Η κατρακύλα της Εθνικής
Λογικό είναι την ακμή να την διαδέχεται η παρακμή.
Η Εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου είχε μία εξαιρετική πορεία από τότε που ξεκίνησε η «αναδόμηση» της με την παρουσία του Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός κατάφερε να περάσει στους παίκτες την προπονητική του φιλοσοφία, να τους εμπνεύσει και να πάρει το καλύτερο δυνατό από την αγωνιστική τους προσπάθεια. Απέφυγε τις υπερβολές, ζητούσε από τους παίκτες μόνο αυτά που μπορούσαν να κάνουν και κατάφερε η Εθνική ομάδα να φτάσει το καλοκαίρι του 2004 στην κορυφή της Ευρώπης.
Μαζί με την αγωνιστική επανεκκίνηση, ο Ρεχάγκελ φρόντισε εγκαίρως να διαπιστώσει και τις οργανωτικές δυσλειτουργίες που υπήρχαν στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Ετσι έβαλε σε μία τάξη τα πράγματα, αποκλείοντας οποιαδήποτε παρέμβαση από τους παράγοντες της Ε.Π.Ο. σε θέματα που αφορούσαν τη λειτουργία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Η αποστολή της Εθνικής λειτουργούσε ως ομάδα και με τα στάνταρς ενός οργανωμένου αθλητικού κλαμπ και όχι ως περιοδεύοντας θίασος.
Οι πρωτοβουλίες του Γερμανού έπεισαν τους διεθνείς ότι αξίζει να παλέψουν μαζί του προκειμένου η Εθνική, από «ομάδα της καρπαζιάς» να γίνει ένας υπολογίσιμος αντίπαλος. Συγχρόνως ο Ρεχάγκελ επένδυσε πάνω στις παλιές καραβάνες και μπαρουτοκαπνισμένους, Ζαγοράκη, Καραγκούνη, Νικοπολίδη, Κατσουράνη οι οποίοι και εμπειρίες είχαν και τις ισορροπίες στα αποδυτήρια μπορούσαν να κρατήσουν. Η συνταγή του Γερμανού στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Η Εθνική κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο, και οι διεθνείς απέκτησαν υπεραξία την οποία εισέπραξαν τόσο οι εργοδότες τους, όσο και οι ίδιοι που σκόρπισαν στην συνέχεια στα τέσσερα σημεία του ευρωπαϊκού ορίζοντα.
Και επειδή όπως φάνηκε και στην πράξη, η συνταγή ήταν πετυχημένη η Εθνική ομάδα από το 2004 και μετά, ήταν παρούσα σ’ όλες τις τελικές φάσεις του Euroκα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η εκπληκτική αυτή συνέπεια ολοκληρώθηκε πέρυσι το καλοκαίρι στην Βραζιλία όπου έφτασε μέχρι την φάση των 16, με τον Σάντος στον πάγκο ο οποίος ήταν ο συνεχιστής της προπονητικής φιλοσοφίας του Ρεχάγκελ.
Οσοι γνωρίζουν λεπτομέρειες για την λειτουργία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, μετά το διαζύγιο με τον Πορτογάλο είχαν εκτιμήσει ότι θα «γκρεμιστεί» το οικοδόμημα της Εθνικής ομάδας και δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν.
Η Εθνική έχασε τα στοιχεία της οικογένειας και επέστρεψε στις παλιές παθογένειες οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση της.
Η «παρτίδα» για την συμμετοχή στην τελική φάση του Euro 2016, χάθηκε με εξευτελιστικό τρόπο. Τώρα μπαίνει στο στόχαστρο η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Η προσπάθεια με την εικόνα που έχει σήμερα η Εθνική ομάδα αποκτά πολύ μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Η μόνη ελπίδα είναι η διοίκηση της Ε.Π.Ο. να επιλέξει έναν αξιόπιστο προπονητή και να τον αφήσει να κάνει την δουλειά του, όπως την έκαναν Ρεχάγκελ και Σάντος, γιατί το «ψάρι μυρίζει από το κεφάλι».
