Οι σωματοφύλακες του Ηρακλή δεν είναι τρεις

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΚΟΣ

Το καλοκαίρι η συζήτηση γίνονταν γύρω από τους τρεις Αργεντινούς, τον Μπαρτολίνι, τον Περόνε και τον Ρομάνο. Το καλοκαίρι, η συζήτηση, επίσης, γίνονταν γύρω από τους παλιούς και έμπειρους, όπως τον Μπουκουβάλα π.χ. ή τον Πουρτουλίδη που θα καλούνταν -και αυτοί- να σηκώσουν το βάρος. Εγιναν και τα δύο. 

 Στην πράξη όμως αυτοί μόνο δεν θα αποδεικνύονταν αρκετοί για να σηκώσουν μόνοι τους όλο το βάρος. Ηταν μονόδρομος για τον προπονητή, Νίκο Παπαδόπουλο, να προσπαθήσει να φτιάξει ένα δυνατό σύνολο και μέσα από αυτό να αναδειχθούν (αρκεί να έχει πάντα ισχύ στην πράξη το «ένας για όλους και όλοι για έναν») νέα πρόσωπα. 

 Η πρόκριση του Ηρακλή μέσα στην Τρίπολη έδειξε για μία ακόμη φορά τη δουλειά που γίνεται. Και μαζί, ότι μέσα στη σεζόν αναδεικνύονται πρόσωπα. Στην εισαγωγή αυτή,είναι απαραίτητες τρεις υποσημειώσεις-οδηγός (όχι απλώς για τη συνέχεια του κειμένου), αλλά για τη συνέχεια της περιόδου.

1η: Ο χαρακτήρας του κειμένου δεν είναι απολογιστικός απλώς είναι η καταγραφή της πραγματικότητας. Αλίμονο. Ούτε ο Ιανούαριος δεν βγήκε ακόμη και ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος και αυτό θα πρέπει να το έχει υπόψη της η ομάδα.

2η: Μέσα στη χαρά μιας σημαντικής πρόκρισης (με όλο το background από το 2011 και μετά) απαγορεύεται το «μεθύσι» αυτό που οδηγεί σε χαλαρότητα, βλέπε 2-2 με τον Πιερικό, μετά το πρώτο παιχνίδι Κυπέλλου με τον Αστέρα στο Καυτανζόγλειο. 

3η: Προφανώς και υπάρχουν κι άλλοι παίκτες που περιμένουν στη σειρά (κάποια στιγμή π.χ. έγινε αναφορά στα πολύτιμα γκολ του Λουκίνα και στα δύο του Κάσσου με Αναγέννηση Καρδίτσας και Αγροτικό Αστέρα) για το «be continued» ενός άλλου σχετικού κειμένου. 

4η: Ποτέ κανένα πρόσωπο δεν είναι πάνω από την ομάδα κι αυτή η συνταγή θα πρέπει να διατηρηθεί και στη συνέχεια. Και μετά από αυτά (τα απολύτως απαραίτητα), πάμε παρακάτω. 

Γιώργος Σαραμαντάς

Από τους καλύτερους σε κάθε παιχνίδι που αγωνίζεται. Ενας αριστερός μπακ που ελαχιστοποιεί τους κινδύνους για την άμυνα του Ηρακλή και όταν αποφασίζει να προωθηθεί το κάνει με επιτυχία στις περισσότερες των περιπτώσεων. Επαιζε στον Πανηλειακό και μετά την αποχώρηση του Κοντοδήμου, ο Ηρακλής πήρε αυτόν και τον Βαλεριάνο για να έχει τις λύσεις που θέλει στο αριστερό άκρο της άμυνας. Ο Σαραμαντάς και στην Τρίπολη έκανε σπουδαίο παιχνίδι. Ηταν από τους πρώτους παίκτες που πήρε ο Ηρακλής το καλοκαίρι δείχνοντας ότι τον είχε ψηλά στον σχεδιασμό. 

Νίκος Ζιάμπαρης 

«Πύργος» στην άμυνα και όχι μόνο γιατί το ύψος του είναι 1.94. Οι επιδόσεις του Σερραίου είναι αξιοσημείωτες. Στα πρώτα του βήματα, ως ένα από τα ταλέντα του νομού, με εισήγηση του Τόνι Σαβέφσκι, είχε ενταχθεί στους «μικρούς» της ΑΕΚ. Η πορεία του είχε διάφορες ομάδες στη συνέχεια, άφησε πίσω του έναν τραυματισμό, επέστρεψε δυνατός, έπαιζε στον Φωστήρα, την προηγούμενη σεζόν. Από εκεί τον πήρε ο Ηρακλής. Ο Νίκος Παπαδόπουλος τον ήθελε μιας και τον ξέρει πολύ καλά. Εχει βαθιά πίστη στον Θεό, τα τατουάζ του έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο και αυτός είναι και ο λόγος που έχει το Νο33 στη φανέλα. Τα πήγε περίφημα με τον Μπαράλες στην Τρίπολη, σε μαρκαρίσματα με υψηλό συντελεστή δυσκολίας. 

Παύλος Κυριακίδης

Ως πλάγιο μεσοεπιθετικό τον πήρε ο Ηρακλής από τη Ζάκυνθο, όπου έπαιζε την προηγούμενη σεζόν, έχει παίξει όμως και δεξιός μπακ με επιτυχία. Στο παιχνίδι π.χ. με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ο Παπαδόπουλος, τον δοκίμασε (μετά τον τραυματισμό του Μπουκουβάλα) και τον κράτησε βασικό, σε αυτή τη θέση, και στο επόμενο παιχνίδι του Κυπέλλου με τον Πλατανιά. Στους αγώνες με τον Αστέρα αναδείχτηκε περισσότερο από ό,τι σε προηγούμενα, για το γκολ που έβαλε στο Καυτανζόγλειο και για την ασίστ που δίνει στον Ρομάνο για το 1-0 στην Τρίπολη. Και μάλιστα, στο πρώτο παιχνίδι στο Καυτανζόγλειο με τον Αστέρα, άρχισε ως δεξιός μπακ και προωθήθηκε με την είσοδο του Μπουκουβάλα. 

Δημήτρης Στάμου

Ούτε ο Ηρακλής τον έμαθε τώρα, ούτε ο ίδιος έμαθε τώρα τον Ηρακλή. Από τα πολλά παιδιά που ανέδειξε, με τη δουλειά, η Ακαδημία της ομάδας. Νωρίς-νωρίς, οι προπονητές της πρώτης ομάδας είχαν εντοπίσει το ταλέντο του και ανέμεναν την εξέλιξή του. Ως αμυντικός χαφ έπαιξε στην πρώτη ομάδα (προπονητής τότε, ο Μαρίνος Ουζουνίδης), τώρα παίζει και κεντρικός αμυντικός και αμυντικός χαφ, δίνοντας λύσεις και επιλογές στον Παπαδόπουλο. 

Λευτέρης Ιντζόγλου

Δεν είναι νέο πρόσωπο, όπως οι προηγούμενοι, απλώς είναι τέτοια η διαφορά του (προς το καλύτερο) που τον κάνει να μοιάζει νέο. Πολύτιμος στους χαφ, διακρίνεται πρωτίστως για τον ανασταλτικό ρόλο στο παιχνίδι, χωρίς όμως να λείπει και η συμμετοχή στο οργανωτικό κομμάτι με τις μπαλιές που βγάζει για τα γκολ του Σιατραβάνη με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και του Κάσσου με τον Αγροτικό Αστέρα. Με πολύ τρέξιμο και κάλυψη σε πολλούς χώρους μπαίνει σε πρώτο επίπεδο επιλογών για τον προπονητή του. 

Η αγκαλιά με τον Χουάντερσον 

Ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας προφανώς και δεν είναι νέο πρόσωπο. Η μεταστροφή όμως καταγράφεται και εδώ. Είναι δύο «κλικ» του φακού, μέσα στους αγώνες που είναι χαρακτηριστικά. Και το ένα από αυτά τα «κλικ», το φιλοξενεί σήμερα η “M”. Είναι η αγκαλιά του Βραζιλιάνου τερματοφύλακα με τον προπονητή, Νίκο Παπαδόπουλο. 

Η φωτογραφία είναι μετά το εκτός έδρας παιχνίδι με τη Λάρισα. Νωρίτερα, είχε γίνει κάτι ανάλογο στο παιχνίδι του Ηρακλή, στην Καλαμαριά. Η σημασία έχει να κάνει με το ότι το καλοκαίρι, μεταξύ των δύο ανδρών είχε γίνει ένα φραστικό επεισόδιο στην προετοιμασία της ομάδας στο Καρπενήσι. 

Ενα επεισόδιο που είχε κάνει τον προπονητή να διώξει τον παίκτη από την προπόνηση και είχε κάνει αρκετούς τριγύρω να σκεφτούν, ακόμη και, το ποιο θα μπορούσε να είναι το μέλλον της συνεργασίας των δύο πλευρών, κρίνοντας και από πράγματα του παρελθόντος. Στην πράξη όμως αποδείχτηκε ότι αυτοί οι φόβοι καλύφθηκαν γρήγορα από το κλίμα (της οικογένειας) που επικράτησε στην ομάδα. Ο Χουάντερσον έχει και αυτός τον δικό του μεγάλο ρόλο στα «μηδέν»στην εστία και τα δύο «κλικ» με τις αγκαλιές των δύο ανδρών ήρθαν να προστεθούν στην επιβεβαίωση των σχέσεων. 

Τα νούμερα που βάζουν «βενζίνη»

Συνάμα, υπάρχουν στατιστικές επιδόσεις άξιες αναφοράς. Νούμερα που δίνουν στον Ηρακλή καύσιμη ύλη για τη συνέχεια που -επαναλαμβάνουμε- έχει δρόμο μακρύ και δύσκολο.

Ο Ηρακλής στην Τρίπολη, πέτυχε την ένατη εκτός έδρας νίκη στη σεζόν. Εννιά νίκες σε 11 εκτός έδρας παιχνίδια. Στο Πρωτάθλημα έχει 7 στα 7. Πήρε άλλες δύο για το Κύπελλο (μία με τον Γάζωρο και μία με τον Αστέρα), έφερε μία ισοπαλία (στο παιχνίδι Κυπέλλου με τον Πλατανιά) και έχασε μία φορά, από τη Λαμία (για το Κύπελλο) με 2-1, μία ήττα πάντως που δεν του στοίχισε την πρόκριση. Παρεμπιπτόντως, εκείνη η ήττα από τη Λαμία (στις 12 Σεπτεμβρίου 2014) είναι και η μοναδική που έχει στη σεζόν, στα 20 παιχνίδια που έδωσε, 13 για το Πρωτάθλημα και επτά για το Κύπελλο. 

Επίσης, στο παιχνίδι με τον Αστέρα που πήρε την πρόκριση κράτησε το «μηδέν» στην εστία για 14ο παιχνίδι στη σεζόν, σε 20 παιχνίδια. Στα 13 Πρωταθλήματος δέχτηκε τρία γκολ, τα δύο από τον Πιερικό, προσφάτως στο Καυτανζόγλειο και ένα, εκτός έδρας, από τον Αιγινιακό. Και στο Κύπελλο, σε επτά παιχνίδια δέχτηκε τέσσερα γκολ, δύο (εκτός έδρας) από τη Λαμία και ένα από τον Λεβαδειακό και τον Αστέρα, στο Καυτανζόγλειο. Είναι νούμερα που πιστοποιούν τη δουλειά που γίνεται, είναι όμως αυτή η δουλειά που πρέπει να συνεχιστεί γιατί υπάρχει συνέχεια.