Είναι ιερή υποχρέωση των Ενώσεων του Βορρά

Οι θεμελιώδεις παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου, αρχίζουν, τελειώνουν και ως εκ τούτου και περικλείονται μέσα σε έναν σκοτεινό κύκλο τον οποίο μπορείς να τον διακρίνεις εύκολα και από απόσταση χιλιομέτρων χωρίς όμως να είσαι σε θέση να τον πλησιάσεις λόγω της αφόρητης δυσοσμίας του, ούτε στο ένα μέτρο.

Το «τσιμενταρισμένο» για δεκαετίες ολόκληρο καθεστώς που επέβαλλε ο μοιραίος εκείνος παράγοντας (ο γνωστός Θείος των απομαγνητοφωνημένων αποκαλύψεων της εκπομπής του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου) το διαχειρίζονται σήμερα με τον ίδιο στυγνό -ίσως όμως και πιο άκομψο τρόπο- οι διάδοχοι του απολαμβάνοντας απρόσκοπτα τα πλούσια «ελέη» της επί παντός ποδοσφαιρικού επιστητού δυναστείας που τους έχει εξασφαλίσει.

«Πυλώνας» βασικός της μονοδιάστατης διαστροφικής αυτής επικυριαρχίας αναμφισβήτητα είναι η Εθνική Ποδοσφαιρική μας Ομοσπονδία (ΕΠΟ). Το κορυφαίο και απόλυτο θεσμικό όργανο, το οποίο με τα «παραμάγαζα» του έχει θέσει στην υπηρεσία του μεγάλου αφεντικού τις πολύτιμες υπηρεσίες παρασκηνιακές και προσκηνιακές που μπορεί να του προσφέρει. Ως γνωστό, το «καθεστώς του Θείου» ξεκίνησε, γιγαντώθηκε δυστυχώς και με την ανοχή σε πολλές περιπτώσεις και τη στήριξη επίορκων πολιτειακών παραγόντων.

Σήμερα και ύστερα από πολλά χρόνια αυτό το θεσμικό μόρφωμα, αυτή η στυγνή δικτατορία που έχει οδηγήσει το άθλημα στην πλήρη εξαθλίωση και την νομοτελειακή απαξίωση του προϊόντος, άρχισε να παρουσιάζει κάποια κόπωση με μερικές «ρωγμές» που συνοδεύονται με προοπτικές και ελπίδες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεγάλες και θεαματικές ανατροπές. Η αποστροφή της κοινής γνώμης για όσα άθλια επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο από τη μια μεριά σε συνδυασμό με τις πρωτοβουλίες συγκεκριμένων ισχυρών και ακηδεμόνευτων παραγόντων όπως και η προσμονή η αθλητική δικαιοσύνη να επισπεύσει το ξεκαθάρισμα των εγκληματικών συμμοριών που αποτελούν τους εκτελεστικούς βραχίονες των μαφιόζων, δίνουν αφορμή και ευοίωνα μηνύματα για ένα πιθανό αποφασιστικό χτύπημα. Είπαμε παραπάνω ότι βασικός πυλώνας και ανεξάντλητη πηγή της παρασκηνιακής δύναμης και εξουσίας της συμμορίας είναι η ΕΠΟ.

Οι εκάστοτε διοικήσεις της οποίας, είναι γνωστό ότι επιλέγονται από το ιερατείο του λιμανιού, το ίδιο και οι ηγέτες της με ένα σύστημα που δε διαφέρει από εκείνο το αντίστοιχο του Τσαουσέσκου. Είναι ηλίου φαεινότερο, όπως και φυσικά και λογικό, ότι το «μυστικό» και το «όπλο» για να χτυπηθεί στη βάση της η Μαφία είναι ο αποσυντονισμός του μηχανισμού των εκλογών που αναδεικνύουν με τις ψήφους των τοπικών Ενώσεων τις εκάστοτε διοικήσεις της ΕΠΟ.

Σήμερα, αρχίζει να διαφαίνεται, κάποιες από τις Ενώσεις διαισθανόμενες ευθύνες και πιστεύοντας ότι δεν πάει άλλο με όλα όσα συμβαίνουν στον χώρο και ότι τα γήπεδα πολύ σύντομα θα θυμίζουν κουφάρια αγωνιστικών χώρων, άρχισαν να ψυχανεμίζονται.Κάποιες άλλες προσχωρούν σε ένα κίνημα ανατροπής που ξεκίνησε κατόπιν σοβαρής πίεσης από τις τοπικές κοινωνίες (Χαλκιδική, Ξάνθη). Είναι αλήθεια ότι αυτές οι πιέσεις και αυτές οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί γίνονται πιο έντονοι όσο πλησιάζουν οι συγκεκριμένες εκλογές.

Οι.. «μονιμάδες» πρόεδροι των Ενώσεων σκέφτονται βέβαια τα «εξτραδάκια» τους (ταξίδια, δικοί τους διαιτητές, παρατηρητές) αλλά κάπου νιώθουν άβολα γιατί οι συντοπίτες τους αρχίζουν να τους κοιτάζουν περίεργα για την εμμονή τους να είναι προσκολλημένοι σε ένα φαύλο καθεστώς.

Το κλίμα παρουσιάζεται αν όχι ιδανικό τουλάχιστον πρόσφορο για έναν συντονισμό που θα μπορούσε με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας να προχωρήσει στην κάθαρση την οποία δυστυχώς δεν μπόρεσε ούτε καν να ξεκινήσει ο πανταχόθεν βαλλόμενος σήμερα υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής. Νομίζουμε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση τίθεται ένα μεγάλο ηθικό θέμα για πολλές από τις Ενώσεις.

Για αυτές της Βορείου Ελλάδος θα λέγαμε ότι πέρα του ηθικού θέματος υπάρχει και μια ιδιαιτερότητα την οποία εμείς θα τη χαρακτηρίζαμε λόγω ιστορικών εμπειριών και αναμνήσεων του παρελθόντος ως ιερή. Πριν από κάποιες δεκαετίες οι Ενώσεις της Βορείου Ελλάδος πρωτοστάτησαν στην ανατροπή ενός άλλου στυγνού δικτάτορα, του επιλεγόμενου Σαλαζάρ, ιδρυτού του ΠΟΚ και μόνιμου προέδρου της Αθηνοκεντρικής ΕΠΟ. Αναφερόμαστε στον εκθρονισμό του ανίκητου (όπως εθεωρείτο τότε) Μέρμηγκα.