν έφευγαν από τη μέση οι δικηγόροι, για τους οποίους λεγόταν πως ήταν εύκολο να επηρεαστούν από τους ισχυρούς του ποδοσφαίρου, θα λυνόταν το πρόβλημα της αναξιοπιστίας που ταλαιπωρεί την αθλητική δικαιοσύνη.

Ο Κοντονής φρόντισε γι’ αυτό. Ηταν ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία άμεσα παρενέβη. Εντούτοις, όλοι διαπιστώνουμε ότι ακόμη και με τακτικούς δικαστές να επιλαμβάνονται, οι αποφάσεις αμφισβητούνται, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που γινόταν και πριν.

Οι αντιδράσεις αυτές, δικαιώνουν την άποψη ότι το πρόβλημα δεν είναι ποιοι δικάζουν στις πειθαρχικές επιτροπές, δεν είναι ποιοι διοικούν την ΕΠΟ, δεν είναι ποιοι διευθύνουν τα παιχνίδια.

Να με συγχωρήσετε, αλλά εγώ δεν θα σταματήσω να λέω ότι το πρόβλημα είναι οι ίδιες οι ομάδες, αυτοί που τις διοικούν και οι οπαδοί τους. Όταν οι αποφάσεις των διαιτητών, των αθλητικών δικαστών, της ΕΠΟ, τους βολεύουν, όλα είναι καλά.

Όταν δεν τους εξυπηρετούν, ξεσηκώνουν τον κόσμο.

Με αυτή την στάση, όμως, με αυτές τις συμπεριφορές, με την ιδιοτέλεια να κυριαρχεί και την υποκρισία να περισσεύει, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Όπως οι οπαδοί –κι αυτό συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα- δεν αγαπούν το ποδόσφαιρο αλλά μόνο τη νίκη, έτσι κι οι ομάδες δεν ενδιαφέρονται για το καλό του ποδοσφαίρου παρά μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον.

Αυτή η νοοτροπία, ωστόσο, δεν οδηγεί πουθενά…