Οι εικόνες του αίσχους και της ντροπής!

Ντροπή! Αίσχος! Ηλικιωμένοι με άσπρα μαλλιά, άλλοι στηριγμένοι σε ένα μπαστούνι, άλλοι να κρατιούνται δύσκολα στα πόδια τους, με χαραγμένα πρόσωπα, απόμαχοι της ζωής, σεβάσμιοι, στριμωγμένοι στις ουρές του αίσχους, μπροστά στα γκισέ των τραπεζών για να πάρουν κάτι έναντι από την σύνταξη τους! Οι εικόνες συγκλονιστικές.

Αδύνατο να μην σ΄ αγγίξουν. Έμοιαζαν με βέλη στην καρδιά. Συγκίνηση αλλά και οργή για όλους εκείνους που εξαθλίωσαν μέχρι τέλους τους γονείς και τους παππούδες μας. Όποιοι κι αν είναι, σημερινούς ή χθεσινούς.

Σε όλες τις πόλεις, εδώ στη Θεσσαλονίκη, οι απόμαχοι της ζωής, περήφανοι αλλά και ταπεινωμένοι μαζί είχαν πιάσει θέση από πολύ νωρίς. Πολύ πριν ανοίξουν οι τράπεζες μπροστά στον κίνδυνο, όπως τον αισθανόταν, να τελειώσουν τα λεφτά, να μην προλάβουν να πάρουν την σύνταξη τους, να επιστρέψουν στο σπίτι με άδειες τσέπες με την αγωνία για την επόμενη μέρα.

Όταν άνοιξαν οι πόρτες, ξεκίνησαν οι λιποθυμίες, το στρίμωγμα σε λίγα τετραγωνικά, η ατελείωτη υπομονή και μαζί η οργή για τις συνθήκες που παρέπεμπαν σε Ζιμπάμπουε κι ακόμα χειρότερα.

Σε όσους πλησίασαν τα τηλεοπτικά κανάλια οι κουβέντες τους ίδιες. Ο 72χρονος Γρηγόρης με αναπηρικό καροτσάκι πήγε να πάρει τα 120 ευρώ που δικαιούται: «Έχω ένσημα από 1956. Βγήκα από εγχείριση καρδιάς και δεν μπορώ να περπατήσω. Αυτά που συμβαίνουν μας γεμίζουν θλίψη. Δεν μπορούν να συμβαίνουν. Αισθάνομαι ντροπή. Είναι κατάντια», ήταν τα λόγια του. Δίπλα του ένας ανάπηρος πολέμου με τα παράσημα στο στήθος. «Κουράγιο. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Είμαι ανάπηρος πολέμου. Κουράγιο» ψέλλισε, χτύπησε τους διπλανούς του στον ώμο κι αποχώρησε χωρίς να βρίσκει δύναμη να πει κάτι άλλο.

Ο Κώστας, ναυτικός, έκανε ένα βήμα παραπάνω: «Ήρθα να πάρω τη σύνταξη. Δεν έχω. Για να έρθω μέχρι εδώ πήρα δανεικά. Αν δεν πληρωθώ και σήμερα δεν θα μπορέσω να πάρω τα φάρμακα από το φαρμακείο. Δεν δίνουν άλλο με το τεφτέρι. Ντρέπομαι...» είπε.

Το μόνο που μένει να σκεφτείς, αν δεν σηκώσεις τα χέρια ψηλά, είναι η απορία «πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, πώς η περήφανη Ελλάδα μας ισορροπεί στην άκρη του γκρεμού, βιώνοντας συνθήκες άτακτης χρεοκοπίας. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να απαντήσει;»