Η καμπάνα ηχεί για όλους μας
Κάτω από τη σκιά του προχθεσινού χτυπήματος των τζιχαντιστών στο Παρίσι, που σκέπασε κάθε τι άλλο σοβαρό το οποίο απασχολεί τη δική μας στυγνή καθημερινότητα, σίγουρα δεν είναι του παρόντος ,ίσως και δεν πρέπει, να σκαλίζεις τα πως και τα γιατί το προκάλεσαν.
Όπως πάντα το θυμικό κυριαρχεί, όπως για παράδειγμα τα νεκρά προσφυγόπουλα στα παγωμένα γυαλιά των τηλεοράσεων και αυτομάτως ξυπνά μέσα μας το… ανθρώπινο. Πάντα έτσι συμβαίνει. Πάντα έτσι ήταν. Όπως διατυμπάνισαν και η ντόπιοι… δημογέροντες «είμαστε όλοι Γάλλοι σήμερα», χωρίς βέβαια να ρωτήσουν το ντόπιο πόπολο, αν θέλει να είναι και Γάλλος, από τη στιγμή που έτυχε, για κακή του τύχη, να είναι Ελληνας και κανένας, μα κανένας δεν ισχυρίστηκε ( εκτός ελαχίστων ) στα τελευταία 5 χρόνια πως συμπάσχει μαζί του και το συμπονάει. Αντιθέτως. Παρ΄ όλα αυτά ας το πάρει το ποτάμι, όχι του Θεοδωράκη βεβαίως, και να συμφωνήσω μόνο για τους αθώους νεκρούς και όχι για τη Γαλλία και τις λοιπές «μεγάλες» δυνάμεις που όχι μόνο εφηύραν το ζήτημα, αλλά και το συντηρούν, έχοντας σκοπό για μια παγκόσμια καμπάνα που θα χτυπήσει για όλους ανεξαιρέτως.
Πάμε λοιπόν στα δικά μας. Στον Ηρακλή κι ας φαντάζει παράταιρο. Εν μέσω νηνεμίας και αναμονής συνεχίζει το δικό του γίγνεσθαι, ως μεράδι ενός κόσμου που αλλάζει γοργά και δεν το έχει αντιληφθεί. Πλησιάζει ο αγώνας με τη Βέροια και ως είθισται από αύριο θα αρχίσουν τα γνωστά, τα τετριμμένα περί αναγκαιότητας νίκης και άλλα παρόμοια.
Εμείς φυσικά και παράλληλα θα επιχειρούμε να προσδιορίζουμε το φορμάρισμα ενός παίκτη, π. χ του Βέλλιου από την απόδοσή του σε εκπαιδευτικό παιχνίδι με τους πιτσιρικάδες ή να ψάχνουμε γιατί σε αθηναϊκή εφημερίδα ένα κάποιο μονόστηλο παρουσιάζει τον Μπουλούτ δυσαρεστημένο. Προσωπικά λίγο με νοιάζουν όλα αυτά και ιδιαίτερα το τελευταίο. Περισσότερο νοιάζομαι για το όλον του Ηρακλή, παρά για τα επί μέρους του.
Γι΄ αυτό θα πρότεινα εμείς του κυανόλευκου χώρου να αισθανόμαστε από τούδε και στο εξής και ολίγον Ηρακλειδείς, μη δίνοντας σημασία σε οτιδήποτε ακόμη και στις ευχάριστες διαδόσεις μανατζαραίων περί παικτών που ενδιαφέρουν τον Σπύρο πρωτίστως και κατόπιν τον Νικόλα. Τα έκανα όλα αχταρμά έτσι; Ε τι να κάνουμε. Ιδιον κάθε γριάς είναι να σκέφτεται έτσι. Εγώ θα πήγαινα κόντρα στα… πατροπαράδοτα. Ποτέ.
