Η «σκοτεινή» πλευρά της ποδοσφαιρικής καριέρας, η διαπλοκή που «σκοτώνει» ταλέντα και το θάρρος του Λεωνίδα Βόσδου

Όπως και σε πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, ίσως γιατί αυτό βοηθάει το θυμικό των πολλών, βλέπουνε μόνο την λαμπερή πλευρά ενός επαγγελματία αθλητή. Λίγες φορές επιχειρούν να ρίξουν μία ματιά στις άγνωστες πτυχές της καριέρας του. Εκεί που κρύβεται όλη η αλήθεια της επιτυχίας ή της αποτυχίας.

Πιστεύω ότι όλοι έχετε δίπλα σας έναν φίλο ή ένα συγγενικό πρόσωπο που το παιδί του ή το εγγόνι του παίζει ποδόσφαιρο σε κάποια Ακαδημία. Οσο μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνουν και οι προσδοκίες τους να τον δούνε να αγωνίζεται σε υψηλότερο επίπεδο. Το λιγότερο σε μία ομάδα της Γ’ Εθνικής. Δεν έχω καταλάβει αν αυτή είναι απλώς μία φιλοδοξία που έχει υγιή βάση ή η «επένδυση» προκειμένου οικογένεια και αθλητής να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα, από την καριέρα του… μικρού.

Και γύρω από αυτή τη φιλοδοξία «στήνονται» διάφορα παραμάγαζα εκμετάλλευσης και ανηθικότητας τα οποία προσβάλουν την αξιοπρέπεια του εκκολαπτόμενου αθλητή και των συγγενικών του προσώπων.

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν γεγονότα τα οποία γίνονται η αιτία να ακυρωθεί το ποδοσφαιρικό μέλλον είτε ενός ταλαντούχου νεαρού, είτε ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Η διαπλοκή στο ποδόσφαιρο, δυστυχώς, ξεπερνάει ακόμη και τη διαπλοκή της πολιτικής. Υπάρχει ανθρωποφαγία. Και μη σας εκπλήσσει ο όρος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Λίγοι τολμούν να μιλήσουν για τα όσα βίωσαν. Ολοι προτιμούν να θυμούνται τα ευχάριστα γεγονότα και να μην κάνουν αναφορά σ’ αυτά που τους πίκραναν. «Και τι θα αλλάξει, αν τα πω;» απαντούν.

Πάντα όμως υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Ο Λεωνίδας Βόσδου, ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε την καριέρα του από την Φλώρινα και στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μεταγράφηκε στον Αρη, στη συνέχεια στην Παναχαϊκή και «κρέμασε» τα παπούτσια του στη Νάουσα, τόλμησε. Εκανε κάτι που λίγοι συνάδελφοι του είχαν το θάρρος να κάνουν. Αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο σ’ ένα βιβλίο 228 σελίδων με τίτλο «Η ζωή πριν και μετά τα 90… λεπτά», τον δικό του ποδοσφαιρικό Γολγοθά. 

Όχι για να εκδικηθεί κάποιον απ’ αυτούς που τον πίκραναν, αλλά για να «διδάξει» στους νεότερους και στους γονείς τους πόσο δύσκολη είναι η επιτυχία στο ποδόσφαιρο. «Γνωρίζω πολλά ταλέντα που χάθηκαν. Μέσα από αυτό το βιβλίο θα φανεί ότι τίποτε δεν είναι εύκολο. Θέλει θυσίες ο πρωταθλητισμός. Το παιδί που ξεκινάει το ταξίδι του στο ποδόσφαιρο πρέπει να είναι ψυχικά και σωματικά δυνατό. Ο πιο δύσκολος πόλεμος είναι ο εξωγηπεδικός. Θα ζήσουν την αδικία, την απόρριψη, και τα ψεύτικα χτυπήματα στον ώμο. Δεν είναι μόνο αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση. Δεν είναι μόνο τα 90 λεπτά. …Οι λύπες στο ποδόσφαιρο είναι περισσότερες από τις χαρές», γράφει μεταξύ των άλλων στην εισαγωγή του βιβλίου, τα οποία συνυπογράφω.

Ο Λεωνίδας Βόσδου ήταν ως ποδοσφαιριστής ασυμβίβαστος. Θα τον έλεγες και αιρετικό. Λογοτιμήτης. Είχε το θάρρος της γνώμης και ήταν αλληλέγγυος με τους συμπαίκτες του. Τα λεφτά τα έβαζε σε δεύτερη μοίρα. Πρώτα υπέγραφε και μετά συζητούσε για τις λεπτομέρειες της πληρωμής του. Ηταν ταλέντο. Γι’ αυτό είχε προτάσεις και από ΠΑΟΚ, Ηρακλή, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. Τις απέρριψε λόγω του χαρακτήρα του.

Διαβάζοντας το βιβλίο του ένιωσα ακόμη μεγαλύτερο θυμό, για τη διαπλοκή και την αδικία που υπάρχει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όχι ότι ήμουν ανυποψίαστος. Είναι όμως διαφορετικό να διαβάζεις λεπτομέρειες αποτυπωμένες με εξαιρετικό τρόπο στο χαρτί, από τον πρωταγωνιστή.

Ο Βόσδου στο βιβλίο δεν… αφηγείται απλώς, αλλά στην ουσία καταγγέλλει ένα σύστημα που υπάρχει στο ποδόσφαιρο. Το οποίο διαχρονικά είναι ισχυρότατο και μπορεί να εξοντώσει, οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή που δεν μπαίνει στη «γραμμή» του συστήματος. Απλώς αλλάζουν τα ονόματα. Εγραψε πράγματα που ίσως κάποιοι να μην είχαν το κουράγιο να εξομολογηθούν στον καλύτερο τους φίλο.

Είναι ολοφάνερο ότι είχε ανάγκη να τα δημοσιοποιήσει. Ισως να ήταν η βαλβίδα ασφαλείας της χύτρας του εσωτερικού του κόσμου και των συναισθημάτων του που συσσώρευσε από την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Δεν υπάρχει καμία υπερβολή, ούτε είναι προϊόν παρορμητισμού ή συναισθηματικής φόρτισης. Είναι όλη η αλήθεια για τον εγχώριο χώρο του ποδοσφαίρου, που εύκολα «σκοτώνει» ότι δεν μπορεί να εξουσιάσει. Δυστυχώς.

Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook