Η τέχνη του καλού πωλητή

Τη στιγμή που ο ΥΜΑΘ Γιώργος Ορφανός δήλωνε στο Metropolis το περιεχόμενο της συνάντησής του με τον Ιβάν Σαββίδη συμπυκνωμένο στη ρήση «δεν έχω περιθώρια αποτυχίας στον ΠΑΟΚ», ο Μαρινάκης μετρούσε από την πώληση του Μανωλά στη Ρόμα και του Σάμαρη στην Μπενφίκα 24 εκατ. ευρώ περίπου. Αν σ’ αυτά προστεθούν τα 15 εκατ. ευρώ που πήρε από την πώληση του Μήτρογλου στη Φούλαμ τότε φτάνουμε στα 39 εκατ. ευρώ έσοδα από πωλήσεις Ελλήνων παικτών οι οποίοι αποκτήθηκαν με υποπολλαπλάσια ποσά.

Η σύγκριση για πολλούς είναι αδόκιμη. Η μόνιμη επωδός περιστρέφεται γύρω από την παντοδυναμία του Ολυμπιακού στο παρασκήνιο, ότι ελέγχει τους διαιτητές, ότι η αλυσίδα της διαφθοράς του εξασφαλίζει μόνιμα προϋπολογισμένα έσοδα από τη συμμετοχή στους Ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ κι ότι αυτή η «ικανότητα» του επιτρέπει να κινείται χωρίς να υπολογίζει πιθανές αποτυχίες στις μεταγραφικές κινήσεις. Προφανώς και όλα αυτά ισχύουν. Αλλά σε κάθε περίπτωση αποδείχτηκε ότι με αυτές τις πωλήσεις ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό Club μπορεί να προσδοκά σε έσοδα. Η δημιουργία νέων χρεών δεν αποτελεί μονόδρομο. Οσοι μένουν στη δεύτερη αντίληψη με δογματισμό, ουσιαστικά αναζητούν άλλοθι αποτυχίας. Όταν ξέρεις να πουλάς, τότε δε χρειάζεσαι να τρέχεις γύρω από τους πολιτικούς για να διαμαρτύρεσαι.

Αν κάτι κατόρθωσε ο Ολυμπιακός να χτίσει όλα τα χρόνια της κυριαρχίας του στην Ευρώπη, ήταν η δημιουργία υπεραξίας των παικτών του. Αυτό δεν το πέτυχε ούτε ο Παναθηναϊκός την εποχή που μεσουρανούσε ευρωπαϊκά. Αν υπολογίσει κανείς τους αριθμούς, τα έσοδα από τις πωλήσεις τριών παικτών του Ολυμπιακού αρκούν για να καλύψουν τα χρέη του ΠΑΟΚ, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και του Αρη. Αντε να προσθέσεις και του Βάις που έπαιξε, δεν έπαιξε τέσσερις μήνες. Η ΑΕΚ και ο Αρης υποβιβάζονται εκουσίως στη Γ’ Εθνική για 5 εκατ. που δε βρήκε η Ενωση για να διακανονίσει οφειλές των παικτών της κι ο Αρης για λιγότερα που θα του επέτρεπαν να παραμείνει στη FootballLeague μ’ ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο Ολυμπιακός είναι τόσο ικανός να πουλά ή οι ανταγωνιστές του τόσο ανίκανοι να ανταποκριθούν στο ίδιο powergame. Το τελευταίο μεγάλο deal του ΠΑΟΚ εξαντλήθηκε στο Σταφυλλίδη και αν ανατρέξει κανείς λίγο πιο πίσω στο Βιεϊρίνια. Η μοναδική υπεραξία που θυμάμαι με ποσό ρεκόρ σε άλλες όμως εποχές κι όχι τις σημερινές της κρίσης, ήταν του Σαλπιγγίδη, όταν στον πολυμετοχικό τότε Παναθηναϊκό έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα και φόρτωναν τις γάτες με χοληστερίνη. Στην εποχή της κρίσης ο Παναθηναϊκός έδωσε όσο - όσο δυο διεθνείς τερματοφύλακες (Καπίνο, Καρνέζη) και έναν φέρελπι διεθνή το Μαυρία. Ο Μανωλάς εξαργύρωσε τρεις καλές εμφανίσεις στο Μουντιάλ παίζοντας δίπλα στον Παπασταθόπουλο και μερικές στο Τσάμπιονς Λιγκ με παρτενέρ τον υπερπολύτιμο Σιόβα.

Το ότι ο πρόεδρος του Ολυμπιακού έχει την πολυτέλεια να ασχολείται με τις πωλήσεις επειδή ακριβώς έχει λύσει όλα τα υπόλοιπα, δεν απαλλάσσει τους ομολόγους του των ανταγωνιστών από την αδυναμία τους να πουλήσουν. Αλλωστε, ευκαιρίες για την δημιουργία υπεραξίας σε παίκτες δόθηκαν ουκ ολίγες: Αν μεταφερόταν αυτά τα κεφάλαια για την ανανέωση του έμψυχου δυναμικού τότε συζητήσεις σαν κι αυτές που διημείφθησαν στο Μακεδονία Παλλάς θα ήταν άνευ αντικειμένου.