Είχε ψυχάρες και τρείς παικταράδες

Ποιος θα το περίμενε. Ο Ηρακλής των «χλωμών» εμφανίσεων και της φτωχής βαθμολογικής συγκομιδής, μετά από εκείνη την νίκη επί του Ατρομήτου στο Κυατανζόγλειο, να ξαμολιέται ως άτι αφηνιασμένο προς το τέρμα, με δυο ολοκάθαρες νίκες στο Πρωτάθλημα και έναν θρίαμβο στο Κύπελλο. Ο Ηρακλής των «ου», εν ολίγοις μετατράπηκε στον ταύρο του «ολέ, ολέ».

Δεν γουστάρω τους ταυρομάχους και γι αυτό ομιλώ περί ταύρου. Διότι χθες ο ταυρομάχοι ήταν δυο. Ενας ο Αθηναίος επόπτης Δόσης και δεύτερος ο διαιτητής Δημητρόπουλος.

Ο πρώτος φρόντισε να «τραυματίσει« τον ταύρο Ηρακλή μ΄ ένα γιαλατζί πέναλτι κι ο δεύτερος να αποβάλει τον Μπουλούτ με ανύπαρκτη δεύτερη κάρτα στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα. Κι όμως ο Ηρακλής του πρώτου μέρους δεν ήταν και για «γλυκά μάτια».

Παρ, όλα αυτά με έναν Χουάντερσον «κάτσε καλά» θα τελείωνε το ημίχρονο χωρίς απώλειες αν δεν συνέβαινε το πέναλτι του 44΄που και αυτό θα απόκρουε παρά λίγο ο… γάτος Βραζιλιάνος.

Οι κυανόλευκοι ξύπνησαν, θα έλεγα, μετά το 54΄, όταν διαπίστωσαν ότι ακολουθώντας μια πιο σωστή διαχείριση των δυνατοτήτων τους θα πετύχαιναν κάτι καλύτερο.

Ετσι αφού είδαν το «χάρο με τα μάτια τους» και χάρη στον Χουάντερσον πήραν ανάσες, πέρασαν στην αντεπίθεση με άξονες τους Βέλλιο, και Περόνε . Λίγο πριν βέβαια, στο 48΄, ο Περόνε είχε προειδοποιήσει με κεφαλιά του να καταλήγει στο δοκάρι του Μπαντή.

Και εκεί λοιπόν που ο Αστέρας πίστευε ότι θα ερχόταν και το δεύτερο γκολ του, ο «αφιονισμένος» τελευταία Βέλλιος πέτυχε την ισοφάριση με ένα καθαρά προσωπικό του τέρμα, το οποίο δεν αποκλείεται να βραβευτεί ως το καλύτερο της αγωνιστικής.

Πριν καταλαγιάσουν τα πανηγύρια στο 66′, τρομερή σέντρα Περόνε με εξωτερικό φάλτσο και ο Μπουλούτ με κεφαλιά στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα του Αστέρα.

Ενώ στο 71΄ πάλι ο Περόνε «σπάει» στον Βέλλιο, ο οποίος αποτυγχάνει να πλασάρει τον Μπαντή. Ο Ηρακλής στη συνέχεια μοιραία, όταν έμεινε με δέκα παίκτες. κλείστηκε για να κρατήσει τη μεγάλη νίκη κα το πέτυχε σχετικά άνετα.