Είναι πλέον φως – φανάρι η αστοχία στις μεταγραφές

Nα παίξει από την αρχή ο Μπίσεσβαρ. Να παίξει ο Μυστακίδης. Να παίξει ο Περέιρα. Επαιξαν και οι τρεις. Οι δύο από την αρχή, ο τρίτος αλλαγή. Ε και; Τι έγινε; Τι άλλαξε; Τίποτε. Ισα – ίσα, που ο ΠΑΟΚ ήταν ακόμη χειρότερος.

«Σημασία δεν έχει ποιοι παίκτες αγωνίζονται, αλλά πώς παίζει η ομάδα, ανεξάρτητα με το ποιοι αγωνίζονται κάθε φορά», γράφαμε χθες στην πρώτη σελίδα της Metrosport. Κι αυτή είναι η αλήθεια.

Είναι εντελώς ανούσιο να αναδεικνύουμε, στις περιπτώσεις των αποτυχιών μιας ομάδας, ως καλύτερους παίκτες εκείνους που δεν έπαιξαν και να επικρίνουμε τον προπονητή γιατί δεν χρησιμοποίησε αυτούς αλλά κάποιους άλλους.

Στον ΠΑΟΚ έχουν εξαντληθεί οι ενστάσεις αυτού του τύπου. Οποιοι και να παίζουν, η ομάδα εμφανίζει τις ίδιες αδυναμίες: Αργή και κακή ανάπτυξη, ελάχιστες ευκαιρίες, αλλά και απώλεια των ευκαιριών, όταν με κάποιο τρόπο παρουσιάζονται.

Το πιο ανησυχητικό στον αγώνα με την Καραμπάκ ήταν η έλλειψη ενέργειας. Δεν υπήρχε πάθος, δεν υπήρχε θέληση, δεν υπήρχε φιλότιμο κι επανήλθε και ο Τζαβέλλας, ο κατ’ εξοχήν εμψυχωτής των υπόλοιπων. Ούτε στα φιλικά ματς οι παίκτες του ΠΑΟΚ ήταν τόσο πλαδαροί. Κι αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει, περισσότερο από κάθε τι άλλο, τον Βλάνταν Ιβιτς.

Από την άλλη, πρέπει να το αντιληφθούν οι υπεύθυνοι του ΠΑΟΚ, εάν ακόμη και τώρα δεν το έχουν παραδεχτεί: Η ομάδα χρειάζεται δυο – τρεις πραγματικά ποιοτικούς παίκτες, που θα βελτιώσουν το αγωνιστικό προφίλ της. Οι περισσότερες από τις μεταγραφές που έγιναν, ήταν, για πολλοστή φορά, αποτυχημένες. Αυτό δεν είναι πλέον απλή υπόνοια, αλλά έχει αποδειχτεί στην πράξη.

Επομένως, πριν καταδικάσουμε τον Ιβιτς για τη διαχείριση του ρόστερ ή το κοουτσάρισμα, πρέπει να τον ελέγξουμε για τις επιλογές του καλοκαιριού και να ζητήσουμε να γίνει πιο εύστοχος τον Ιανουάριο...