Είναι, μήπως, θεμιτά τα… αθέμιτα μέσα για τη ρήξη της ΕΠΟ;

Πέντε μήνες πριν τις εκλογές για την ανάδειξη νέας διοίκησης στην ΕΠΟ, το σκηνικό έχει ήδη πάρει φωτιά. Όχι ότι δεν το περιμέναμε. Αλλωστε, είχαμε ενδείξεις που οδηγούσαν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι το κλίμα πόλωσης θα φουντώνει όλο και περισσότερο, ότι η σύγκρουση θα είναι μετωπική.

Εκείνο που, μάλλον, δεν περιμέναμε, ήταν η ενεργοποίηση παραγόντων που στο παρελθόν ο ρόλος τους σχολιάστηκε αρνητικά, που οι παρεμβάσεις τους κατηγορήθηκαν ως υπεύθυνες για την διαμόρφωση ενός ποδοσφαιρικού περιβάλλοντος γεμάτου παθογένειες και πλήρως αναξιόπιστου.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι περίμεναν να ακούσουν πως στους κόλπους της αντιπολίτευσης δραστηριοποιείται ο Θωμάς Μητρόπουλος! Ελάχιστοι περίμεναν να ακούσουν ότι ο άνθρωπος που το όνομά του συνδέθηκε με την «παράγκα του ελληνικού ποδοσφαίρου», στηρίζει τους Σαββίδη-Μελισσανίδη και επικοινωνεί με προέδρους Ενώσεων στους οποίους έχει επιρροή για να τους φέρει από την πλευρά της αντιπολίτευσης.

Πραγματικά, δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος πώς γίνεται να συμβαίνει αυτό. Να μιλάει, δηλαδή, η αντιπολίτευση εν όψει των εκλογών της ΕΠΟ για την κάθαρση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και να συνεργάζεται με παράγοντες οι οποίοι έχουν μείνει στην ιστορία για την παρασκηνιακή τους δράση και όχι για την εξυγιαντική.

Κι είναι περίεργο πώς δεν έχει υπάρξει ακόμη κανένα σχόλιο επ’ αυτού είτε από τον κ. Σαββίδη είτε από τον κ. Μελισσανίδη. Δήλωσε, βέβαια, χθες ο πρόεδρος της ΕΠΣΜ, Βαγγέλης Γραμμένος, σε ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας ότι  «δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο και δεν με ενδιαφέρουν τέτοιου τύπου τηλέφωνα. Οι επαφές για λογαριασμό της κίνησής μας γίνονται από συγκεκριμένους ανθρώπους και από μένα. Δεν γνωρίζω τον Θωμά Μητρόπουλο, ούτε αν κάνει τηλεφωνήματα. Δεν έχει περιέλθει σε δική μου γνώση», αλλά αυτή η τοποθέτηση δεν συνιστά κατηγορηματική διάψευση συνεργασίας του Θωμά Μητρόπουλου με την αντιπολίτευση, ούτε έχει το ειδικό βάρος που θα είχε αν παρενέβαιναν ένας εκ των κυρίων Σαββίδη ή Μελισσανίδη.

Εως ότου, λοιπόν, καταστεί απολύτως σαφές ότι η μάχη για την ανατροπή της διοίκησης Γκιρτζίκη δίνεται με «όπλα» που δεν έχουν σχέση με αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν, ο καθένας δικαιούται να υποψιάζεται ότι επιστρέφουν στο προσκήνιο μέθοδοι που καταδικάστηκαν, ότι επιχειρείται να διαμορφωθούν συσχετισμοί στη βάση της επικράτησης και όχι με κριτήριο τη δράση συγκεκριμένων ανθρώπων τα προηγούμενα χρόνια, ότι η μάχη δίνεται με κυρίαρχο το σκεπτικό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»

Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να ισχυριστεί ότι μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος, θεμιτό είναι να χρησιμοποιούνται και… αθέμιτα μέσα. Μοιάζει αντιφατικό, αλλά, ακούω από ορισμένους να λένε ότι όταν δίνεις τέτοιες μάχες είναι αναγκαίο να λειτουργείς κατ’ αυτό τον τρόπο, κι όταν με το καλό νικήσεις, τότε βάζεις στην άκρη κάθε αθέμιτο μέσο και ξεκινάς την εξυγίανση.

Για μας τους απέξω, ακούγεται πολύ καλό. Δεν ξέρω, όμως, αν ακούγεται εξίσου καλό και σ’ αυτούς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα φέρουν τα… κουκιά για τη νίκη και ξαφνικά θα ακούσουν κάποιον να τους λέει ότι, πλέον, του είναι αχρείαστοι…