Η λυκοφιλία των «αιωνίων» και η αδυναμία του ΠΑΟΚ

Προτού στεγνώσει η μπογιά από το πιεστήριο της εφημερίδας χθες, ακόμη αναθεμάτιζα τον δύσμοιρο – καθ’ υπερβολή  - Γκέκα επειδή μας υποχρέωσε να ασχοληθούμε με την «εμπορική» καθημερινότητα γρηγορότερα από όσο προσδοκούσαμε. Φευ…

Η υφέρπουσα λυκοφιλία μεταξύ των «αιωνίων» στην εκλογή προεδρείου της Ενωσης, κατέδειξε δυο πράγματα. Πρώτο: Ότι καθιερώθηκε η άποψη πως το «καλό του ποδοσφαίρου» προϋποθέτει το καλό των ισχυρών του. Δεύτερο: Ο,τι παραγοντικά ο ΠΑΟΚ δεν ανήκει στους ισχυρούς του ποδοσφαίρου.

Ο πόλεμος ενάντια στο κατεστημένο ανήκει στο παρελθόν έστω κι αν ο Ιβάν Σαββίδης τον κήρυξε μόλις τρεις μήνες πριν. Για να νικήσεις σε έναν πόλεμο, οφείλεις να αιφνιδιάσεις. Η έννοια του αιφνιδιασμού, περικλείεται στη τοπική και χρονική υπεροχή έναντι του εχθρού, καθώς και στη σύγχυση ή τον πανικό που θα επιφέρεις στις γραμμές του, ώστε να πολλαπλασιαστεί η επιτυχία. Δυστυχώς, για τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός ήταν πάντοτε ένα βήμα πιο γρήγορος από οποιαδήποτε κίνηση θα ενίσχυε τη θέση του. Ο πόλεμος, έμοιαζε με καταπνιγμένη εξέγερση από την αφετηρία του.

Ο αιφνιδιασμός μπορεί να βρει επίσης εφαρμογή στην αρχή του δόλου, η οποία προϋποθέτει την υποκριτική διάθεση έναντι του αντιπάλου. Ο,τι δηλαδή έκανε και ο Γιάννης Αλαφούζος, προτού καν ξεχαστούν οι εναγκαλισμοί του με τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.

Ποιο είναι το όφελος για τον ΠΑΟΚ της ψήφου υπέρ της απίθανης συμμαχίας στην Σουπερλίγκα με πρόεδρο και αναπληρωτή, τους εκλεκτούς του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού; Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της απίστευτης κωλοτούμπας «για το καλό του ποδοσφαίρου»; Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ λέει ότι αδιαφορεί για τα πρόσωπα. Αποδείχτηκε ότι ο ΠΑΟΚ παραγοντικά υπολείπεται όχι απλώς για να χαρακτηρίζεται ως δεύτερος πόλος (!) του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά για να αποτελέσει κι ένα ισχυρό παίκτη στο powergame του πρωταθλήματος. Ο Βρύζας φαντάζει απελπιστικά μόνος παρακαλώντας μάλιστα να απεμπλακεί από την ιδιότητα του προέδρου.

Συν τοις άλλοις, η ανακοίνωση που εξέδωσε η ΠΑΕ αναδεικνύει μια αφέλεια: Δεν είναι λαϊκισμός η αντίθετη άποψη. Δεν είναι επικοινωνιακός λεονταρισμός η αντίσταση στις σαφείς προθέσεις επιβολής από τον ισχυρό του πρωταθλήματος που αίφνης (;) εξασφάλισε και τη βοήθεια του αιώνιου εχθρού του. Ας ψήφιζε λευκό. Τουλάχιστο θα μπορούσε να το επικοινωνήσει ως θέση αναμονής αν όχι ανοχής. Γιατί όταν στην επόμενη επιστράτευση του «πολέμου» από τον διοικητικό ηγέτη του που – να βγω ψεύτης – θα προκύψει σύντομα, ψάξει για συμμάχους το πιο πιθανό θα είναι να βρει μόνο τον εαυτό του. Κι αυτόν μπροστά σε καθρέφτη…