Η υποκρισία των νέων αθλητικών νόμων για τη βία

Για την οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ως καλή πρόθεση την όποια πρωτοβουλία λαμβάνει ο οποιοσδήποτε αρμόδιος Υπουργός για το ακανθώδες ζήτημα της βίας στα γήπεδα. Όταν όμως ακούς για την προώθηση ενός νέου νομοσχεδίου σκέφτεσαι πόσο ηλίθιος είσαι αν δεν – τουλάχιστο – αγανακτείς.

Λέει λοιπόν χθες ο Υφ. Αθλητισμού Γιάννης Ανδριανός: «…πέρα από την εφαρμογή των ήδη κείμενων διατάξεων του νόμου, ο νέος αθλητικός νόμος, που αντιμετωπίζει συνολικά όλα τα ζητήματα που αφορούν τον αθλητισμό μας επικαιροποιεί και το θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης της βίας».

Ας δούμε λοιπόν την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου. Ο κ. Ανδριανός μιλά για την εγκατάσταση και λειτουργία καμερών και συνδεδεμένων συστημάτων ηλεκτρονικού εισιτηρίου, σε πρώτη φάση στα γήπεδα που φιλοξενούν αγώνες επαγγελματικών κατηγοριών.

Τη στιγμή που ο καθένας από εμάς κρατά στα χέρια του τουλάχιστο ένα smartphone που διαθέτει κάμερα υψηλής τεχνολογίας, η Πολιτεία κάνει λόγο για τη χρήση καμερών στα γήπεδα όταν στα ευρωπαϊκά παιχνίδια πλέον έχουν προχωρήσει στην ψηφιακή επεξεργασία των προσώπων που μπαίνουν και βγαίνουν από αυτά. Μιλά για νέα λειτουργία συνδέσμων όταν αυτή υποτίθεται ότι προβλέπεται σε άλλα προηγούμενα τρία νομοσχέδια του 2006, 2009 και 2011. Αντε να προσθέσουμε άλλο ένα το 2014. Αναφέρεται στην επαναφορά του περίφημου ιδιώνυμου αδικήματος σε περιπτώσεις υποτροπής, όταν αυτό ψηφίστηκε από τον Γιώργο Ορφανό το 2006 καταργήθηκε ως άδικο (!) από τον Γιάννη Ιωαννίδη το 2009 και επανήλθε μερικώς (!) το 2011. Αναφέρεται στα ηλεκτρονικά εισιτήρια, τις σεκιούριτι και τις άδειαες καταλληλότητας αθλητικών εγκαταστάσεων παρότι όλα αυτά προβλέπονται σε προγενέστερους νόμους. Ουσιαστικά τι έχουμε; Επαναδιατυπώσεις και αναμοχλεύσεις των ήδη υπαρχόντων νόμων οι οποίοι είτε δεν εφαρμόζονται, είτε εφαρμόζονται πλημμελώς, είτε αγνοούνται επιδεικτικά.

Αν η Πολιτεία είναι πρόθυμη να συγκρουστεί με τα συμφέροντα και εκείνους που θα θελήσουν να βάλουν μπροστά τους οπαδικούς στρατούς τους, δίκην επικεφαλής κινημάτων αλληλεγγύης στους μελλοντικούς συλληφθέντες όπως συνέβη στο παρελθόν με συγκεντρώσεις σε δικαστήρια και φυλακές και αναρτώμενα πανό στα γήπεδα με περιεχόμενο «ζούμε για την Κυριακή βάλτε μας όλους φυλακή», τότε το μόνο που έχει να κάνει είναι να εφαρμόσει τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Αλλωστε, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η ελληνική νομοθεσία: Αυτή είναι επαρκής. Αλλά η πλημμελής ή ακόμη και επιλεκτική εφαρμογή τους κατά τρόπο που να προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση το γέλωτα και στη χειρότερη τον ανθρώπινο πόνο. Σαν αυτόν που ζει η οικογένεια του άτυχου Κατσούλη.