«Ιλαροτραγωδία» στην Πάτρα

Το ερώτημα που προκύπτει έρχεται από μόνο του και αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις συνθήκες που διαμορφώνονται τόσο από την απομάκρυνση του πολυτιμότερου (όπως θεωρείται και είναι ο Πρίγιοβιτς) παίκτη όσο και από τις συνεχιζόμενες αγωνιστικές παλινωδίες. Δύσκολα μπορεί να απαντηθεί υπεύθυνα και με σχετική βεβαιότητα.

Η πιθανή απώλεια του «Πρίγιο» που θα έπρεπε να έχει προβλεφθεί από τους υπεύθυνους, όπως όλα δείχνουν, παρουσιάζει δυσκολίες, αφενός στο να εξευρεθεί ένας αντικαταστάτης του ιδίου επιπέδου, αφετέρου αυτό να γίνει πολύ σύντομα και να συνοδεύεται μάλιστα από την επιβεβαίωση της αγωνιστικής ετοιμότητάς του.

Με τις τρέχουσες συνθήκες δηλαδή θα έπρεπε αυτό να έχει γίνει από χθες. Τις χθεσινές εξελίξεις γύρω από το πολύ σοβαρό αυτό θέμα θα τις πληροφορηθείτε (αν υπάρχουν και εφόσον γίνουν γνωστές) από το σχετικό ρεπορτάζ των συναδέλφων της εφημερίδας, που το παρακολουθούν άγρυπνα και θα το αποτολμήσουμε να το πούμε σε διάρκεια 24ωρου. Δίπλα όμως στο άγχος και την αγωνία της φυγής του χαρισματικού σκόρερ, για τον κόσμο του ΠΑΟΚ προστέθηκε και η τραγική χθεσινή εικόνα της ομάδας στον αγώνα Κυπέλλου της Πάτρας.

Στην οποία εμφάνιση αποτυπώνονται ανάγλυφα για ακόμη μια φορά λάθη, αδυναμίες και παθογένειες που χάνονται, αλλά και επιστρέφουν με την ίδια επικίνδυνη και αυτοκαταστροφική συνέπεια. Κόουτς και παίκτες για μία ακόμη φορά παρουσιάζουν μια πολύ άσχημη εικόνα. Ασυγχώρητα αδιάβαστοι και ανέτοιμοι αποδεικνύονται ιδανικοί αυτόχειρες και πρωταγωνιστές μιας ποδοσφαιριστής ιλαροτραγωδίας.

Αυτός ο χαρακτηρισμός μάλλον ταιριάζει περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Νωθροί και απροσάρμοστοι, σουλατσαδόροι οι περισσότεροι απ’ όσους χρησιμοποιήθηκαν, αυτογελοιοποιήθηκαν εκθέτοντας και τον εαυτό τους, αλλά και τον προπονητή τους, που με τη σειρά του κι αυτός δείχνει πως δυσκολεύεται πολύ να διαβάσει και να διαχειριστεί παρόμοια παιχνίδια ώστε να προετοιμάσει κατάλληλα την ομάδα του.

Η εμφάνιση και η απόδοση των περισσοτέρων επαναλαμβάνουμε θύμιζε  κάποιους ανέμελους και αδιάφορους ερασιτέχνες που επέστρεφαν από διακοπές και ύστερα από μήνες απουσίας από τους αγωνιστικούς χώρους, έδιναν το πρώτο τους φιλικό παιχνίδι.

Με δύο μπακ που δεν τολμούσαν να βγουν μπροστά, ή όταν έβγαιναν στις επιστροφές τους έμοιαζαν σαν αδέσποτα και με τον άξονα να τον αποτελούν γνωστοί βαδιστές που τα 100 μέτρα τα κάνουν σε δύο εβδομάδες, ούτε ανάπτυξη μπορούσε να υπάρξει, ούτε ελπίδα ανάκαμψης. Παλιοί και νέοι, βασικοί και εφεδρικοί, τα ίδια χάλια. Αργοί, παθητικοί, γκαφέρ και έξω από κάθε λογική πειθαρχίας και ποδοσφαιρικής κανονικότητας. 

Μόνο αισιόδοξο σημάδι η διάθεση και το σκοράρισμα από τον Καρέλη και το σκορ που αφήνει ανοιχτό το πεδίο της πρόκρισης. Περιμένοντας τις εξελίξεις στην υπόθεση Πρίγιοβιτς (χωρίς να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι) ελπίζουμε και ευχόμαστε, εν όψει μάλιστα της επόμενης κρίσιμης αγωνιστικής, κάποιοι να συνέλθουν γρήγορα, να συναισθανθούν τις ευθύνες τους και να αλλάξουν  όλα όσα αρνητικά και αυτοκαταστροφικά μπορούν να προκύψουν από τυχόν παρόμοιες -όπως η χθεσινή- εμφανίσεις.

ΥΓ: Στο χθεσινό μας σχόλιο αναφερθήκαμε και στις συνθήκες που θα υπάρξουν στη συνέχεια του Πρωταθλήματος, τόσο από τις αποφάσεις των θεσμικών οργάνων (βλέπε αθλητική δικαιοσύνη) όσο και τις ελεγχόμενες 100% από εδώ και πέρα διαιτησίες από τον Ολυμπιακό. Στην Ξάνθη είδαμε την πρώτη απόδειξη.

Ο γνωστός και μάλιστα Σαλονικιός Ζαχαριάδης δεν είδε ένα καταφανέστατο πέναλτι σε βάρος των ερυθρολεύκων όπως επίσης και ένα γκολ που θα μπορούσε να μετρήσει. 

Από την έντυπη έκδοση της Metrosport