Υπάρχουν κι οι ειδικοί, αν δεν ξέρουν στον ΑΣ Αρης…

Αναρωτιόμουν στο κλείσιμο του χθεσινού μου άρθρου «αν ξέρουν στον Αρη τι ακριβώς θα… πουλήσουν εν όψει της επιστροφής στις επαγγελματικές κατηγορίες, ξέρουν ποιο είναι το μοντέλο που θα ήθελαν να ακολουθήσει ένας επενδυτής, ξέρουν ποιο θα είναι το σκεπτικό με το οποίο θα επιλέξουν αυτόν που θέλουν να αναλάβει την ομάδα τους, αν υπάρξουν δύο ή τρεις ενδιαφερόμενοι;

Διότι εδώ δεν μιλάμε για… μπακάλικο, όπου αυτός που θα βάλει τα περισσότερα, θα πάρει και το μαγαζί. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να ψαχτούν, να καταθέσουν τις προτάσεις τους, να περιγράψουν το όραμά τους, να δώσουν ακλόνητα πειστήρια της οικονομικής τους ισχύος.

Ποιος θα τα αποφασίσει αυτά τα πράγματα; Εχει κανείς στον ΑΣ, ή στην γενική συνέλευση των μελών, εξειδικευμένη γνώση επί αυτών των θεμάτων;»

Και αναρωτιόμουν, φυσικά, επειδή κανείς δεν διαθέτει τέτοιου είδους γνώσεις, κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να ξεκινήσει για να φτιάξει έναν τέτοιο σχεδιασμό.

Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι κανείς στον ΑΣ Αρης δεν έχει σκεφτεί ότι αυτό που οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί τους ξεπερνά, υπάρχουν ειδικοί στους οποίους μπορούν να απευθυνθούν και να ζητήσουν την βοήθειά τους.

Το ξέρω ότι στην Ελλάδα μοιάζει με… ανέκδοτο, αλλά δεν είναι. Οπουδήποτε στον κόσμο, όταν μια ομάδα, όπως ο Αρης εν προκειμένω, προσπαθεί να χτιστεί από την αρχή και χρειάζεται έναν άνθρωπο ο οποίος θα ενδιαφερθεί να στηρίξει οικονομικά το εγχείρημα, τον αναζητεί μέσω εταιρειών που αυτή είναι η δουλειά τους.

Ο,τι δεν μπορεί να κάνει κανένας Ψηφίδης, κανένας παράγοντας του Αρη και κανένας οπαδός του, μπορεί να το κάνει, υπεύθυνα και σοβαρά, μια πολυεθνική εταιρεία, όποια κι αν είναι αυτή, χρηματοοικονομικών συμβούλων.

Εφόσον στον Αρη αντιμετωπίζανε σοβαρά την υπόθεση «επενδυτής» και εφόσον θέλανε πραγματικά να έχουν plan b αν κάτι δεν πάει καλά με τον Καρυπίδη, θα έπρεπε ήδη να είχαν απευθυνθεί σε μια εταιρεία χρηματοοικονομικών συμβούλων.

Στους ειδικούς θα δίνανε όλα τα στοιχεία για το πώς θέλουν να είναι ο Αρης όταν επιστρέψει στις επαγγελματικές κατηγορίες, ποια θέλουν να είναι η φιλοσοφία του, πώς θέλουν να είναι οργανωμένος, ποιες να είναι οι βασικές αρχές του καταστατικού του, ποια τα αδιαπραγμάτευτα κριτήρια που θα καθορίζουν την σχέση τους με τον επενδυτή.

Και η εταιρεία που θα έπαιρνε όλο αυτό το υλικό και θα το αξιοποιούσε ώστε να ετοιμάσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο, θα το παρουσίαζε σε πελάτες της που εκ των προτέρων θα ήξερε ότι κάποιοι από αυτούς ενδιαφέρονται για να επενδύσουν –και- στο ποδόσφαιρο, οπότε, είναι βέβαιο πως θα έβρισκε, τουλάχιστον, έναν, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, που θα εκδήλωνε ενδιαφέρον.

Ανεξάρτητα από το αν θα κατέληγε όλο αυτό το πράγμα σε deal ή όχι, ο ερασιτέχνης Αρης, ως θεματοφύλακας όλης αυτής της ιστορίας, θα είχε στα χέρια του μία επιστημονική δουλειά, βασισμένη στα διεθνή πρότυπα, ώστε να ελπίζει ότι κάποιος επενδυτής θα τον πάρει στα… σοβαρά.

Διότι με πρακτικές του τύπου «έλα να υπογράψουμε ένα μνημόνιο συνεργασίας», ή, «έλα στη γενική συνέλευση να μιλήσεις σε 50-60 ανθρώπους» που ζήτημα είναι αν θα καταλάβουν οι… πέντε τι λες, για τον Αρη τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο…